ตอนที่ 24 — การช่วยเหลือที่เดิมพันด้วยชีวิต

การเดินทางไปยังหุบเขาอสูรนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค อัคคีต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรดุร้ายที่อาศัยอยู่ในป่าลึก และกับดักที่นิกายเมฆาโลหิตวางไว้เพื่อป้องกันผู้บุกรุก แต่ด้วยเพลงดาบไร้เงาและความแข็งแกร่งของปราณเก้าสุริยะสยบมาร เขาก็สามารถฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านั้นมาได้

เมื่อเขามาถึงหุบเขาอสูร อัคคีก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณมารที่เข้มข้นอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน อากาศในหุบเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความชั่วร้าย ต้นไม้เหี่ยวเฉา ‌พื้นดินเป็นสีดำสนิท ราวกับว่าชีวิตทุกอย่างถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น

ใจกลางหุบเขา มีปราสาทหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ปราสาทแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยหินสีดำสนิท มีรูปปั้นสัตว์อสูรแกะสลักประดับอยู่บนกำแพง แต่ละรูปปั้นดูราวกับมีชีวิต ดวงตาของพวกมันเรืองแสงสีแดงก่ำ ราวกับกำลังจ้องมองผู้บุกรุก

อัคคีรู้ดีว่านี่คือฐานที่มั่นของนิกายเมฆาโลหิต ​และบุตรสาวเจ้าเมืองต้องถูกคุมขังอยู่ในปราสาทแห่งนี้แน่นอน

เขารอจนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ความมืดมิดยามค่ำคืนช่วยให้เขาสามารถแทรกซึมเข้าไปในปราสาทได้อย่างเงียบเชียบ อัคคีใช้เพลงดาบไร้เงาเคลื่อนไหวราวกับเงาที่พลิ้วไหวไปตามสายลม เขาหลบหลีกยามรักษาการณ์ของนิกายเมฆาโลหิต และแทรกซึมเข้าไปในปราสาทอย่างระมัดระวัง

ภายในปราสาทมืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของอัคคีที่ดังแผ่วเบา เขาเดินสำรวจไปตามทางเดินที่มืดมิด สัมผัสได้ถึงพลังปราณมารที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกซอกมุมของปราสาท

อัคคีเดินไปเรื่อยๆ ‍จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ใจกลางห้องโถงมีแท่นบูชาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนแท่นบูชามีหญิงสาวคนหนึ่งถูกมัดติดอยู่กับเสา อัคคีจำได้ทันทีว่าเธอคือบุตรสาวเจ้าเมืองที่หายตัวไป ร่างกายของเธอดูอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือด แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายแววหวาดกลัว

รอบๆ แท่นบูชา ‌มีนักบวชนิกายเมฆาโลหิตหลายคนกำลังยืนล้อมรอบ พวกเขากำลังประกอบพิธีกรรมที่ชั่วร้ายบางอย่าง เสียงสวดมนต์ที่แหบพร่าและอักขระโบราณที่เรืองแสงสีแดงก่ำ ทำให้บรรยากาศในห้องโถงดูน่าขนลุก

เหนือแท่นบูชา มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท มีใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำราวกับโลหิต ‍เขามีกลิ่นอายของปราณอสูรที่รุนแรงและป่าเถื่อนแผ่ออกมาจากร่าง อัคคีรู้ทันทีว่านี่คือ "เงาอสูร"

เงาอสูรกำลังร่ายรำดาบยาวสีดำในมือของเขา ดาบของเขาส่องประกายสีแดงก่ำ ปราณมารและปราณอสูรแผ่ออกมาห่อหุ้มดาบและร่างกาย

"ใกล้แล้ว... พิธีบูชายัญจะสำเร็จในไม่ช้า" เงาอสูรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เมื่อพิธีสำเร็จ ​จอมมารโบราณจะตื่นขึ้น และโลกนี้จะตกอยู่ในความมืดมิดชั่วนิรันดร์"

อัคคีรู้ว่าเขาไม่มีเวลาอีกแล้ว เขาต้องหยุดยั้งพิธีกรรมนี้ให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

"หยุดเดี๋ยวนี้!" อัคคีตะโกนสุดเสียง พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าใส่เงาอสูร

เงาอสูรและนักบวชนิกายเมฆาโลหิตต่างหันมามองอัคคีด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมีผู้ใดกล้าบุกรุกเข้ามาถึงที่นี่ได้

"เจ้าเป็นใครกัน! บังอาจมาขัดขวางพิธีของพวกเรา!" เงาอสูรคำรามด้วยความโกรธ

อัคคีไม่ตอบคำ ​เขาพุ่งเข้าใส่เงาอสูรทันที ดาบไม้ในมือของเขาส่องประกายสีทองอ่อนๆ ปราณสุริยะแผ่ออกมาห่อหุ้มดาบและร่างกาย

"เพลงดาบไร้เงา – ดาราดับแสง!"

อัคคีสะบัดดาบไม้เข้าใส่เงาอสูรอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดาบไม้ในมือของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด เงาอสูรชักดาบยาวสีดำขึ้นมาป้องกัน

"เคร้ง!"

เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะมหาศาลทำให้เงาอสูรต้องถอยหลังไปหลายก้าว ​เขามองดาบไม้ของอัคคีด้วยแววตาที่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"เจ้า... เจ้ามีพลังปราณสุริยะที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!" เงาอสูรพึมพำ "เจ้าไม่ใช่คนของนิกายเมฆาโลหิต!"

นักบวชนิกายเมฆาโลหิตต่างพากันพุ่งเข้าใส่ร่มกายของอัคคีจากทุกทิศทาง พวกเขาถือมีดสั้นที่เปล่งแสงสีแดงก่ำออกมา มีดเหล่านั้นเคลือบด้วยพิษร้ายแรง อัคคีรู้ว่าหากถูกฟันโดนเข้า เขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

เขาใช้เพลงดาบไร้เงา – วายุสะบั้น รวบรวมปราณสุริยะทั้งหมดที่ปลายดาบ (ที่มองไม่เห็น) และกวัดแกว่งออกไปรอบตัว

"วายุสะบั้น!"

ปราณสุริยะสีทองอร่ามพุ่งออกจากดาบของอัคคี แผ่ขยายออกไปเป็นคลื่นพลังที่พัดพานักบวชนิกายเมฆาโลหิตกระเด็นถอยหลังไปหลายคน พวกเขาต่างร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด บางคนถึงกับกระอักเลือดออกมา

อัคคีไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่เงาอสูรอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและไร้เงา ดาบไม้ในมือของเขาพลิกแพลงไปมาราวกับมีชีวิต

เงาอสูรมีฝีมือดาบที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง เขาใช้ดาบยาวสีดำปัดป้องการโจมตีของอัคคีได้อย่างคล่องแคล่ว แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลจากเพลงดาบไร้เงาของอัคคี

"ฮึ่ม! อย่าคิดว่าจะหยุดข้าได้ง่ายๆ!" เงาอสูรคำราม เขาเร่งพลังปราณมารและปราณอสูรในร่างกายให้ไหลเวียนเข้าสู่ดาบยาวสีดำ ดาบของเขาส่องประกายสีแดงเข้มขึ้น และปลดปล่อยพลังปราณมารที่รุนแรงออกมาห่อหุ้มร่างกาย

"เพลงดาบอสูรโลหิต – พันอสูรพิฆาต!"

เงาอสูรสะบัดดาบยาวในมืออย่างรวดเร็ว ปราณมารและปราณอสูรแปรเปลี่ยนเป็นเงาดาบนับพันที่พุ่งเข้าใส่ร่มกายของอัคคีอย่างบ้าคลั่ง เงาดาบเหล่านั้นมีรูปร่างคล้ายกับสัตว์อสูรที่ดุร้าย

อัคคีรู้ว่าเพลงดาบนี้อันตรายอย่างยิ่ง เขาจึงต้องใช้เคล็ดวิชาที่รุนแรงที่สุดในการรับมือ

"เพลงดาบไร้เงา – ดาบไร้รูป – สุริยะพิฆาต!"

อัคคีปลดปล่อยดาบปราณสุริยะสีทองอร่ามพุ่งเข้าปะทะกับเงาดาบอสูรนับพันอย่างจัง เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องโถง แสงสีทองและสีแดงปะทะกันอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลระเบิดออกไปรอบทิศทาง

ผนังห้องโถงพังทลายลง เศษซากปรักหักพังกระจัดกระจายไปทั่ว อัคคีและเงาอสูรต่างก็กระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง

เงาอสูรยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาจ้องมองอัคคีด้วยแววตาที่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้ามีพลังที่เหนือกว่าข้าได้อย่างไร!" เงาอสูรพึมพำ

อัคคีเองก็หอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ การใช้เพลงดาบไร้เงา – ดาบไร้รูปนั้นใช้พลังปราณอย่างมหาศาล แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบไม้ในมือของเขายังคงส่องประกายสีทองอ่อนๆ

"นี่คือพลังของเพลงดาบไร้เงา... และนี่คือจุดจบของเจ้า" อัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เงาอสูรรู้ดีว่าเขาไม่สามารถเอาชนะอัคคีได้ในตอนนี้ พลังปราณของเขาร่อยหรอไปมากแล้ว

"ฮึ่ม! อย่าเพิ่งดีใจไป เจ้าหนุ่ม! นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น นิกายเมฆาโลหิตจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งอย่างแน่นอน!" เงาอสูรกล่าวอย่างอาฆาต ก่อนจะใช้เคล็ดวิชาหนีหายไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

นักบวชนิกายเมฆาโลหิตที่เหลืออยู่เห็นนายของตนหนีไป ก็พากันแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง ทิ้งไว้เพียงความเสียหายและบุตรสาวเจ้าเมืองที่ยังคงถูกมัดอยู่บนแท่นบูชา

อัคคีมองตามเงาอสูรที่หนีไป เขาไม่ได้ตามไป เพราะเขารู้ว่าเงาอสูรไม่ได้บาดเจ็บสาหัสพอที่จะสังหารได้ในตอนนี้ และสิ่งที่สำคัญกว่าคือการช่วยเหลือบุตรสาวเจ้าเมือง

เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา ปลดปล่อยบุตรสาวเจ้าเมืองออกจากพันธนาการ ร่างกายของเธออ่อนแรงและสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"ท่าน... ท่านช่วยข้าไว้" บุตรสาวเจ้าเมืองกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

อัคคียิ้มบางๆ "ไม่ต้องกลัวแล้ว เจ้าปลอดภัยแล้ว"

เขาใช้ปราณเก้าสุริยะสยบมารรักษาบาดแผลและฟื้นฟูพลังปราณให้เธออย่างรวดเร็ว บุตรสาวเจ้าเมืองรู้สึกดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองอัคคีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเคารพ

"ท่านคือใครกัน? ท่านเป็นเทพบุตรที่ลงมาช่วยข้าหรือ?" บุตรสาวเจ้าเมืองถามด้วยความสงสัย

อัคคีหัวเราะเบาๆ "ข้าเป็นเพียงนักเดินทางคนหนึ่งที่ผ่านมาเท่านั้น"

เขาพาบุตรสาวเจ้าเมืองออกจากปราสาทที่พังทลายไปแล้ว พวกเขาเดินออกมาจากหุบเขาอสูรในยามรุ่งเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาต้องร่างของพวกเขา ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

บุตรสาวเจ้าเมืองมองไปยังปราสาทที่พังทลาย "นิกายเมฆาโลหิต... พวกมันชั่วร้ายยิ่งนัก"

อัคคีพยักหน้า "ใช่... แต่พวกมันจะไม่สามารถทำร้ายใครได้อีกต่อไปแล้ว"

เขารู้ดีว่าการช่วยเหลือบุตรสาวเจ้าเมืองในครั้งนี้ เป็นเพียงชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ ในสงครามอันยิ่งใหญ่กับนิกายเมฆาโลหิต แต่เขาก็รู้สึกภูมิใจในสิ่งที่เขาทำ

อัคคีและบุตรสาวเจ้าเมืองเดินทางกลับไปยังเมืองจันทรา การกลับมาของบุตรสาวเจ้าเมืองสร้างความยินดีให้กับชาวเมืองและเจ้าเมืองเป็นอย่างมาก เจ้าเมืองจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่ และมอบรางวัลให้กับอัคคีอย่างมากมาย

แต่อัคคีปฏิเสธที่จะรับรางวัลเหล่านั้น เขากล่าวว่าเขาทำไปตามหน้าที่ และไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใดๆ

"ข้าขอเพียงแค่ให้โลกนี้กลับมาสงบสุขอีกครั้งก็พอแล้ว" อัคคีกล่าว

เจ้าเมืองและบุตรสาวเจ้าเมืองต่างมองอัคคีด้วยความเคารพและชื่นชม พวกเขารู้ดีว่าอัคคีคือวีรบุรุษที่แท้จริง

อัคคีใช้เวลาอยู่ในเมืองจันทราอีกสองสามวัน เพื่อพักผ่อนและรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับนิกายเมฆาโลหิต ก่อนจะออกเดินทางต่อไป เขารู้ดีว่าเส้นทางเบื้องหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็ไม่หวาดหวั่นอีกต่อไปแล้ว

เพลงดาบไร้เงาได้ทำให้เขาก้าวขึ้นไปอีกระดับ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ เพื่อปกป้องโลกนี้จากความมืดมิดของนิกายเมฆาโลหิต