ตอนที่ 30 — แสงแห่งความหวังและเงาแห่งภัยคุกคาม

จอมมารโบราณปรากฏตัวขึ้นแล้ว! พลังปราณมารอันมหาศาลของมันแผ่ปกคลุมทั่วทั้งเทือกเขาเมฆาโลหิต บรรยากาศอึมครึมหนักอึ้งราวกับความหวังทั้งหมดได้มลายหายไป เหล่านักรบพันธมิตรที่อยู่ด้านนอกต่างรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจนแทบยืนไม่ไหว

ในห้องโถงใหญ่ อัคคี เทียนหลง และหลิงฮัว ต่างยืนนิ่งจ้องมองร่างมหึมาของจอมมารโบราณ ‌หัวใจของพวกเขาเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น แต่แววตาของพวกเขากลับยังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

"มัน... มันแข็งแกร่งเกินไป!" หลิงฮัวพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ

"เราต้องสู้!" อัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "นี่คือชะตากรรมของเรา!"

จอมมารโบราณคำรามก้องอีกครั้ง พลังปราณมารสีดำสนิทพุ่งออกจากร่างของมัน ​พุ่งเข้าใส่ร่มกายของอัคคีและสหายอย่างบ้าคลั่ง

"เพลงดาบไร้เงา – ดาบไร้รูป – สุริยะพิฆาต!" อัคคีปลดปล่อยดาบปราณสุริยะสีทองอร่ามออกไปปะทะกับพลังปราณมารของจอมมารโบราณอย่างจัง

"เพลงดาบอัคคี – มังกรเพลิงพิฆาต!" ‍เทียนหลงปล่อยมังกรเพลิงขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่จอมมารโบราณ

"หมัดวายุ – พายุหมุนทลายฟ้า!" หลิงฮัวปล่อยพายุหมุนขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่จอมมารโบราณ

พลังของพวกเขาทั้งสามปะทะเข้ากับพลังปราณมารของจอมมารโบราณ เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องโถง แสงสีทอง สีแดง และสีเขียว ‌ปะทะกับแสงสีดำอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลระเบิดออกไปรอบทิศทาง

แต่พลังของจอมมารโบราณนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้ พลังปราณมารของมันสามารถกลืนกินพลังของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย อัคคี เทียนหลง และหลิงฮัว ต่างกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก

"ฮ่า ‍ฮ่า ฮ่า! มนุษย์ตัวเล็กๆ เช่นพวกเจ้า จะเอาอะไรมาสู้กับข้าได้!" จอมมารโบราณคำรามด้วยเสียงที่น่ากลัว "บัดนี้โลกนี้จะตกอยู่ในความมืดมิดชั่วนิรันดร์!"

จอมมารโบราณยกมือขึ้น ปล่อยลูกพลังงานสีดำขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ร่มกายของอัคคีและสหาย ​ลูกพลังงานนั้นมีพลังทำลายล้างที่มหาศาล อัคคีรู้ว่าหากถูกโจมตีด้วยลูกพลังงานนี้ พวกเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

"ไม่! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายโลกนี้!" อัคคีคำราม

ในชั่วพริบตาแห่งความสิ้นหวัง อัคคีก็รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นภายในตัวเขา เป็นพลังที่บริสุทธิ์และมหาศาลยิ่งกว่าปราณเก้าสุริยะสยบมารหลายเท่า

คัมภีร์ปลุกชีพจอมมารที่เขาเก็บไว้ในอกกำลังส่องประกายแสงสีทองอร่ามออกมาอย่างบ้าคลั่ง แสงนั้นพุ่งตรงไปยังใจกลางห้องโถง ​ซึ่งเป็นจุดที่จอมมารโบราณเคยถูกผนึกไว้

"ดาบสวรรค์!" อัคคีพึมพำ

ในขณะนั้นเอง แสงสว่างสีทองก็พุ่งออกมาจากพื้นดิน ใจกลางห้องโถง เผยให้เห็นดาบเล่มหนึ่ง ดาบเล่มนั้นเปล่งแสงสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ ดาบเล่มนั้นคือ "ดาบสวรรค์" ​ดาบที่แท้จริงของเทพดาบสวรรค์!

ดาบสวรรค์ลอยขึ้นมาในอากาศ และพุ่งตรงไปยังมือของอัคคี อัคคีรับดาบสวรรค์มาถือไว้ในมือ เขารู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งอย่างมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเขา

"นี่คือพลังของเทพดาบสวรรค์!" อัคคีคำราม ดวงตาของเขาส่องประกายสีทองอร่าม

จอมมารโบราณมองดาบสวรรค์ในมือของอัคคีด้วยความตกใจและหวาดกลัว มันจำดาบเล่มนี้ได้ ดาบเล่มนี้คือดาบที่เคยผนึกมันไว้เมื่อหลายพันปีก่อน

"เป็นไปไม่ได้! ดาบสวรรค์! ทำไมเจ้าถึงปรากฏตัวขึ้นได้!" จอมมารโบราณคำราม

อัคคีไม่ตอบคำ เขาพุ่งทะยานเข้าใส่จอมมารโบราณทันที ดาบสวรรค์ในมือของเขาส่องประกายแสงสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ ปราณสุริยะที่บริสุทธิ์และทรงพลังแผ่ออกมาห่อหุ้มดาบและร่างกาย

"เพลงดาบเทพดาบสวรรค์ – สุริยะพิฆาตมาร!"

อัคคีสะบัดดาบสวรรค์ฟันเข้าใส่จอมมารโบราณอย่างรวดเร็วและรุนแรง ดาบสวรรค์ในมือของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด พลังปราณสุริยะที่บริสุทธิ์และทรงพลังพุ่งเข้าปะทะกับร่างของจอมมารโบราณอย่างจัง

"อ๊ากกกกก!"

จอมมารโบราณร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เลือดสีดำสนิทไหลทะลักออกมาจากบาดแผล

เทียนหลงและหลิงฮัวเห็นอัคคีได้รับพลังจากดาบสวรรค์ ก็รู้สึกถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้ง พวกเขารีบใช้พลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด โจมตีจอมมารโบราณจากด้านข้าง

"มังกรเพลิงผลาญมาร!" เทียนหลงปล่อยมังกรเพลิงขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่จอมมารโบราณ

"พายุหมุนกวาดล้าง!" หลิงฮัวปล่อยพายุหมุนขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่จอมมารโบราณ

จอมมารโบราณต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของทั้งสามคนพร้อมกัน มันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มหาศาล พลังปราณมารของมันเริ่มอ่อนแรงลง

อัคคีไม่รอช้า เขาพุ่งทะยานเข้าใส่จอมมารโบราณอีกครั้ง ดาบสวรรค์ในมือของเขาส่องประกายแสงสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์

"เพลงดาบเทพดาบสวรรค์ – แสงสุริยะผนึกมาร!"

อัคคีปลดปล่อยพลังปราณสุริยะทั้งหมดที่ปลายดาบสวรรค์ พุ่งดาบเข้าใส่จอมมารโบราณอย่างรวดเร็วและรุนแรงที่สุด พลังปราณสุริยะที่บริสุทธิ์และทรงพลังแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างสีทองขนาดมหึมาที่พุ่งเข้ากลืนกินร่างของจอมมารโบราณ

จอมมารโบราณร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดทรมาน ร่างกายของมันค่อยๆ สลายหายไปในแสงสว่างสีทองนั้น แสงสว่างนั้นสว่างวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปในที่สุด

เมื่อแสงสว่างจางหายไป จอมมารโบราณก็หายไปจากห้องโถงแล้ว มีเพียงเศษซากปรักหักพังที่ยังคงหลงเหลืออยู่

อัคคี เทียนหลง และหลิงฮัว ต่างหอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ พวกเขาใช้พลังปราณไปจนหมดสิ้น แต่พวกเขาก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง

"เรา... เราทำได้แล้ว!" หลิงฮัวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ใช่! เราชนะแล้ว!" เทียนหลงกล่าวเสริม

อัคคีมองดาบสวรรค์ในมือของเขา ดาบสวรรค์เล่มนั้นยังคงเปล่งแสงสีทองอร่าม แต่แสงนั้นก็เริ่มที่จะจางลงช้าๆ อัคคีรู้ดีว่าพลังของดาบสวรรค์นั้นมหาศาลเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้นาน

เขาเก็บดาบสวรรค์ไว้ในฝัก และเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปพร้อมกับเทียนหลงและหลิงฮัว

เมื่อพวกเขาออกมาจากห้องโถงใหญ่ ก็พบกับเหล่าพันธมิตรที่กำลังต่อสู้กับนักรบนิกายเมฆาโลหิตอยู่ด้านนอก เมื่อพวกเขาทราบข่าวว่าจอมมารโบราณถูกทำลายลงแล้ว นักรบนิกายเมฆาโลหิตก็พากันแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง

กองกำลังพันธมิตรต่างโห่ร้องด้วยความยินดี พวกเขาชนะแล้ว! โลกนี้ปลอดภัยแล้ว!

อัคคีได้รับการยกย่องให้เป็นวีรบุรุษ เขาได้รับการขนานนามว่า "เทพดาบสวรรค์" ผู้ที่ปกป้องโลกนี้จากความมืดมิด

แต่ถึงแม้ว่าจอมมารโบราณจะถูกทำลายลงแล้ว อัคคีก็ยังคงรู้สึกถึงเงาแห่งภัยคุกคามที่ยังคงหลงเหลืออยู่ นิกายเมฆาโลหิตยังคงมีอยู่ และยังมีผู้ฝึกวิชามารอีกมากมายที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

อัคคีรู้ดีว่าหน้าที่ของเขายังไม่จบสิ้น เขาจะต้องเดินทางต่อไป เพื่อตามล่าเหล่าผู้ฝึกวิชามาร และนำความสงบสุขที่แท้จริงกลับคืนสู่โลกนี้

เขาเลือกที่จะไม่รับตำแหน่งใดๆ หรือรางวัลใดๆ เขาเพียงแค่ต้องการเป็นนักเดินทางผู้โดดเดี่ยวที่ปกป้องโลกนี้

"ข้าจะเดินทางต่อไป" อัคคีกล่าวกับเทียนหลงและหลิงฮัว "เพื่อค้นหาผู้ฝึกวิชามารที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ และเพื่อนำความสงบสุขกลับคืนสู่โลกนี้"

เทียนหลงและหลิงฮัวพยักหน้า พวกเขารู้ดีว่าอัคคีคือวีรบุรุษที่แท้จริง และพวกเขาจะสนับสนุนเขาเสมอ

อัคคีออกเดินทางอีกครั้ง เขาเดินไปตามเส้นทางที่ทอดยาวไปเบื้องหน้า ดาบสวรรค์ในมือของเขาส่องประกายแสงสีทองอ่อนๆ เป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังที่ยังคงส่องสว่างอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิด

แสงแห่งความหวังยังคงส่องสว่าง และเงาแห่งภัยคุกคามยังคงอยู่ การเดินทางของเทพดาบสวรรค์ยังคงดำเนินต่อไป ไม่มีวันสิ้นสุด...