ตอนที่ 1 — บทที่ 1: ทายาทแห่งสายเลือด

เว่ยเฉินไม่เคยคิดว่าชีวิตของตนจะแตกต่างไปจากผืนนาที่เขาเหยียบย่ำทุกวัน เขาเป็นเพียงชาวนาธรรมดาๆ คนหนึ่ง เกิดและเติบโตมาในหมู่บ้านเล็กๆ อันเงียบสงบริมแม่น้ำสายหนึ่ง ซึ่งไหลเอื่อยๆ ทอดตัวยาวผ่านทุ่งข้าวเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ตั้งแต่แสงแรกของอรุณรุ่งสาดส่องลงมาจนกระทั่งดวงตะวันลับขอบฟ้า ‌เขาใช้ชีวิตอยู่กับการก้มหน้าก้มตาทำงานหนักในนาข้าว มือกร้านกรำด้วยการจับจอบจับเสียม ใบหน้าเปื้อนเหงื่อและดินโคลนเป็นปกติวิสัย ความฝันของเขาก็มีเพียงแค่ชีวิตที่เรียบง่าย ได้อยู่กับครอบครัวอันเป็นที่รัก ได้เห็นรวงข้าวออกรวงเหลืองอร่ามเต็มท้องทุ่ง และได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนแก่เฒ่า ไม่เคยมีสิ่งใดบ่งชี้ว่าโชคชะตาอันยิ่งใหญ่กำลังรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า

แต่แล้ว...ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลันพลิกผันไปในพริบตาเดียว ​ในวันที่สายฟ้าสีเงินยวงฟาดลงมาตรงหน้าเขาอย่างไม่คาดฝัน

บ่ายวันนั้น อากาศอบอ้าวระอุ ไอแดดแผดเผาจนผิวกายรู้สึกแสบร้อน เว่ยเฉินกำลังยืนอยู่กลางทุ่งนาอันกว้างใหญ่ ตรวจดูต้นกล้าข้าวที่เพิ่งลงปลูกไปไม่นาน เขาใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามขมับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสดใสที่ไร้ซึ่งเมฆหมอกแม้เพียงน้อยนิด

"เว่ยเฉิน!" เสียงของมารดาอันคุ้นเคยดังก้องมาจากเรือนไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ‍เสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและห่วงใย "เข้ามากินข้าวได้แล้วลูก! เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด"

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเว่ยเฉิน เขาหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินกลับบ้านไปกินข้าวกลางวันฝีมือมารดาที่หอมกรุ่น แต่แล้ว...เพียงชั่วพริบตาเดียว ท้องฟ้าสีครามที่เคยแจ่มใสไร้เมฆหมอกกลับมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน ‌ราวกับมีม่านสีดำทะมึนถูกดึงลงมาบดบังแสงอาทิตย์ เมฆฝนสีเทาดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก้อนแล้วก้อนเล่า รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนขนาดมหึมา บดบังแสงตะวันจนโลกดูมืดมิดไปในฉับพลัน ลมกระโชกแรงพัดพาเอาฝุ่นละอองและใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ต้นข้าวที่เคยยืนต้นอย่างสงบก็พากันเอนลู่ไปตามแรงลม เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะพังทลายลงมา ‍เสียงฟ้าร้องครั้งแล้วครั้งเล่าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นเสียงคำรามของเทพเจ้าผู้พิโรธ

เว่ยเฉินยืนนิ่งงันอยู่กลางทุ่งนา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว เขาไม่เคยพบเห็นพายุที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เมฆดำทะมึนหมุนวนอยู่เหนือศีรษะเขาอย่างน่าสะพรึงกลัว แสงจากฟ้าผ่าแลบแปลบปลาบเป็นทางยาวผ่าความมืดมิดลงมาเป็นระยะๆ ส่องให้เห็นภาพของทุ่งนาที่กำลังถูกพายุโหมกระหน่ำ

แล้วในเสี้ยววินาทีที่ทุกสรรพสิ่งดูเหมือนจะหยุดนิ่ง สายฟ้าสีเงินยวงขนาดมหึมาก็ฟาดเปรี้ยงลงมา...ตรงที่เขายืนอยู่พอดี!

แสงสว่างจ้าบาดตาจนเว่ยเฉินต้องหลับตาลงแน่น ​เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก ร่างของเขารู้สึกเหมือนถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล พลังงานประหลาดที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงแต่กลับเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งในเวลาเดียวกัน ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่เขาเคยรู้จัก ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกตีหรือถูกแทง แต่มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดเกินกว่าจะอธิบายได้ มันเหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณเขามาเนิ่นนาน ​กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน พลังงานนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือดทุกเส้น ทำให้กล้ามเนื้อทุกส่วนกระตุกเกร็ง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความแข็งแกร่งและมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อแสงสว่างจ้าบาดตาค่อยๆ จางหายไป เสียงฟ้าร้องสงบลง และเมฆดำทะมึนก็เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ​เว่ยเฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือพื้นดินที่เปียกชื้นจากฝนที่โปรยปรายลงมาเพียงชั่วครู่ และกลิ่นดินที่ลอยมาแตะจมูก

เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย เสื้อผ้าอาจจะเปียกชื้นเล็กน้อย แต่ร่างกายของเขากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด ราวกับได้รับการเติมเต็มพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและสับสน แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอย่างแท้จริงคือสิ่งที่อยู่ในมือของเขา

ในมือที่เคยว่างเปล่าของเขากลับปรากฏสิ่งที่ไม่มีอยู่ก่อนหน้านี้ มันคือชิ้นส่วนของดาบ...ชิ้นส่วนดาบที่ดูเก่าแก่และสึกกร่อน แต่กลับเปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างนุ่มนวล แสงนั้นส่องสว่างเรืองรองราวกับดวงดาวที่ถูกจับมาไว้ในฝ่ามือ แม้จะเป็นเพียงชิ้นส่วน แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงอยู่ในนั้น มันไม่ใช่ดาบธรรมดาที่ชาวนาอย่างเขาจะเคยพบเห็น มันดูราวกับหลุดออกมาจากตำนานโบราณ

เว่ยเฉินจ้องมองชิ้นส่วนดาบในมือด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจว่ามันมาอยู่ในมือเขาได้อย่างไร และมันคืออะไรกันแน่

"นั่นคืออะไร?" เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมด้วยความสงบและลุ่มลึกดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เป็นเสียงของชายชราที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่เขากลับจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ใด

เว่ยเฉินสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันกลับไปตามเสียงนั้น และพบกับชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเขา ชายชราผู้นั้นสวมชุดนักพรตสีขาวสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าและเคราเป็นสีเงินยวงยาวสลวย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายอย่างแปลกประหลาด ลึกซึ้งและเฉลียวฉลาด ราวกับดวงตาของปราชญ์ผู้หยั่งรู้โลก ชายชราผู้นั้นมองมาที่เว่ยเฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความยินดีอย่างปิดไม่มิด

"ท่านเป็นใคร?" เว่ยเฉินถามออกไปในที่สุด เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวง เขาไม่เคยเห็นชายชราผู้นี้มาก่อนในหมู่บ้านแห่งนี้

ชายชราผู้นั้นยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและเป็นมิตร ราวกับแสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องลงมายังผืนนา "ข้าพเจ้าคืออาจารย์หมิงเทียน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและหนักแน่น "และเจ้า...เว่ยเฉิน...คือทายาทที่ข้าพเจ้าตามหามาตลอดห้าสิบปี"

คำพูดของอาจารย์หมิงเทียนดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเว่ยเฉินราวกับเสียงฟ้าร้องครั้งที่สอง ทายาท? ทายาทแห่งอะไร? และชายชราผู้นี้ตามหาเขามาตลอดห้าสิบปีได้อย่างไร? คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ชีวิตชาวนาธรรมดาของเขาดูเหมือนจะสิ้นสุดลงแล้วในวันนี้ และกำลังจะถูกแทนที่ด้วยโชคชะตาที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้...โชคชะตาที่ผูกพันกับสายฟ้าและดาบปริศนาในมือของเขา