ตอนที่ 2 — บทที่ 2: สำนักดาบหยก

แสงแรกแห่งอรุณรุ่งยังคงสาดส่องทาบทาขอบฟ้า พลางขับไล่ความมืดมิดให้ถอยร่นไปอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าเส้นทางเบื้องหน้าของอาจารย์หมิงเทียนและเว่ยเฉินกลับมิได้สว่างไสวตามไปด้วย ทว่ากลับทอดยาวเข้าสู่หุบเขาอันลึกลับและปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาทึบ

“สำนักดาบหยก ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงสุดเบื้องหน้านั่น” อาจารย์หมิงเทียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรง “ที่นี่เป็นแหล่งบ่มเพาะนักดาบผู้เก่งกาจมาหลายร้อยปี ‌หลายต่อหลายคนล้วนเป็นตำนานที่ถูกเล่าขาน แต่ในยุคสมัยนี้ มีนักดาบหญิงผู้หนึ่งที่โดดเด่นเหนือใคร นางคือซิวหลิง และนางจะเป็นสหายร่วมทางของเจ้า”

เว่ยเฉินเงยหน้ามองยอดเขาที่สูงเสียดฟ้า เบื้องบนนั้นมีเพียงม่านหมอกสีขาวโพลนปกคลุมจนมองไม่เห็นสิ่งใด เขาอดคิดไม่ได้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่โชคชะตาแบบใดกันแน่ ความรู้สึกตื่นเต้นปะปนกับความกังวลก่อตัวขึ้นในใจ

การเดินทางกินเวลานานหลายชั่วโมง ​เส้นทางคดเคี้ยวและลาดชันขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมจนแสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงรำไร อากาศเริ่มเย็นลงจนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้ามาในกระดูก เว่ยเฉินแม้จะเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ก็พยายามก้าวเดินตามอาจารย์หมิงเทียนไปอย่างไม่ย่อท้อ เขารู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่เขาต้องเผชิญ

ในที่สุด เมื่อก้าวผ่านพุ่มไม้หนาทึบและม่านหมอกที่เริ่มจางลง ภาพของสำนักดาบหยกก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ‍มันเป็นกลุ่มอาคารไม้เก่าแก่ที่สร้างขึ้นอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ รายล้อมด้วยลานหินกว้างใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกใช้งานมาอย่างยาวนาน บรรยากาศเงียบสงบ แต่แฝงไว้ด้วยพลังงานบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

อาจารย์หมิงเทียนนำเว่ยเฉินตรงไปยังลานฝึกดาบหลัก ซึ่งเป็นลานกว้างที่ปูด้วยหินแกรนิตเรียบกริบ ใจกลางลานนั้นมีร่างบางร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม ดาบในมือของนางวาดลวดลายพลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความคมกริบราวกับคมมีดที่พร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่ง

นางสวมชุดฝึกสีขาวสะอาด ‌ผมยาวดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาด ท่วงท่าของนางมิได้เน้นความรุนแรง แต่กลับเน้นความลื่นไหลและสมดุล ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเป็นหนึ่งเดียวกับดาบ ราวกับว่าดาบนั้นเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย นางหมุนตัว ฟันดาบ ‍และแทงออกไปอย่างแม่นยำและรวดเร็ว จนเว่ยเฉินอดทึ่งไม่ได้

“ซิวหลิง” อาจารย์หมิงเทียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ นางหยุดการเคลื่อนไหวในทันที ดาบในมือถูกเก็บเข้าฝักอย่างรวดเร็วและไร้เสียง นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสอง

ดวงตาของซิวหลิงเป็นสีนิลทมิฬ ลึกซึ้งและเยือกเย็นราวกับผิวน้ำแข็งที่ไม่เคยละลาย ​เมื่อสบเข้ากับสายตาของนาง เว่ยเฉินรู้สึกราวกับถูกมองทะลุปรุโปร่งจนถึงก้นบึ้งของจิตใจ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากนางทำให้เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย

“นี่คือเว่ยเฉิน ทายาทที่เราตามหา” อาจารย์หมิงเทียนแนะนำ พร้อมกับผายมือไปทางเว่ยเฉิน

ซิวหลิงกวาดสายตามองเว่ยเฉินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่แววตาที่เยือกเย็นนั้นกลับฉายแววเคลือบแคลงสงสัยอย่างชัดเจน

“เขาหรือ?” ​นางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ “ดูไม่เหมือนเลย”

คำพูดของนางราวกับคมดาบที่เสียดแทงเข้ามาในใจของเว่ยเฉิน แม้จะรู้ตัวดีว่าตนเองยังอ่อนแอและไม่คู่ควรกับคำว่า ‘ทายาท’ แต่การถูกตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกเช่นนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบ

ทว่าแทนที่จะโกรธหรือน้อยใจ เว่ยเฉินกลับยิ้มบางๆ ​ออกมา เขารู้สึกประหลาดใจกับปฏิกิริยาของตนเองเช่นกัน

“ขอบคุณ” เว่ยเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ข้าพเจ้าก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นทายาทเหมือนกัน”

คำตอบของเว่ยเฉินทำให้ซิวหลิงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยเย็นชาฉายแววประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด นางไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะตอบสนองเช่นนี้ ปกติแล้วผู้ที่ถูกดูถูกมักจะแสดงความโกรธหรือไม่ก็ความอับอายออกมา

“เจ้าไม่โกรธที่ข้าพเจ้าพูดแบบนั้น?” ซิวหลิงถาม น้ำเสียงของนางยังคงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ทำไมต้องโกรธเล่าขอรับ” เว่ยเฉินยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “เจ้าพูดความจริงทุกประการ ข้าพเจ้ายังมิได้แสดงสิ่งใดให้เห็นถึงความสามารถที่คู่ควรกับคำว่าทายาทเลยแม้แต่น้อย” เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “แต่ข้าพเจ้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าข้าพเจ้าคู่ควร”

คำพูดสุดท้ายของเว่ยเฉินนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงใจ มันมิใช่คำพูดโอ้อวด แต่เป็นคำสัญญาที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ ซิวหลิงมองเข้าไปในดวงตาของเขา และเห็นประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนอยู่ภายในใจของเด็กหนุ่มผู้นี้

นางไม่พูดอะไรอีก แต่ในดวงตาที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็งนั้น กลับมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมิใช่ความอบอุ่น แต่เป็นความสนใจที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสนใจในตัวเด็กหนุ่มผู้ที่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงและพร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเอง

อาจารย์หมิงเทียนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตลอดเวลา ยิ้มอย่างพึงพอใจในใจ เขาเห็นประกายบางอย่างในตัวเว่ยเฉินที่แม้แต่ตัวเด็กหนุ่มเองก็ยังไม่รู้ตัว และเขาก็เห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของซิวหลิงเช่นกัน นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ใครจะคาดคิด

“เอาล่ะ ซิวหลิง” อาจารย์หมิงเทียนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “ช่วยจัดที่พักให้เว่ยเฉินด้วย และพรุ่งนี้เช้า ให้พาเขาไปทำความคุ้นเคยกับสำนัก”

ซิวหลิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเว่ยเฉินอีกครั้ง คราวนี้แววตาของนางมิได้มีเพียงความเย็นชาอีกต่อไป หากแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายบางอย่าง

“ตามมา” นางเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไป

เว่ยเฉินโค้งคำนับอาจารย์หมิงเทียนเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามซิวหลิงไปอย่างเงียบๆ เขารู้สึกได้ว่าการมาถึงสำนักดาบหยกในครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล และการเผชิญหน้ากับซิวหลิงในวันนี้ ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบอีกมากมายที่รออยู่เบื้องหน้า

ขณะที่เดินตามซิวหลิงไปตามทางเดินหินที่ทอดยาว เว่ยเฉินสังเกตเห็นรายละเอียดต่างๆ ของสำนักดาบหยกมากขึ้น ผนังอาคารไม้เก่าแก่ถูกแกะสลักลวดลายงดงาม แสดงถึงฝีมือช่างอันประณีต บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แฝงอยู่ทุกอณู อากาศบริสุทธิ์และเย็นสบายทำให้จิตใจปลอดโปร่ง

ซิวหลิงเดินนำไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีการหยุดรอหรือหันกลับมามอง เว่ยเฉินต้องเร่งฝีเท้าเพื่อตามให้ทัน เขาสังเกตเห็นว่าทุกย่างก้าวของนางล้วนมั่นคงและสง่างาม แม้จะเดินอยู่บนพื้นดินธรรมดา แต่ก็ยังคงความลื่นไหลราวกับกำลังร่ายรำ

ในที่สุด ซิวหลิงก็หยุดลงหน้าห้องพักเล็กๆ ห้องหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากลานฝึกมากนัก

“นี่คือห้องของเจ้า” นางกล่าวพลางเปิดประตูออก ภายในห้องนั้นเรียบง่าย มีเพียงเตียงไม้ โต๊ะเล็กๆ และตู้เก็บของ แต่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

“ขอบคุณขอรับ” เว่ยเฉินกล่าว

ซิวหลิงพยักหน้าเล็กน้อย “พรุ่งนี้เช้า ให้มาที่ลานฝึกก่อนรุ่งสาง” น้ำเสียงของนางยังคงเย็นชา แต่แฝงไว้ด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ขอรับ” เว่ยเฉินตอบรับอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นว่าเว่ยเฉินเข้าใจแล้ว ซิวหลิงก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้เว่ยเฉินยืนอยู่หน้าห้องพักเพียงลำพัง เขามองตามแผ่นหลังของนางจนลับหายไปในความมืดสลัวของทางเดิน

เว่ยเฉินถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องพัก เขาสำรวจห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง แม้จะเรียบง่าย แต่ก็รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด ราวกับว่าที่นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิตของเขา

เขานั่งลงบนเตียงไม้ พลางทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ การได้พบกับซิวหลิงเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ นางเป็นคนที่มีบุคลิกที่แข็งแกร่งและเยือกเย็น แต่เขากลับไม่รู้สึกหวาดกลัวนางเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างที่อยากจะพิสูจน์ตัวเองให้หญิงสาวผู้นี้เห็น

“พิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าข้าพเจ้าคู่ควร” คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในใจ เว่ยเฉินกำมือแน่น เขาจะต้องฝึกฝนอย่างหนัก เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อให้คู่ควรกับคำว่า ‘ทายาท’ และเพื่อที่จะได้ยืนเคียงข้างซิวหลิงในฐานะสหายร่วมทาง

คืนนั้น เว่ยเฉินนอนไม่หลับ เขานอนมองเพดานไม้เก่าๆ พลางนึกถึงภาพการฝึกดาบของซิวหลิง ท่วงท่าที่สง่างามและคมคายนั้นยังคงติดตาตรึงใจ เขาจินตนาการถึงวันที่เขาจะสามารถวาดลวดลายดาบได้อย่างคล่องแคล่วและงดงามเช่นนั้นบ้าง

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพัก ส่องให้เห็นเงาของดาบที่แขวนอยู่บนผนัง ดาบเล่มนั้นดูธรรมดา แต่ในสายตาของเว่ยเฉิน มันกลับดูศักดิ์สิทธิ์และเต็มไปด้วยพลังงานบางอย่าง

เขาหลับตาลง พลางหายใจเข้าลึกๆ ความมุ่งมั่นที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อก่อตัวขึ้นในจิตใจอย่างเต็มเปี่ยม พรุ่งนี้จะเป็นวันเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางที่จะนำพาเขาไปสู่การเป็นนักดาบที่แท้จริง และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขานั้นคู่ควรกับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่ได้รับมอบหมายมา