ตอนที่ 4 — บทที่ 4: แก่นน้ำแห่งทะเลสาบมรกต

การเดินทางสู่ทะเลสาบมรกตนั้นมิใช่เรื่องง่ายดาย เส้นทางที่ทอดยาวผ่านป่าลึกและขุนเขาอันสลับซับซ้อนกินเวลาร่วมสิบวันเต็ม ในแต่ละย่างก้าวที่เว่ยเฉินและอาจารย์หมิงเทียนก้าวไปข้างหน้า ภัยอันตรายก็ดูเหมือนจะรอคอยอยู่เบื้องหน้าเสมอ สัตว์ร้ายนานาชนิดที่ถูกพลังงานมืดของมารราชาครอบงำจิตใจ พุ่งเข้าโจมตีพวกเขาด้วยความดุร้ายไร้สติ บางครั้งก็เป็นฝูงหมาป่าเขี้ยวเงินที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ บางคราก็เป็นอสรพิษยักษ์เกล็ดดำที่เลื้อยลงมาจากหน้าผาสูงชัน ‌แต่ด้วยวิชาดาบอันเฉียบคมของเว่ยเฉิน และพลังปราณอันลึกซึ้งของอาจารย์หมิงเทียน พวกเขาก็สามารถฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านั้นมาได้ทุกครั้ง

ทว่าสิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าสัตว์ร้ายเหล่านั้นคือเหล่าลูกสมุนของมารราชาที่ถูกส่งมาขัดขวางโดยเฉพาะ พวกมันไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา แต่เป็นนักเวทมนตร์ดำและนักรบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม มีพลังอำนาจที่ไม่อาจมองข้ามได้ การต่อสู้แต่ละครั้งจึงเต็มไปด้วยความตึงเครียดและอันตรายถึงชีวิต เว่ยเฉินต้องใช้ดาบสายฟ้าที่ยังไม่สมบูรณ์ฟาดฟันเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่ลดละ ​แสงสีฟ้าของกระบี่วาดเป็นวงโค้งในความมืดมิด ตัดผ่านร่างของเหล่าสมุนมารราวกับสายฟ้าฟาด ส่วนอาจารย์หมิงเทียนก็ใช้พลังปราณอันแก่กล้า สร้างโล่พลังงานป้องกัน และโจมตีด้วยฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้าง แม้จะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่แววตาของเว่ยเฉินก็ยังคงเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่เคยลืมเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า ‍นั่นคือการรวบรวมดาบสายฟ้าให้สมบูรณ์และปราบมารราชา เพื่อนำความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดิน

ในที่สุด วันที่สิบของการเดินทางก็มาถึง เบื้องหน้าของพวกเขาคือภาพที่งดงามเกินกว่าจะบรรยาย ทะเลสาบมรกตทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ผืนน้ำสีเขียวมรกตเข้มสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายระยิบระยับราวกับผิวน้ำถูกโรยด้วยอัญมณีล้ำค่า แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำ เกิดเป็นประกายระยิบระยับดุจเพชรนิลจินดาที่ถูกจัดวางอย่างประณีต ‌บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงสายลมพัดเอื่อยๆ และเสียงนกร้องแผ่วเบา ราวกับธรรมชาติกำลังขับกล่อมบทเพลงแห่งความสงบสุขให้แก่ผู้มาเยือน ต้นไม้น้อยใหญ่โอบล้อมทะเลสาบไว้ราวกับอ้อมกอดอันอบอุ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าลอยมาตามลม สร้างความสดชื่นให้แก่จิตใจที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางอันยาวนาน

เว่ยเฉินยืนนิ่งอยู่ริมฝั่ง ‍มองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งงัน ความงดงามนี้ช่างแตกต่างจากความโหดร้ายที่เขาเผชิญมาระหว่างทางราวฟ้ากับเหว แต่ภายใต้ความงดงามอันน่าหลงใหลนี้ อาจารย์หมิงเทียนก็เคยเตือนไว้ว่ามันซ่อนอันตรายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา

"ทะเลสาบมรกต...งดงามเกินคำบรรยายจริงๆ ครับอาจารย์" เว่ยเฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความชื่นชม

อาจารย์หมิงเทียนพยักหน้าช้าๆ ดวงตาจับจ้องไปยังผืนน้ำสีเขียวมรกตนั้น ​"ใช่...ความงดงามมักมาพร้อมกับความลึกลับเสมอ เว่ยเฉิน" ท่านเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองศิษย์รักด้วยแววตาจริงจัง "แก่นน้ำแห่งทะเลสาบมรกตนั้น ซ่อนอยู่ในถ้ำลึกใต้ทะเลสาบแห่งนี้ เราต้องดำดิ่งลงไป"

คำพูดของอาจารย์ทำให้เว่ยเฉินหวนนึกถึงตำนานที่เคยได้ยินมา แก่นน้ำแห่งทะเลสาบมรกตเป็นหนึ่งในชิ้นส่วนสำคัญของดาบสายฟ้า ​มันเป็นแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ที่หล่อเลี้ยงชีวิตและพลังงานธาตุน้ำอันศักดิ์สิทธิ์ การจะเข้าถึงมันได้นั้นต้องผ่านบททดสอบที่ยากลำบาก

เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว เว่ยเฉินและอาจารย์หมิงเทียนก็ก้าวลงสู่ผืนน้ำเย็นเฉียบ ร่างของพวกเขาจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างช้าๆ โลกใต้ทะเลสาบนั้นแตกต่างจากโลกเบื้องบนอย่างสิ้นเชิง แสงอาทิตย์ที่เคยเจิดจ้าถูกกรองด้วยผืนน้ำสีมรกต กลายเป็นแสงสีเขียวอ่อนๆ ที่ส่องสว่างอย่างนุ่มนวล ​สร้างบรรยากาศลึกลับและน่าค้นหา ฝูงปลาประหลาดที่มีสีสันสดใส ว่ายวนไปมาอย่างอิสระ บ้างก็มีลำตัวเรืองแสง บ้างก็มีรูปทรงแปลกตาที่ไม่เคยพบเห็นบนผิวนน้ำ สาหร่ายทะเลสีเขียวเข้มพลิ้วไหวตามกระแสน้ำราวกับเส้นผมของนางเงือก พืชน้ำนานาชนิดเติบโตอย่างหนาแน่น สร้างป่าใต้ทะเลที่สวยงามและซับซ้อน

เว่ยเฉินรู้สึกถึงแรงกดดันของน้ำที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ อาจารย์หมิงเทียนใช้พลังปราณสร้างเกราะป้องกันรอบตัวพวกเขา ทำให้พวกเขาสามารถหายใจและเคลื่อนไหวใต้น้ำได้อย่างสะดวกสบาย สายตาของเว่ยเฉินกวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง แม้จะงดงาม แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่เบื้องล่างนี้

ในที่สุด ที่ก้นทะเลสาบอันมืดมิด พวกเขาก็พบกับสิ่งที่กำลังตามหา ปากถ้ำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เปล่งแสงสีน้ำเงินอ่อนๆ ออกมาจากภายใน ราวกับดวงตาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ แสงสีน้ำเงินนั้นสว่างไสวพอที่จะเผยให้เห็นทางเข้าถ้ำที่กว้างขวางและลึกลับ

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในถ้ำ แสงสีน้ำเงินก็ยิ่งสว่างจ้าขึ้น เผยให้เห็นผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี เว่ยเฉินสัมผัสได้ถึงพลังปราณธาตุน้ำอันบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วบริเวณ ยิ่งลึกเข้าไป พลังงานนั้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น

และแล้ว เบื้องหน้าของพวกเขาก็ปรากฏร่างอันสง่างามของมังกรน้ำตัวมหึมา มันมีเกล็ดสีน้ำเงินเข้มราวกับท้องทะเลลึก ดวงตาสีทองเปล่งประกายฉายแววแห่งปัญญาและอำนาจ ร่างกายของมันทอดยาวไปตามพื้นถ้ำ ส่งพลังอำนาจที่น่าเกรงขามออกมาอย่างไม่อาจต้านทานได้ มังกรน้ำตัวนี้คือผู้พิทักษ์แก่นน้ำแห่งทะเลสาบมรกตมานานนับหลายร้อยปี มันนอนขดตัวอยู่กลางถ้ำ ราวกับภูเขาที่กำลังหลับใหล

มังกรน้ำไม่โจมตีพวกเขาในทันที มันเพียงแค่เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีทองจ้องมองมาที่เว่ยเฉินอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินค่าของเขาอยู่ เว่ยเฉินยืนนิ่ง ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัว เขารู้ว่าการเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ ต้องใช้ความกล้าหาญและความจริงใจ

หลังจากจ้องมองเว่ยเฉินอยู่นานนับนาที เสียงทุ้มต่ำที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งถ้ำก็ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่ทรงพลังราวกับเสียงคลื่นยักษ์กระทบฝั่ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและปัญญา

"เจ้า...ต้องการอะไร?" เสียงของมังกรน้ำเอ่ยถาม ราวกับมันสามารถอ่านความคิดของมนุษย์ได้

เว่ยเฉินรวบรวมสติ สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและชัดเจน "ข้าพเจ้ามาที่นี่เพื่อขอแก่นน้ำแห่งทะเลสาบมรกต"

มังกรน้ำเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีทองยังคงจับจ้องมาที่เขา "เพื่ออะไร?"

"เพื่อรวบรวมดาบสายฟ้าให้สมบูรณ์ และปราบมารราชาที่กำลังคุกคามโลกนี้" เว่ยเฉินตอบอย่างไม่ลังเล เขารู้ว่าการโกหกหรือปิดบังสิ่งใดต่อหน้าสิ่งมีชีวิตที่ทรงภูมิปัญญาเช่นนี้มีแต่จะนำมาซึ่งความล้มเหลว

"มารราชา..." มังกรน้ำทวนคำ น้ำเสียงของมันดูเหมือนจะมีความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับชื่อนั้น "แล้วทำไมข้าพเจ้าต้องเชื่อเจ้า? มนุษย์หลายคนเคยมาที่นี่ แสร้งทำเป็นผู้กล้าหาญ แต่แท้จริงแล้วกลับต้องการพลังเพื่อตนเองเท่านั้น"

คำถามของมังกรน้ำทำให้เว่ยเฉินนิ่งไปชั่วขณะ เขารู้ว่านี่คือบททดสอบที่สำคัญที่สุด เขาจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของตนเองได้อย่างไร? เขาคิดทบทวนถึงเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เขาต้องออกเดินทางในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง ไม่ใช่เพื่ออำนาจ แต่เป็นเพราะความรักและความห่วงใย

"เพราะข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการอำนาจ" เว่ยเฉินตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา แววตาของเขาฉายชัดถึงความมุ่งมั่นและบริสุทธิ์ใจ "ข้าพเจ้าเพียงต้องการปกป้องคนที่ข้าพเจ้ารัก ปกป้องแผ่นดินที่ข้าพเจ้าเติบโตมา ปกป้องผู้บริสุทธิ์จากความมืดมิดของมารราชา ข้าพเจ้าไม่ต้องการเป็นผู้ยิ่งใหญ่ แต่ต้องการเป็นผู้ที่สามารถยืนหยัดต่อสู้เพื่อความถูกต้อง"

คำพูดของเว่ยเฉินดังก้องอยู่ในถ้ำ มังกรน้ำนิ่งเงียบไปนานแสนนาน ดวงตาสีทองของมันยังคงจ้องมองเว่ยเฉินอย่างไม่ละสายตา ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดทุกคำอย่างละเอียดลึกซึ้ง ความเงียบนั้นช่างยาวนานและกดดัน จนเว่ยเฉินรู้สึกราวกับเวลาหยุดนิ่ง

ในที่สุด หลังจากความเงียบอันยาวนานนั้น มังกรน้ำก็ค่อยๆ ก้มหัวลงอย่างช้าๆ ท่าทางของมันแสดงออกถึงความเคารพและยอมรับ

"เจ้า...ผ่านการทดสอบแล้ว" เสียงของมังกรน้ำดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและเมตตา "ความบริสุทธิ์ใจของเจ้า...ข้าสัมผัสได้"

ทันทีที่สิ้นเสียงของมังกรน้ำ แก่นน้ำแห่งทะเลสาบมรกตที่ซ่อนอยู่ภายในผลึกขนาดใหญ่กลางถ้ำก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างเจิดจ้า แสงนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะกลืนกินทุกสิ่งในถ้ำ แก่นน้ำค่อยๆ ลอยขึ้นจากแท่นหิน หมุนวนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเคลื่อนที่อย่างช้าๆ มาทางเว่ยเฉิน ราวกับมีชีวิตจิตใจ

เว่ยเฉินยื่นมือออกไปรับแก่นน้ำนั้น เมื่อฝ่ามือของเขาสัมผัสกับแก่นน้ำ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแต่บริสุทธิ์ก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง พลังปราณธาตุน้ำอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและแข็งแกร่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในขณะนั้นเอง ชิ้นส่วนดาบสายฟ้าที่เว่ยเฉินถืออยู่ในมือก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าจากแก่นน้ำและแสงสีฟ้าจากชิ้นส่วนดาบส่องประกายเข้าหากัน ราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังงานที่เข้าคู่กัน ชิ้นส่วนดาบทั้งสองส่วนที่เคยแยกจากกันค่อยๆ ลอยขึ้นจากฝ่ามือของเว่ยเฉิน และเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ

เมื่อชิ้นส่วนทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่ง แสงสว่างสีฟ้าก็พวยพุ่งออกมาอย่างรุนแรงจนเว่ยเฉินต้องหลับตาลง แสงนั้นเจิดจ้าเสียจนแทบจะกลืนกินทุกสิ่งในถ้ำ เสียงพลังงานที่รวมตัวกันดังก้องกังวาน ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหว พลังปราณอันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง

เมื่อแสงสว่างค่อยๆ จางลง เว่ยเฉินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เบื้องหน้าของเขาคือดาบสายฟ้าที่สมบูรณ์แบบ มันเปล่งประกายสีฟ้าอมขาว งดงามและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ด้ามจับของมันประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าที่ส่องประกายระยิบระยับ ตัวดาบเรียวยาวและคมกริบ ราวกับสามารถฟาดฟันได้ทุกสิ่งในโลกนี้ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์และมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในตัวดาบ ราวกับมันมีชีวิตจิตใจ

เว่ยเฉินค่อยๆ เอื้อมมือไปจับด้ามดาบ ความรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับดาบเล่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขามาตั้งแต่เกิด เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งกับดาบสายฟ้าเล่มนี้ ราวกับมันคือคู่หูที่แท้จริงของเขา

อาจารย์หมิงเทียนมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ ในที่สุด ภารกิจแรกของเว่ยเฉินก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ดาบสายฟ้าได้ถูกรวบรวมให้สมบูรณ์แล้ว และบัดนี้ เว่ยเฉินก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมารราชา เพื่อนำความสงบสุขกลับคืนสู่แผ่นดินอีกครั้ง การเดินทางที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...