ตอนที่ 7 — บทที่ 7: ดาบที่สมบูรณ์

เมื่อชิ้นส่วนทั้งสามแห่งตำนานได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว พลันบังเกิดแสงสีฟ้าเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า ราวกับสายฟ้าฟาดที่ผ่าทะลุเมฆหมอกยามราตรี แสงนั้นสว่างจ้าเสียจนดวงดาวนับล้านต้องหม่นหมอง สาดส่องไปทั่วทุกทิศทางของแผ่นดิน ส่องประกายระยิบระยับจับตา ดุจดั่งอัญมณีล้ำค่าที่เพิ่งถูกเจียระไนขึ้นจากความมืดมิด

ดาบสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์... บัดนี้ได้สมบูรณ์แล้ว!

เว่ยเฉินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าดาบที่เปล่งประกายนั้น ‌ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความตื่นตะลึงและปีติอย่างสุดจะพรรณนา ดาบเล่มนั้นงดงามเกินกว่าจินตนาการ ด้ามจับประดับด้วยอัญมณีสีครามเรืองรอง ใบดาบสีเงินยวงทอประกายฟ้าอ่อนๆ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ภายใน สัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากคมดาบนั้น มันไม่ใช่เพียงอาวุธ แต่เป็นดั่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ถือกำเนิดขึ้นจากพลังแห่งสวรรค์และปฐพี ​ซิวหลิงที่ยืนอยู่ข้างกายเว่ยเฉินก็มองดาบนั้นด้วยแววตาเลื่อมใส มือเรียวของนางยกขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง

“ในที่สุด... ในที่สุดก็สมบูรณ์แล้ว” เว่ยเฉินพึมพำเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่เชื่อสายตาตนเอง เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งกับดาบเล่มนี้ ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณเขาเอง

แต่ความยินดีนั้นช่างแสนสั้นนัก...

เพียงชั่วพริบตาเดียวที่แสงแห่งดาบสาดส่องไปทั่วผืนฟ้า พลันท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ก็เริ่มมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว ‍เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลัน บดบังแสงตะวันจนมิด แสงสีฟ้าของดาบถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดที่แผ่ขยายออกไป เสียงคำรามกึกก้องจากเบื้องบนดังสะท้านไปทั่วหล้า ราวกับมังกรนับพันกำลังโกรธเกรี้ยว

และแล้ว... ร่างอันมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากใจกลางเมฆดำทะมึนนั้น

มารราชาเฮยหลง!

ร่างกายของมันใหญ่โตเกินกว่าภูผาใดๆ ปกคลุมด้วยเกราะสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงทุกอย่าง ดวงตาแดงฉานราวกับโลหิตที่กำลังเดือดพล่าน ‌จ้องมองลงมายังเว่ยเฉินและซิวหลิงด้วยแววตาดูหมิ่นเหยียดหยาม พลังอำนาจแห่งความมืดมิดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของมัน กดดันจนอากาศรอบกายดูหนักอึ้ง จิตวิญญาณของสรรพสิ่งล้วนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

“ในที่สุด... เจ้าก็ทำได้” เสียงแหบพร่าทว่ากึกก้องของมารราชาเฮยหลงดังขึ้น ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ผ่ากลางใจ “ดาบสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์... ‍ที่เคยถูกผนึกไว้ในตำนาน บัดนี้ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง”

มันหัวเราะเยาะเย้ย เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายสะท้านไปทั่วผืนฟ้า “แต่เจ้าคิดว่าดาบเพียงเล่มเดียว จะสามารถหยุดยั้งข้าพเจ้าได้งั้นหรือ? มนุษย์ผู้โง่เขลาเอ๋ย!”

เว่ยเฉินกำด้ามดาบแน่น หัวใจของเขาสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นและมุ่งมั่น เขาเงยหน้าขึ้นมองมารราชาเฮยหลงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ​ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“ข้าพเจ้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเองว่าดาบเล่มนี้มีพลังอำนาจเพียงใด” เว่ยเฉินกล่าวเสียงหนักแน่น ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างองอาจ ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความกล้าหาญที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับชะตากรรม

ซิวหลิงมองแผ่นหลังของเว่ยเฉินด้วยความห่วงใย นางสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของมารราชาเฮยหลง แต่นางก็เห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นในดวงตาของเว่ยเฉิน นางรู้ว่าเขาจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด

การต่อสู้ครั้งนั้น... เป็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของโลกนี้

เว่ยเฉินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ​ดาบสายฟ้าในมือเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า ราวกับดาวตกที่พุ่งเข้าใส่ความมืดมิด มารราชาเฮยหลงยกมือขึ้น พลังแห่งความมืดมิดรวมตัวกันเป็นก้อนพลังงานสีดำขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่เว่ยเฉินอย่างรุนแรง

ฉัวะ!

ดาบสายฟ้าฟาดฟันเข้าใส่ก้อนพลังงานนั้นอย่างจัง เกิดเสียงระเบิดกึกก้อง แสงสีฟ้าปะทะกับความมืดมิดอย่างดุเดือด พลังงานทั้งสองปะทะกันจนเกิดคลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปทั่วทุกทิศทาง ​ต้นไม้ใหญ่หักโค่น ภูเขาสั่นสะเทือน ดุจดั่งโลกกำลังจะแตกสลาย

เว่ยเฉินร่ายรำดาบอย่างพลิ้วไหว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสง่างามและพลังอำนาจ ดาบสายฟ้าเปล่งแสงสว่างจ้าทุกครั้งที่กระทบเข้ากับอาวุธของมารราชาเฮยหลง ซึ่งเป็นหอกสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสง เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานไปทั่วฟ้าดิน สะเก็ดไฟสีฟ้าและดำปลิวว่อนราวกับพลุที่จุดขึ้นกลางอากาศ

ซิวหลิงไม่รอช้า นางร่ายมนตร์อัญเชิญสายลมและพายุ พลังเวทมนตร์สีเขียวอ่อนพุ่งเข้าโจมตีมารราชาเฮยหลงจากด้านข้าง พยายามสร้างความปั่นป่วนและเปิดช่องว่างให้เว่ยเฉินได้จู่โจม นางรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถเทียบเท่าพลังของมารราชาได้โดยตรง แต่ก็ไม่ยอมยืนดูเฉยๆ นางต่อสู้เคียงข้างเว่ยเฉินอย่างไม่ลดละ

มารราชาเฮยหลงคำรามด้วยความโกรธ มันไม่เคยคิดว่ามนุษย์ตัวเล็กๆ สองคนจะสามารถสร้างความลำบากให้มันได้ถึงเพียงนี้ พลังแห่งความมืดมิดของมันแผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง สร้างพายุทมิฬที่พัดกระหน่ำเข้าใส่เว่ยเฉินและซิวหลิง

เว่ยเฉินใช้ดาบสายฟ้าฟาดฟันพายุนั้นจนแตกกระจาย แต่พลังของมารราชาก็ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เว่ยเฉินจะสู้ได้คนเดียว แม้จะมีดาบสายฟ้าอยู่ในมือ แม้จะได้รับการช่วยเหลือจากซิวหลิง แต่พลังอำนาจของมารราชาก็ยังคงเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ร่างกายของเว่ยเฉินเริ่มอ่อนล้า พลังปราณในกายร่อยหรอลงไปเรื่อยๆ บาดแผลเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนร่างของเขาจากการปะทะกับพลังของมารราชา แต่เขาก็ยังคงกัดฟันสู้ต่อไป

ในขณะที่เว่ยเฉินกำลังจะถูกพลังแห่งความมืดมิดของมารราชาโอบล้อม ซิวหลิงก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

“เว่ยเฉิน!” เสียงของนางเต็มไปด้วยความร้อนรน “ดาบต้องการพลังงานจากหัวใจ ไม่ใช่แค่กำลัง! จงเชื่อมโยงกับมันด้วยจิตวิญญาณ!”

คำพูดของซิวหลิงดังก้องอยู่ในหูของเว่ยเฉิน ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของเขา เขานิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่ง

พลังงานจากหัวใจ... ไม่ใช่แค่กำลัง...

เว่ยเฉินเข้าใจในทันที เขารู้สึกได้ถึงความจริงแท้ในคำพูดของนาง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาใช้พลังปราณของตนเองในการควบคุมดาบ ใช้กำลังกายในการฟาดฟัน แต่เขาลืมไปว่าดาบสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์ไม่ใช่เพียงอาวุธธรรมดา แต่มันคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องการการเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ หยุดการต่อสู้ที่ดุเดือดลงชั่วขณะหนึ่ง มารราชาเฮยหลงมองดูการกระทำของเขาด้วยความประหลาดใจและดูแคลน

“เจ้าจะทำอะไร? ยอมแพ้แล้วงั้นหรือ?” มารราชาเยาะเย้ย

เว่ยเฉินไม่ได้ตอบ เขาหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้เสียงคำรามของมารราชาและเสียงพายุที่โหมกระหน่ำผ่านไป เขาพยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี จิตใจของเขาจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของจิตวิญญาณ

ในใจของเขา... เขาคิดถึงทุกคนที่เขาต้องการปกป้อง

เขาคิดถึงซิวหลิง ผู้ที่ยืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอมา ผู้ที่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อเขา เขาคิดถึงใบหน้าของชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ต้องทนทุกข์ทรมานภายใต้เงื้อมมือของมารราชา คิดถึงความหวังของผู้คนในแผ่นดินที่ฝากไว้กับเขา คิดถึงคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะนำความสงบสุขกลับคืนมา

ความรัก ความผูกพัน ความเสียสละ ความหวัง... อารมณ์เหล่านี้หลั่งไหลรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ก่อตัวเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่พุ่งตรงไปยังดาบสายฟ้าในมือของเขา

พลัน... ดาบสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์ก็เปล่งแสงสว่างจ้าที่สุดเท่าที่เคยมีมา!

แสงสีฟ้าครามเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆดำทะมึนให้เปิดออก เผยให้เห็นแสงดาวที่ระยิบระยับอยู่เบื้องบน แสงนั้นไม่ใช่เพียงแสงแห่งพลังงาน แต่เป็นแสงแห่งจิตวิญญาณ แสงแห่งความหวัง แสงแห่งการปกป้องที่แผ่ออกไปทั่วทุกทิศทาง

มารราชาเฮยหลงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันไม่เคยเห็นพลังงานเช่นนี้มาก่อน พลังงานที่บริสุทธิ์และทรงอำนาจเกินกว่าที่มันจะเข้าใจ

เว่ยเฉินลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ราวกับดวงตาของเทพเจ้า ดาบสายฟ้าในมือของเขาสั่นสะท้านด้วยพลังงานอันมหาศาล เขาไม่ใช่เพียงแค่ถือดาบ แต่เขาได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบแล้ว

“ข้าพเจ้าจะไม่ยอมให้ท่านทำลายโลกนี้!” เว่ยเฉินกล่าวเสียงก้องกังวาน พลังแห่งจิตวิญญาณและดาบสายฟ้าได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง.