ตอนที่ 1 — ความลับกรรมตามติด: เขาต้องเลือกตื่นรู้ (ฉบับเต็ม 20 ตอน)

เปลือกตาที่ปิดสนิทไม่อาจกั้นความว้าวุ่นในห้วงความคิดของพระธาวินได้เลยแม้แต่น้อย เสียงระฆังยามอรุณกังวานไปทั่วอาณาบริเวณวัดป่าอันเงียบสงบ แผ่วเบาและสม่ำเสมอ ราวกับเป็นจังหวะของลมหายใจแห่งธรรมชาติ ทว่าในอกของเขาคล้ายมีระฆังอีกใบที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่า ความเย็นเยียบของอากาศยามเช้าตรู่มิอาจปลอบประโลมความร้อนรุ่มภายในได้ จีวรสีกลักหยาบกระด้างที่คลุมกายไม่อาจปกปิดร่องรอยของความกระสับกระส่ายที่ทิ้งไว้บนกายและใจที่ยังคงดิ้นรน

"ธาวินเอ๋ย... เจ้าหนีอะไรมา?" ‌เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัว เสียงที่เขาพยายามจะกดทับมันไว้ใต้มนต์ขลังของบทสวดพุทธคุณ ใต้ความสงบเสงี่ยมของผ้าเหลือง และใต้อาณัติของวินัยสงฆ์ที่พยายามจะยึดเหนี่ยวเขาไว้จากโลกภายนอกที่เคยหลงมัวเมา โลกที่เคยเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

เพียงห้าเดือนเท่านั้นที่ธาวินได้ก้าวเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ หลังจากที่ชีวิตฆราวาสของเขาพังทลายลงไม่เป็นท่า ธุรกิจที่เคยรุ่งเรืองกลับกลายเป็นหนี้สินกองโตมหาศาล มิตรภาพที่เคยสาบานต่อกันพังทลายลงด้วยคำว่าผลประโยชน์อันฉาบฉวย ​และความรักที่คิดว่ามั่นคงกลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาอันเจ็บปวดเกินจะรับไหว ในวันนั้น ธาวินเลือกที่จะเดินหนีทุกสิ่งทุกอย่าง หลบซ่อนตัวจากสายตาผู้คน และจากความผิดหวังในตัวเอง ณ สถานที่ที่เขาหวังว่าจะเป็นที่พักพิงสุดท้าย ที่ที่จะชำระล้างบาปและสร้างชีวิตใหม่... ‍ชีวิตที่ปราศจากความเร่าร้อนของโลกีย์ แต่แล้ว... ความสงบที่เขาใฝ่หานั้นเล่า กลับเป็นเพียงเปลือกนอกที่เปราะบางดุจฟองสบู่ จิตใจของเขายังคงฟุ้งซ่าน ยามนั่งสมาธิ ภาพผู้คน เหตุการณ์ต่างๆ ‌ในอดีตก็วกวนเข้ามาไม่หยุดหย่อน บางครั้งเป็นภาพของกองเอกสารที่เต็มไปด้วยตัวเลขสีแดงฉานดุจเลือดที่กำลังไหลริน บางครั้งเป็นแววตาของผู้คนที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและคำสาปแช่งที่เขาหลีกหนี และบางครั้ง... เป็นใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนมอบให้ มันเป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกกว่าบาดแผลใดๆ

"นะโม ตัสสะ ‍ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ..." เสียงสวดมนต์ของพระรูปอื่นในกุฏิดังแผ่วๆ เข้ามา ราวกับกระแสธารแห่งความสงบที่พยายามจะชะล้างความขุ่นมัว พระธาวินพยายามตั้งจิตตาม พยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา ​แต่ความพยายามนั้นช่างยากเย็นเหลือเกิน คล้ายกับการพยายามจับกลุ่มควันให้คงรูป

เขาผุดลุกขึ้นจากอาสนะเล็กๆ ที่ใช้นั่งสมาธิ ก้าวเดินอย่างช้าๆ ออกจากกุฏิไม้เล็กๆ ที่มองเห็นเพียงต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าและท้องฟ้าสีครามที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ จากแสงตะวันแรกที่กำลังทอแสง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วประสานเสียงกับเสียงจักจั่นที่เริ่มบรรเลง ​ไม่ไกลออกไปเป็นเสียงไม้กวาดกระทบพื้นดินแห้งๆ ของสามเณรรูปหนึ่งที่กำลังกวาดลานวัดอย่างขยันขันแข็ง เสียงเหล่านี้เป็นความสงบที่อยู่รอบกาย เป็นความงดงามของธรรมชาติที่บริสุทธิ์ แต่กลับไม่อาจเข้าถึงความสงบในจิตใจของเขาได้เลยแม้แต่น้อย

"นี่คือทางรอดที่แท้จริงงั้นหรือ?" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน เสียงของตัวเองในผ้าเหลืองมันฟังดูแปลกหู ​เขาเคยเป็นธาวิน นักธุรกิจหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน ผู้ที่เคยมีอำนาจอยู่ในมือ มีรถหรูราคาแพง มีบ้านใหญ่โตโอ่อ่า มีผู้คนรายล้อมคอยเอาอกเอาใจ แต่บัดนี้เขามีเพียงบาตร จีวร และความว่างเปล่าภายในที่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่กว่าจักรวาลเสียอีก

เขาเดินไปที่บ่อน้ำเล็กๆ ใกล้กุฏิ ใช้ขันตักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ความเย็นของน้ำช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้นเพียงชั่วครู่ สะท้อนให้เห็นใบหน้าในน้ำที่ยังคงมีเค้าความหล่อเหลา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและคำถามที่ยังคงไร้คำตอบ ใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเมื่อครั้งยังเป็นฆราวาส ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ ความทะนงตน บัดนี้กลับมีเพียงความไม่แน่ใจและความสงสัยในตัวเองอย่างลึกซึ้ง

ผ้าเหลืองผืนนี้... มันเป็นเพียงเครื่องกำบังความอับอายขายหน้าจากโลกภายนอก หรือเป็นหนทางแห่งการหลุดพ้นจากวังวนแห่งกรรมที่เขาก่อขึ้นมากันแน่? เขาไม่รู้ และยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ในยามที่ก้าวเข้ามาบวช เขาคิดว่านี่คือการเริ่มต้นใหม่ เป็นการชดใช้ และเป็นการหลบหนี แต่ยิ่งวันเวลาผ่านไป เขายิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่เขาหนีมันไม่ได้อยู่ภายนอก แต่มันอยู่ลึกเข้าไปในจิตใจของเขาเอง อยู่ในทุกอณูของความคิดและความรู้สึก

"พระธาวินครับ ได้เวลาเตรียมตัวไปบิณฑบาตแล้วครับ" เสียงนุ่มนวลของสามเณรรูปหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นสามเณรน้อยวัยสิบขวบที่เพิ่งเข้ามาบวชได้ไม่นาน ใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ พระธาวินหันไปมอง พยักหน้าเบาๆ แล้วเดินกลับไปที่กุฏิเพื่อเตรียมบาตรและสบงจีวรสำหรับการออกไปโปรดสัตว์ ซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของสงฆ์

ตลอดเส้นทางเดินเท้าออกบิณฑบาต สายลมยามเช้าพัดเอื่อย พัดพาเอาใบไม้แห้งให้ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างช้าๆ ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวของความไม่เที่ยง พระธาวินเดินทอดน่องไปตามทางเท้าดินแดงที่เต็มไปด้วยกรวดและหินเล็กๆ ก้าวเดินอย่างสำรวมตามที่ได้รับการสั่งสอนมา สายตาจับจ้องที่ปลายเท้าไม่เกินสามก้าวข้างหน้า แต่จิตใจนั้นกลับล่องลอยไปไกลแสนไกล เกินกว่าจะควบคุมได้

"ชีวิตก่อนหน้า... มันเลวร้ายถึงขนาดนั้นเลยหรือ?" เขานึกย้อนถามตัวเอง การหลับตาไม่รับรู้ถึงความผิดพลาดในอดีตนั้นทำให้เขาสบายใจขึ้นจริงหรือ? หรือมันเป็นเพียงการสะสมปัญหาไว้ใต้พรม รอวันที่จะถูกเปิดเผยออกมาอย่างกะทันหันและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ดุจภูเขาไฟที่รอวันปะทุ

บางครั้ง ในความเงียบสงบของการเดินบิณฑบาต เขากลับได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ ในโสตประสาท เสียงที่ไม่ใช่ภาษาคน แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่เหมือนมีบางสิ่งกำลังจับจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา เขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงจินตนาการ เป็นผลพวงจากความเครียดและความสับสนที่ยังคงฝังลึก แต่ความรู้สึกนั้นก็เกิดขึ้นบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มทำให้เขาขนลุกโดยไร้สาเหตุ ราวกับมีลมหายใจเย็นยะเยือกพัดผ่านต้นคอ

มันไม่ใช่เสียงแห่งศรัทธาที่พุทธศาสนิกชนมักจะเปล่งออกมาเมื่อใส่บาตร ไม่ใช่เสียงของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานตามประสาวัยเยาว์ ไม่ใช่เสียงของลมที่พัดผ่านยอดไม้พลิ้วไหว แต่มันเป็นเสียงที่ไร้รูป ไร้ที่มา เป็นความรู้สึกที่หนาวเหน็บอย่างประหลาด เหมือนมีเงาบางอย่างกำลังตามติดเขาไปในทุกย่างก้าว เงาที่ไม่ใช่เงาของต้นไม้บนพื้นดิน ไม่ใช่เงาของตัวเขาเองที่ทอดไปตามแสงแดดอ่อนๆ แต่เป็นเงาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่สัมผัสได้ด้วยความรู้สึกที่น่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งที่ประตูรั้วเปิดแง้มออก ในแวบหนึ่ง... เขารู้สึกเหมือนเห็นอะไรบางอย่างไหวๆ อยู่ด้านใน คล้ายเงาร่างของสตรีที่กำลังยืนมอง แต่เมื่อเพ่งมองอย่างตั้งใจก็ไม่พบอะไร บ้านหลังนั้นดูเงียบสงบเหมือนบ้านอื่นๆ ทั่วไป ไม่มีใครออกมาใส่บาตรในเช้าวันนี้ มีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงัน

"คงคิดไปเองสินะ" เขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วก้าวเดินต่อไป แต่ความรู้สึกประหลาดนั้นก็ยังคงเกาะกุมอยู่ในจิตใจ ไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ มันคือความรู้สึกที่คล้ายกับถูกเฝ้ามอง ถูกจับจ้องจากสายตาที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่สายตาที่เมตตา แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจระบุได้ ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความโกรธ ความเศร้า และความปรารถนาอันแรงกล้าที่ยากจะหยั่งถึง

กลับมาถึงวัด พระธาวินวางบาตรที่เต็มไปด้วยอาหารลงบนโต๊ะในศาลาฉัน เขาเลือกที่นั่งประจำของตนเอง แล้วเริ่มพิจารณาอาหารในบาตรอย่างสำรวม ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่มีคุณค่า ความเรียบง่ายที่เขาพยายามจะทำความเข้าใจและยอมรับมัน แต่ใจเขายังคงต่อต้านอยู่ลึกๆ เขาเคยชินกับอาหารชั้นเลิศ ที่นั่งสบาย ผู้คนคอยเอาใจใส่ ทว่าบัดนี้เขามีเพียงสิ่งเหล่านี้... และความเงียบงันที่กัดกินจิตใจ

อาหารที่ชาวบ้านใส่บาตรส่วนใหญ่เป็นผักต้ม แกงผัก ปลาทอดตัวเล็กๆ และข้าวสวย พุทธศาสนิกชนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านธรรมดา ที่มีชีวิตอยู่กับความเรียบง่ายและศรัทธาที่บริสุทธิ์ ผิดกับเขาโดยสิ้นเชิง เขาบวชเพราะหนีความเจ็บปวด เพราะอยากเริ่มต้นใหม่ แต่เขาแน่ใจแค่ไหนว่าการเริ่มต้นใหม่นี้เป็นไปเพื่อความหลุดพ้นจากวัฏสงสาร ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนชุดเพื่อหลบซ่อนตัวจากโลกภายนอกที่เขาเคยเป็นเจ้าของ

"ผ้าเหลือง... เป็นเพียงเครื่องอำพราง หรือคือทางรอดที่แท้จริง?" คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ขณะที่มือตักข้าวและกับเข้าปาก รสชาติอาหารจืดชืด แต่ในใจกลับมีรสขมฝาดของความจริงที่ยังคงขมุกขมัว ราวกับเมฆหมอกที่ปกคลุมจิตวิญญาณ

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขายังคงไม่เข้าใจในแก่นแท้ของธรรมะอย่างถ่องแท้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกได้คือ... การหนีไม่ได้ช่วยให้เขาสงบขึ้นอย่างแท้จริง และความรู้สึกที่ถูกตามติดนั้นก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาจนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันเย็นเยียบของมันที่กำลังรดรินอยู่ข้างกาย

หลังจากฉันอาหารเสร็จ พระธาวินแยกตัวออกมาจากพระรูปอื่น เดินกลับกุฏิเพื่อทำวัตรและภาวนา แต่ในวันนี้จิตใจของเขากลับกระสับกระส่ายหนักกว่าวันอื่นๆ ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องไม่ได้หายไปไหน แต่มันกลับเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าผู้ที่ตามติดเขานั้นกำลังจะปรากฏตัวออกมาในไม่ช้า กำลังจะเผยโฉมให้เขาได้เห็นอย่างชัดเจน

เขานั่งลงบนอาสนะเดิม พยายามหลับตาทำสมาธิอีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพที่ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกก็คือเงาตะคุ่มๆ ของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอคลุมเครือ ไม่ชัดเจน แต่แววตานั้นกลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ความผิดหวัง และความปรารถนาอันแรงกล้าที่เขามิอาจเข้าใจได้ มันเป็นแววตาที่จ้องมองมายังเขาอย่างไม่ลดละ ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณ

มันเป็นเพียงความฝันใช่หรือไม่? หรือมันคือเงาของกรรมที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่? คำถามเหล่านี้ยังคงไร้ซึ่งคำตอบ แต่สิ่งหนึ่งที่พระธาวินรู้ได้คือ... เขาหนีไม่พ้นอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าเขาจะอยู่ในผ้าเหลืองศักดิ์สิทธิ์เพียงใดก็ตาม สิ่งที่ตามมา... มันไม่ได้มาจากโลกภายนอก แต่มันคือเงาจากอดีต ที่กำลังจะตามติดเขาไปทุกที่ และอาจจะปรากฏตัวขึ้นมาในไม่ช้า... เพื่อทวงคืนสิ่งที่เขาเคยพรากไป หรือเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมที่ยังไม่ได้รับการชดใช้