ตอนที่ 14 — ปัจฉิมบทแห่งการตื่นรู้

วันเวลาผันผ่านไปอีกหลายปี พระธาวินในวัยที่สูงขึ้นยังคงดำรงตนอยู่ในร่มกาสาวพัสตร์อย่างมั่นคงและสงบสุข ท่านเป็นที่เคารพศรัทธาของชาวบ้านและพระภิกษุสามเณรทุกรูปในวัด ท่านได้ทำหน้าที่เป็นครูบาอาจารย์อย่างไม่ย่อท้อ สั่งสอนธรรมะแก่ผู้คนมากมาย ให้พวกเขาได้พบกับความสงบสุขในชีวิต และได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการตื่นรู้เช่นเดียวกับท่าน

ในวันหนึ่ง หลวงตาจันทร์ซึ่งบัดนี้ชราภาพมากแล้ว ‌ได้เรียกพระธาวินไปพบที่ศาลาการเปรียญ

"ธาวินเอ๋ย..." หลวงตาจันทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น "อาตมารู้สึกได้ว่าเวลาของอาตมาใกล้จะหมดลงแล้ว"

พระธาวินก้มลงกราบหลวงตาจันทร์ด้วยความเคารพ ดวงตาของท่านแดงก่ำด้วยความอาลัย "นมัสการขอรับหลวงตา อาตมาขอน้อมรับคำสอนของหลวงตาไปปฏิบัติขอรับ"

"อาตมาเชื่อมั่นในตัวเจ้าธาวิน ว่าเจ้าจะสามารถดูแลวัดแห่งนี้ และสานต่อพระพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองต่อไปได้" ​หลวงตาจันทร์กล่าวด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเมตตา "อาตมาขอฝากวัดแห่งนี้ไว้ในความดูแลของเจ้า"

คำกล่าวของหลวงตาจันทร์ทำให้พระธาวินรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่ต้องแบกรับ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความภาคภูมิใจที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งในการรักษาพระพุทธศาสนาให้คงอยู่ต่อไป

"อาตมาขอน้อมรับภารกิจนี้ขอรับหลวงตา อาตมาจะตั้งใจปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มความสามารถขอรับ" พระธาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

หลังจากนั้นไม่นาน หลวงตาจันทร์ก็ละสังขารไปอย่างสงบ พระธาวินได้จัดงานศพให้หลวงตาจันทร์อย่างสมเกียรติ ด้วยความเคารพและสำนึกในบุญคุณ

หลังจากที่หลวงตาจันทร์จากไป ‍พระธาวินก็ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสของวัด ท่านได้ทำหน้าที่เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณให้แก่ชาวบ้านและพระภิกษุสามเณรทุกรูปในวัด ท่านยังคงสั่งสอนธรรมะอย่างต่อเนื่อง ให้คำแนะนำและเป็นที่ปรึกษาแก่ผู้คนมากมาย

วันเวลาผันผ่านไปอีกหลายสิบปี พระธาวินบัดนี้ได้กลายเป็นพระภิกษุชราผู้มีพรรษามาก มีความรู้แตกฉานในพระธรรมวินัย และเป็นที่เคารพศรัทธาของชาวบ้านในละแวกนั้น ท่านได้สร้างคุณงามความดีไว้มากมายให้กับพระพุทธศาสนาและสังคม

ในค่ำคืนหนึ่ง ‌ขณะที่พระธาวินกำลังนั่งสมาธิอยู่ในกุฏิของตน จิตใจของท่านสงบผ่องใสอย่างแท้จริง ท่านรู้สึกได้ถึงความเบาสบายและความสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แล้ว...ในห้วงแห่งความสงบนั้นเอง แสงสว่างสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นในจิตของท่าน แสงสว่างนั้นไม่ใช่แสงที่แสบตา แต่เป็นแสงที่อบอุ่นและอ่อนโยน แสงที่เต็มไปด้วยความเมตตาและความบริสุทธิ์ แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วทั้งจิตวิญญาณของท่าน ‍ทำให้ท่านรู้สึกถึงความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แล้ว...ในแสงสว่างนั้นเอง ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่ภาพของแม่หญิงเรืองรองอีกต่อไป แต่มันเป็นภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งที่สวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงบและความสุข ดวงตาคู่นั้นทอประกายแห่งความเมตตา รอยยิ้มยังคงอ่อนโยนจับใจ

แต่คราวนี้ เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าท่านอีกแล้ว ​แต่เธอกำลังลอยขึ้นไปบนฟ้าอย่างช้าๆ แสงสว่างสีทองอร่ามโอบล้อมเธอไว้ แล้วเธอก็เลือนหายไปในแสงสว่างนั้นอย่างช้าๆ

พระธาวินรู้สึกได้ถึงความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกที่ว่าพันธนาการแห่งกรรมที่ผูกมัดท่านไว้กับแม่หญิงเรืองรองได้ถูกปลดเปลื้องไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ท่านไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกกับการจากไปของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ท่านกลับรู้สึกยินดีและอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

ท่านรู้สึกได้ถึงความจริงที่กำลังปรากฏขึ้นเบื้องหน้าท่าน ความจริงที่ว่าท่านได้ "ตื่นรู้" ​แล้ว ท่านได้หลุดพ้นจากวังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิดแล้ว และท่านก็พร้อมที่จะก้าวไปสู่หนทางแห่งพระนิพพาน

แล้ว...ในห้วงแห่งความสงบนั้นเอง พระธาวินก็ละสังขารไปอย่างสงบ ท่ามกลางแสงสว่างสีทองอร่ามที่สาดส่องเข้ามาในกุฏิของท่าน

การจากไปของพระธาวินสร้างความเศร้าโศกเสียใจให้แก่ชาวบ้านและพระภิกษุสามเณรทุกรูปในวัด แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างความศรัทธาและแรงบันดาลใจให้แก่พวกเขาอย่างยิ่ง

เรื่องราวของพระธาวิน ผู้ที่เคยเป็นนักธุรกิจผู้หลงมัวเมาในลาภยศ แต่กลับตัดสินใจละทางโลกเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ ​เพื่อหนีความเจ็บปวดจากความผิดพลาดในอดีต แต่แล้ว...ความลับของกรรมที่เขาเคยก่อในชาติภพก่อนกลับปรากฏขึ้น พร้อมกับเงาของหญิงสาวลึกลับที่คอยตามติด เขาได้เลือกเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว และได้ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งกรรมด้วยความรัก ความเมตตา และการให้อภัย จนกระทั่งได้ "ตื่นรู้" และหลุดพ้นจากวังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิด

เรื่องราวของท่านได้กลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันมานานแสนนาน เป็นเครื่องเตือนใจให้ผู้คนตระหนักถึงกฎแห่งกรรม และเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการตื่นรู้ เพื่อปลดเปลื้องพันธนาการแห่งกรรม และเพื่อพบกับความสงบสุขที่แท้จริงในชีวิต