ตอนที่ 27 — เงื่อนงำในสายหมอกแห่งความทรงจำ

หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากหลวงตาที่วัดป่าพุทธเมตตา จิตใจของอคิณก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย ความจริงที่ว่าเขาคือ ‘คุณพระอัคนี’ ชายผู้ทะเยอทะยานและเคยกระทำผิดบาปในอดีตชาติวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่ขาดสาย ภาพของชายฉกรรจ์ในกระจกเงาที่เขามองเห็นเมื่อวันก่อนบัดนี้ดูเหมือนจะเป็นเงาสะท้อนของตัวเขาเองในอีกภพชาติหนึ่ง ความรู้สึกผิดบาปหนักอึ้งราวกับภูเขาทับถมอยู่ในอก

อคิณกลับมาที่คอนโดมิเนียมด้วยจิตใจที่สับสนวุ่นวาย เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ‌พยายามรวบรวมสติและจัดเรียงความคิดที่ปั่นป่วน คำพูดของหลวงตาเรื่อง ‘แม่หญิงเรไร’ สตรีผู้บริสุทธิ์ที่เขารักและทรยศหักหลัง ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ชื่อนี้ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างประหลาด ราวกับความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่ของเขาในภพนี้ แต่เป็นความเจ็บปวดที่ตกค้างมาจากอดีตชาติ

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ตู้หนังสือ ​หยิบหนังสือประวัติศาสตร์เล่มเก่าที่เพิ่งค้นคว้าเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมาดูอีกครั้ง สายตาของเขากวาดไปตามตัวอักษรและภาพวาดเก่า ๆ อย่างไม่ตั้งใจ แต่บัดนี้ทุกรายละเอียดกลับดูมีความหมายขึ้นมา ภาพของบ้านเรือนไทยโบราณริมน้ำ ผู้คนในชุดไทยที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ทุกสิ่งล้วนสอดรับกับภาพหลอนที่เขาเห็น

“แม่หญิงเรไร...เธออยู่ที่ไหน” ‍อคิณพึมพำกับตัวเอง ความปรารถนาที่จะพบสตรีผู้นั้นอย่างแรงกล้าก่อตัวขึ้นในใจ ไม่ใช่ในฐานะของคนรัก แต่ในฐานะของผู้ที่ต้องการจะชดใช้ความผิดบาปที่เคยทำไว้

วันต่อมา อคิณยังคงไปทำงานตามปกติ แต่สมาธิของเขากลับไม่เหมือนเดิม แม้จะพยายามจดจ่ออยู่กับการรักษาคนไข้ แต่ภาพของ ‌‘คุณพระอัคนี’ และ ‘แม่หญิงเรไร’ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาเริ่มสังเกตผู้คนรอบข้างอย่างละเอียดมากขึ้น โดยเฉพาะผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานและงดงามราวกับภาพวาด เขาอดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าสตรีผู้นั้นอาจจะเป็นแม่หญิงเรไรที่กลับมาเกิดใหม่

ในระหว่างการตรวจคนไข้ในวอร์ด อคิณได้พบกับนายแพทย์หญิงณิชชา ‍แพทย์ประจำบ้านคนเก่งที่มักจะเข้ามาช่วยงานในแผนกศัลยกรรม ณิชชาเป็นหญิงสาวที่งดงามและอ่อนโยน ดวงตาของเธอดูกลมโตและแฝงไปด้วยความเมตตา รอยยิ้มของเธอทำให้ผู้ป่วยรู้สึกอบอุ่นและสบายใจเสมอ

แต่ในวันนี้ เมื่ออคิณมองณิชชา เขาไม่เพียงเห็นแพทย์สาวผู้มีความสามารถ แต่เขากลับเห็นเงาของสตรีผู้นั้นซ้อนทับอยู่ในตัวเธอ ดวงตาของณิชชาดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาดเมื่อมองดูผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมาน ​และความรู้สึกนั้นก็สะท้อนเข้ามาในหัวใจของอคิณอย่างรุนแรง

จู่ ๆ ภาพหลอนก็ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังดูแลผู้ป่วยอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเธอดูคลับคล้ายคลับคลา ณิชชาอย่างน่าตกใจ อคิณรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง

"คุณหมออคิณคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" ​ณิชชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นอคิณยืนนิ่งและจ้องมองเธอด้วยแววตาที่แปลกไป

อคิณสะดุ้งเล็กน้อย พยายามดึงสติกลับคืนมา "เปล่า...ไม่มีอะไรหรอกณิชชา พอดีผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย"

ณิชชายิ้มบาง ๆ "คุณหมอพักผ่อนบ้างนะคะ ดูคุณหมอเหนื่อย ​ๆ"

น้ำเสียงที่อ่อนโยนของณิชชาทำให้หัวใจของอคิณอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกว่าเขาอาจจะทำร้ายสตรีที่งดงามผู้นี้ในอดีตชาติ ความรู้สึกนั้นกัดกินจิตใจของเขาอย่างรุนแรง

หลังจากนั้น อคิณก็เริ่มสังเกตณิชชาอย่างใกล้ชิดมากขึ้น เขาพยายามหาหลักฐานยืนยันว่าเธอคือแม่หญิงเรไรที่กลับมาเกิดใหม่ ไม่ว่าจะเป็นลักษณะท่าทาง น้ำเสียง หรือแม้กระทั่งรอยแผลเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ บนร่างกาย เขาอยากจะถามเธอตรง ๆ แต่ก็กลัวว่าเธอจะหาว่าเขาเสียสติไปแล้ว

วันหนึ่ง อคิณเดินเข้าไปในห้องทำงานของณิชชาโดยบังเอิญ เพื่อปรึกษาเรื่องคนไข้ ณิชชากำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงเอกสารบนโต๊ะทำงาน และสายตาของอคิณก็เหลือบไปเห็นสร้อยคอเส้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ สร้อยคอที่ทำจากเงินเก่าแก่ ประดับด้วยจี้รูปดอกจำปาที่แกะสลักอย่างประณีต

เมื่อเห็นสร้อยคอเส้นนั้น ภาพหลอนก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวของอคิณอีกครั้ง ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังสวมสร้อยคอเส้นเดียวกันนี้ จี้รูปดอกจำปาที่ประดับอยู่บนสร้อยคอของเธอดูเหมือนจะส่องแสงระยิบระยับในความทรงจำ อคิณรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังถูกบีบรัดอย่างแรง

"สร้อยคอเส้นนี้สวยจังเลยนะครับ" อคิณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย

ณิชชาเงยหน้าขึ้นมองอคิณด้วยรอยยิ้ม "คุณหมออคิณก็ชมเกินไปค่ะ สร้อยคอเส้นนี้เป็นของเก่าที่คุณย่าของณิชชาให้ไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ ค่ะ ท่านบอกว่าเป็นสมบัติประจำตระกูลที่สืบทอดกันมานานแล้ว"

"ดอกจำปา..." อคิณพึมพำ

"ใช่ค่ะ คุณย่าบอกว่าดอกจำปาเป็นดอกไม้ประจำตระกูลของเรา" ณิชชาตอบ "ณิชชาเองก็ชอบกลิ่นของดอกจำปามากเลยค่ะ รู้สึกว่ามันหอมเย็นชื่นใจดี"

คำพูดของณิชชาทำให้ภาพหลอนในหัวของอคิณชัดเจนขึ้นไปอีก ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังยืนอยู่ใต้ต้นจำปาใหญ่ กลิ่นหอมของดอกจำปาอบอวลไปทั่วบริเวณ และรอยยิ้มที่อ่อนหวานของเธอ

"คุณหมออคิณดูแปลก ๆ ไปนะคะ" ณิชชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

อคิณพยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจ "เปล่าครับ พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ผมเคยเห็นดอกจำปาในความฝันบ่อย ๆ"

ณิชชายิ้ม "บางทีคุณหมออาจจะชอบกลิ่นดอกจำปาเหมือนณิชชาก็ได้นะคะ"

อคิณพยักหน้าเล็กน้อย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความหวัง เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจที่ได้พบเบาะแสสำคัญนี้ หากณิชชาคือแม่หญิงเรไรจริง ๆ นั่นหมายความว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับกรรมที่เคยสร้างไว้ และการเผชิญหน้านั้นจะต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอน

ในขณะที่เขากำลังยืนอยู่กับณิชชา จู่ ๆ ภาพหลอนก็ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นในอดีต ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดไทยโบราณ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง และเบื้องหลังของเธอคือเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนเผาผลาญเรือนไทยหลังงาม

"คุณพระ! ท่านทำกับข้าได้อย่างไร!" เสียงกรีดร้องของแม่หญิงเรไรดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอคิณ ราวกับเป็นเสียงจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้า

อคิณรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางใจ เขานิ่งงันราวกับถูกสาป ภาพของเปลวเพลิงที่ลุกโชน ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด และภาพของตัวเองในร่างของคุณพระอัคนีที่ยืนมองด้วยแววตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก

"คุณหมออคิณคะ!" เสียงของณิชชาดังขึ้นอีกครั้ง ดึงอคิณกลับสู่โลกแห่งความจริง

อคิณล้มลงทรุดไปกับพื้นอย่างกะทันหัน เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย

"คุณหมอคะ! เป็นอะไรไปคะ!" ณิชชารีบเข้ามาประคองอคิณด้วยความเป็นห่วง

อคิณพยายามลืมตาขึ้นมองณิชชา ใบหน้าของเธอยังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นเงาของแม่หญิงเรไรซ้อนทับอยู่ในตัวเธออย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้นยังคงมีแววเศร้าสร้อยและเจ็บปวด ราวกับว่าความเจ็บปวดนั้นยังคงตกค้างอยู่ในจิตวิญญาณของเธอ

"เรไร..." อคิณพึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ณิชชาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นเคยหลุดออกมาจากปากของอคิณ "คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ"

อคิณส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "เปล่า...ไม่มีอะไรหรอกณิชชา ผมแค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย"

ณิชชารีบพาอคิณไปพักผ่อนที่ห้องพยาบาล เธอโทรศัพท์เรียกนายแพทย์ภูให้มาช่วยดูอาการของอคิณด้วยความเป็นห่วง

ในขณะที่อคิณนอนหลับตาอยู่บนเตียงพยาบาล เขาก็ได้ยินเสียงของณิชชาที่กำลังพูดคุยกับนายแพทย์ภูอยู่ข้าง ๆ เตียง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย

"ณิชชา...เธอคือเรไรใช่ไหม" อคิณคิดในใจอย่างเจ็บปวด "ฉันทำอะไรลงไปกับเธอในอดีตกันแน่"

ความจริงที่ค่อย ๆ คลี่คลายออกมาทีละน้อย ทำให้จิตใจของอคิณเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงแรงผลักดันบางอย่างที่บอกให้เขาต้องค้นหาความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าในอดีตชาติ คุณพระอัคนีผู้เป็นตัวเขาเอง ได้กระทำผิดบาปอะไรไว้กับแม่หญิงเรไร และโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นนั้นคืออะไรกันแน่ การค้นหาคำตอบนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อไขปริศนาให้ตัวเอง แต่เพื่อปลดปล่อยวิญญาณของแม่หญิงเรไรที่ยังคงเฝ้ารอคอยการชดใช้จากเขามาจนถึงภพปัจจุบัน

และในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด ภาพของเปลวเพลิงที่ลุกโชนก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของแม่หญิงเรไร เสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา ราวกับเป็นคำสาปที่ไม่มีวันจางหาย