ตอนที่ 35 — ปมร้าวแห่งอดีตที่เปิดเผย

ค่ำคืนนั้นที่ร้านอาหาร อคิณและณิชชาต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและอาฆาตของนายแพทย์ชัชวาล ซึ่งบัดนี้อคิณรู้แล้วว่าเขาคือหลวงพิชิตมารที่กลับมาเกิดใหม่ ณิชชาเองก็รู้สึกถึงความไม่สบายใจอย่างประหลาดเมื่ออยู่ใกล้ชายผู้นั้น แม้จะยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องอดีตชาติทั้งหมด แต่ความรู้สึกคุ้นเคยที่เธอมีต่ออคิณ และความฝันที่คล้ายคลึงกัน ก็ทำให้เธอเริ่มเปิดใจรับฟัง

หลังจากนายแพทย์ชัชวาลจากไป ‌บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ณิชชายังคงสับสนและหวาดกลัวกับเรื่องราวที่อคิณเล่าให้ฟัง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะซับซ้อนและผูกพันกับอดีตกาลมากขนาดนี้

"คุณหมออคิณคะ ณิชชาไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมเรื่องราวเหล่านี้ถึงเกิดขึ้นกับเรา" ณิชชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

อคิณกุมมือณิชชาไว้แน่น "ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันณิชชา ​แต่สิ่งที่ผมรู้คือ ผมจะต้องปกป้องเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้ง"

ณิชชามองอคิณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน เธอเห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจในดวงตาของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกหวาดกลัวกับชะตากรรมที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า

"คุณหมออคิณคะ ณิชชาไม่รู้ว่าณิชชาจะรับมือกับเรื่องราวเหล่านี้ได้อย่างไร" ‍ณิชชาพึมพำ

"เราจะผ่านมันไปด้วยกันณิชชา" อคิณกล่าว "ผมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ"

หลังจากคืนนั้น อคิณและณิชชาก็เริ่มใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น อคิณพยายามเล่าเรื่องราวในอดีตชาติให้ณิชชาฟังอย่างละเอียด โดยอ้างอิงจากบันทึกเก่าแก่ที่คุณพระอัคนีเป็นผู้เขียน ณิชชาเองก็เริ่มเปิดใจรับฟังมากขึ้นเรื่อย ๆ ‌เธอเริ่มรู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งกับอดีตชาติ และความรู้สึกว่าเธอคือแม่หญิงเรไรที่กลับมาเกิดใหม่

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง จู่ ๆ ณิชชาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มาจากต้นจำปาต้นใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน เธอเดินเข้าไปใกล้ต้นจำปาต้นนั้นอย่างช้า ๆ ‍ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก่อตัวขึ้นในใจ

"ต้นจำปา..." ณิชชาพึมพำ

อคิณมองณิชชาด้วยความสนใจ "เธอรู้สึกอะไรหรือเปล่าณิชชา"

ณิชชาพยักหน้าเล็กน้อย "ณิชชารู้สึกเหมือนเคยมาที่นี่มาก่อน เหมือนเคยยืนอยู่ใต้ต้นจำปาต้นนี้กับใครบางคน"

ในขณะที่ณิชชากำลังยืนอยู่ใต้ต้นจำปา ภาพหลอนก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวของอคิณอีกครั้ง ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังยืนอยู่ใต้ต้นจำปาต้นเดียวกันนี้ เธอกำลังสวมสร้อยคอดอกจำปาที่อคิณเคยเห็น ​และเธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุขกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งก็คือคุณพระอัคนีในร่างของเขาเอง

แต่ในขณะเดียวกัน ภาพหลอนก็เปลี่ยนไป ภาพของหลวงพิชิตมารที่กำลังยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความริษยาและความโกรธแค้น

อคิณรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงกลับไปสู่เหตุการณ์ในอดีตชาติ ที่ความสุขของเขากับแม่หญิงเรไรกำลังจะถูกทำลายลง

"คุณหมออคิณคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" ​ณิชชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าของอคิณ

อคิณพยายามเรียกสติกลับคืนมา "เปล่า...ไม่มีอะไรหรอกณิชชา"

แต่ในขณะที่อคิณกำลังพูด จู่ ๆ ภาพหลอนก็ฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นในคืนที่เรือนของแม่หญิงเรไรถูกเผา ภาพของแม่หญิงเรไรที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณพระอัคนี ​ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง

"ท่านทำกับข้าได้อย่างไร! ท่านทรยศความรักของข้า!" เสียงกรีดร้องของแม่หญิงเรไรดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอคิณ ราวกับเป็นเสียงจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้า

อคิณรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางใจ เขานิ่งงันราวกับถูกสาป ภาพของเปลวเพลิงที่ลุกโชนเผาผลาญความรักของเขาทั้งเป็น และภาพของตัวเองในร่างของคุณพระอัคนีที่ยืนมองด้วยแววตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก

"คุณหมออคิณคะ!" ณิชชาตะโกนเสียงหลง เมื่อเห็นอคิณล้มลงทรุดไปกับพื้นอย่างกะทันหัน

อคิณรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงแห่งความเจ็บปวดและความผิดบาป เขากอดณิชชาไว้แน่น พยายามปกป้องเธอจากภัยอันตรายที่มองไม่เห็น

"ผมขอโทษณิชชา ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเคยทำกับเธอในอดีตชาติ" อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ณิชชากอดอคิณตอบ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเขา และในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดของตัวเองที่ตกค้างมาจากอดีตชาติ

"ณิชชาเชื่อแล้วค่ะคุณหมออคิณ ณิชชาเชื่อแล้วว่าณิชชาคือแม่หญิงเรไร และคุณหมออคิณก็คือคุณพระอัคนี" ณิชชากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ณิชชารู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นค่ะ ความเจ็บปวดที่เกิดจากการทรยศหักหลัง"

คำพูดของณิชชาทำให้ดวงตาของอคิณเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เขารู้สึกเหมือนปมร้าวแห่งอดีตกำลังถูกเปิดเผยออกมาอย่างโหดร้าย ความจริงที่ว่าเขาคือผู้ที่ทำร้ายผู้หญิงที่เขารัก ความจริงที่ว่าเขาคือผู้ที่ก่อโศกนาฏกรรมในอดีต

"ผมจะชดใช้ให้เธอณิชชา ผมจะชดใช้ให้เธอสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ณิชชามองอคิณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน "แล้วเราจะทำอย่างไรกับท่านผู้อำนวยการคะ เขาคือหลวงพิชิตมารใช่ไหมคะ"

อคิณพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่ณิชชา เขาคือหลวงพิชิตมารที่กลับมาเกิดใหม่ และเขาก็ยังคงต้องการทำลายเราอีกครั้ง"

"แล้วเราจะสู้กับเขาได้อย่างไรคะ" ณิชชาถามด้วยน้ำเสียงหมดหวัง

"เราจะสู้ด้วยความดีณิชชา" อคิณตอบ "เราจะใช้ความดีของเรา เพื่อเอาชนะความชั่วร้ายของเขา"

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของอคิณก็ดังขึ้น มันเป็นสายจากนายแพทย์ภู

"อคิณ! นายอยู่ไหน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" นายแพทย์ภูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

"เกิดอะไรขึ้นครับพี่ภู" อคิณถามด้วยความเป็นห่วง

"นายแพทย์ชัชวาลเขาแจ้งความจับนายข้อหาทุจริตในหน้าที่ และอีกหลายข้อหาเลยนะอคิณ ตอนนี้นายกำลังถูกตำรวจตามล่าอยู่" นายแพทย์ภูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

คำพูดของนายแพทย์ภูเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอคิณ เขารู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง เขารู้ดีว่านายแพทย์ชัชวาลกำลังจะกลับมาทำลายเขาอีกครั้ง และคราวนี้เขาไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่เขากำลังใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือในการทำลายอคิณ

"ไม่จริง..." อคิณพึมพำ

ณิชชามองอคิณด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นคะคุณหมออคิณ"

อคิณเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่นายแพทย์ภูเพิ่งบอกให้ณิชชาฟัง ณิชชารู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะซับซ้อนและอันตรายมากขนาดนี้

"เราต้องไปจากที่นี่ณิชชา" อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เราต้องหนีไปจากที่นี่ ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง"

อคิณและณิชชารีบลุกขึ้นยืน และวิ่งออกไปจากสวนสาธารณะอย่างรวดเร็ว พวกเขารู้ดีว่าชีวิตของพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตราย และพวกเขาจะต้องหนีไปให้พ้นจากเงื้อมมือของนายแพทย์ชัชวาล

ปมร้าวแห่งอดีตที่เปิดเผยออกมาอย่างโหดร้ายกำลังจะนำพาอคิณและณิชชาไปสู่การเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ไม่อาจแก้ไขได้ การหลบหนีในครั้งนี้ จะเป็นการเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางที่จะนำพาพวกเขาไปสู่การชดใช้กรรม และการค้นหาความจริงอันยิ่งใหญ่ของกฎแห่งกรรมที่กำหนดทุกย่างก้าวชีวิต