สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างความเจ็บปวดที่เกาะกุมหัวใจของ "พิมพ์" ให้จางหายไป แต่ยิ่งฝนตกหนักเท่าไหร่ ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวในใจของเธอกลับยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น ร่างกายของเธอสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากสายฝนที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างที่แง้มอยู่ แต่เป็นเพราะความหนาวเย็นจากความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้ง ถูกเข้าใจผิด และถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ
ภาพถ่ายใบนั้นยังคงวางนิ่งอยู่บนพื้นไม้ขัดมันของห้องนอน ภาพที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะกลายเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ ปกรณ์เดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ถือสิ่งใดในมืออีกแล้ว นอกจากความผิดหวังและสีหน้าที่แข็งกระด้างจนแทบจะมองไม่เห็นเค้าความรู้สึกใดๆ
"คุณ... คุณเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ปกรณ์" พิมพ์พยายามพูดอีกครั้ง เสียงของเธอแหบแห้งและสั่นเครือ เธอรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อลุกขึ้นยืน แม้ว่าขาของเธอจะอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ก็ตาม
ปกรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่เดินเข้าไปหยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมา มือของเขาที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหยาบกระด้างเมื่อสัมผัสกับกระดาษรูปถ่าย เขาพลิกภาพถ่ายไปมา ราวกับจะหาคำอธิบายบางอย่างที่อยู่ในนั้น
"ผมไม่เข้าใจเลย พิมพ์" ปกรณ์พูดเสียงเรียบ แต่ความเจ็บปวดนั้นแฝงมากับทุกคำพูด "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับผม?"
"มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ ปกรณ์" พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอีกครั้ง เธอซบหน้ากับเข่าของตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "รูปนี้... มันมีเหตุผลของมัน"
"เหตุผลอะไร? เหตุผลที่คุณกำลังจะนอกใจผมอย่างนั้นเหรอ?" ปกรณ์แค่นเสียง เขาโยนภาพถ่ายนั้นกลับลงบนโต๊ะทำงานไม้สักอย่างแรง เสียงของมันดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะย้ำเตือนถึงความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ
"ไม่! ไม่ใช่เลย" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำและบวมช้ำ "คุณต้องเชื่อฉันนะ ปกรณ์ ฉันไม่ได้นอกใจคุณ"
"แล้วรูปนี้มันคืออะไร? คนที่ยืนอยู่ข้างคุณคือใคร? ทำไมเขาถึงกอดคุณแบบนั้น?" ปกรณ์ชี้ไปที่ภาพถ่าย เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น จนเธอแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขา
"เขา... เขาเป็นน้องชายของเพื่อนฉัน" พิมพ์พยายามอธิบายอย่างใจเย็นที่สุด แม้ว่าหัวใจของเธอจะเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก "วันนั้นฉันไปงานวันเกิดของเพื่อน แล้วน้องชายของเขา... เขาก็เมา เขาพยายามจะเข้ามาหาฉัน... แล้วฉันก็พยายามจะผลักเขาออกไป"
"ผลักเขาออกไป? แต่ในรูปนี้ดูเหมือนคุณจะกอดเขาตอบนะ พิมพ์" ปกรณ์พูดเสียงเย็นชา แววตาของเขายังคงฉายประกายแห่งความไม่เชื่อ
"ไม่! ฉันไม่ได้กอดเขาตอบ ฉันแค่... แค่กำลังจะหลบสายตาเขา" พิมพ์พยายามอธิบายอย่างสุดกำลัง "มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง... ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมาเป็นแบบนี้"
"แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผม? ทำไมคุณถึงเก็บเรื่องนี้ไว้?" ปกรณ์ถาม เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่พูดความจริงกับเขาตั้งแต่แรก
"ฉัน... ฉันกลัว" พิมพ์สารภาพเสียงเบา "ฉันกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อฉัน กลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด... แล้วก็... แล้วก็มีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถบอกคุณได้"
"บางอย่างที่คุณไม่สามารถบอกผมได้?" ปกรณ์ขมวดคิ้ว เขาจ้องมองเธออย่างไม่เข้าใจ "อะไรคือสิ่งที่คุณไม่สามารถบอกผมได้? ผมคือคนที่คุณรักนะ พิมพ์"
"ฉันรู้... และฉันก็รักคุณมากเหมือนกัน" น้ำตาของพิมพ์ไหลอาบแก้มอีกครั้ง "แต่เรื่องนี้... มันเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน มันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจได้ในตอนนี้"
"ครอบครัวของคุณ?" ปกรณ์ทวนคำด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "คุณกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับครอบครัวของคุณอย่างนั้นเหรอ?"
"ใช่" พิมพ์พยักหน้าเบาๆ "ฉัน... ฉันมีบางอย่างที่ต้องปกป้อง... และบางคนก็กำลังพยายามจะทำร้ายฉัน"
"ทำร้ายคุณ?" ปกรณ์ถามด้วยความกังวล แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายประกายแห่งความเคลือบแคลงสงสัย "ใคร? ใครกำลังจะทำร้ายคุณ?"
"ฉันบอกไม่ได้จริงๆ ปกรณ์" พิมพ์เอ่ยเสียงอ้อนวอน "ถ้าคุณรักฉัน... ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ"
ปกรณ์เงียบไป เขาจ้องมองพิมพ์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันเต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความลังเล
"ผมไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไง พิมพ์" ในที่สุดเขาก็พูดออกมา "หลักฐานมันฟ้องอยู่ตรงหน้าผมแบบนี้"
"แต่หลักฐานมันผิดเพี้ยนไปจากความจริงนะ ปกรณ์" พิมพ์ยกมือขึ้นปาดน้ำตา "คุณ... คุณไม่เคยเห็นด้านมืดของฉันเลยใช่ไหม? ด้านที่ฉันต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด..."
เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าที่จะเปิดเผยบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่ารูปถ่ายใบนั้น
"ฉัน... ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ... เพื่อครอบครัวของฉัน... เพื่อความปลอดภัยของฉันเอง..." พิมพ์พูดเสียงเบาลงเรื่อยๆ "และบางครั้ง... การทำในสิ่งที่ถูกต้อง... มันก็ไม่ใช่การทำในสิ่งที่คนอื่นมองว่าถูกต้องเสมอไป"
ปกรณ์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิดเดียว เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงพูดจาเป็นปริศนาเช่นนี้
"พิมพ์... คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?" เขาถามเสียงเครียด "ผมไม่เข้าใจเลย"
"คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจทั้งหมดในตอนนี้หรอก ปกรณ์" พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "แต่ขอให้รู้ไว้ว่า... ฉันไม่ได้นอกใจคุณ"
เธอค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะปลอบประโลม แต่ปกรณ์กลับสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
"ผม... ผมคงคิดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้" ปกรณ์พูดเสียงหอบ "ผมต้องการเวลา"
เขาเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง ทิ้งให้พิมพ์อยู่เพียงลำพังกับความเงียบ และหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่กำลังจะฉีกทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาให้แหลกละเอียด
พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอีกครั้ง เธอจ้องมองไปยังภาพถ่ายใบนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของเธอ...
คนนั้นลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก