ตอนที่ 12 — ไออุ่นยามอรุณ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางผ่านผ้าม่านโปร่งบาง ลูบไล้ผิวของฟ้าที่ซบหน้าอยู่กับแผ่นอกอบอุ่นของธามอย่างอ่อนโยน เสียงกรนเบาๆ ของลัคกี้ที่นอนขดตัวอยู่ปลายเตียงเป็นดั่งเสียงดนตรีคลอเคล้าการเริ่มต้นวันใหม่ที่สมบูรณ์แบบ ฟ้าขยับตัวเล็กน้อย ซุกหน้ากับซอกคอของคนรัก สูดดมกลิ่นกายอันคุ้นเคยที่เธอหลงรักมาเนิ่นนาน

“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบถาม ‌ดวงตาของธามยังคงปิดอยู่ แต่แขนแกร่งก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ฟ้าเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเห็นมานับพันวัน “อือ… ตื่นแล้วค่ะ”

เธอจุมพิตเบาๆ ที่ลำคอของเขา ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง “สายแล้วนะธาม ​วันนี้คุณมีประชุมเช้าไม่ใช่เหรอคะ” ธามถอนหายใจยาว “ไม่อยากลุกเลยครับ อยากนอนกอดฟ้าแบบนี้ทั้งวัน” “บ้าจริง” ฟ้าหัวเราะคิกคัก “พูดอะไรเหมือนเด็กๆ ไปได้”

ทั้งคู่ช่วยกันจัดเตียง พับผ้าห่มอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ‍ที่อาบไล้ทั่วห้อง ธามเดินตรงไปยังห้องน้ำ ขณะที่ฟ้าเดินไปเปิดม่านกว้างออก รับเอาแสงและลมธรรมชาติเข้ามาเต็มที่ ลัคกี้ตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจ แหงนหน้ามองฟ้าด้วยแววตาอ้อนๆ ฟ้าก้มลงลูบหัวมันเบาๆ “หิวแล้วใช่ไหมเจ้าตัวอ้วน ‌เดี๋ยวแม่ไปเตรียมอาหารเช้าให้”

กลิ่นหอมของกาแฟและเบคอนทอดลอยอบอวลไปทั่วคอนโด ธามเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูพาดไหล่ กลิ่นสบู่หอมสะอาดคลุ้งไปทั่ว “น่ากินจังเลยครับ” เขายิ้มให้ฟ้าที่กำลังจัดจานอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่ว “นั่งก่อนสิคะ เดี๋ยวฟ้าทำไข่คนให้” “ขอบคุณครับคุณแม่บ้านที่น่ารัก” ธามพูดพลางหอมแก้มฟ้าฟอดใหญ่

ชีวิตของฟ้าและธามดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมสุข คอนโดหลังนี้ไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย ‍แต่เป็นอาณาจักรแห่งความรักและความเข้าใจที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นมา แต่ละมุมห้องเต็มไปด้วยความทรงจำ ตั้งแต่รูปถ่ายงานแต่งงานเล็กๆ ของพวกเขา ไปจนถึงของเล่นของลัคกี้ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นห้องนั่งเล่น

ระหว่างที่ธามกำลังขับรถไปส่งฟ้าที่ร้านดอกไม้ของเพื่อนสนิท ซึ่งฟ้ามักจะแวะไปช่วยจัดดอกไม้ในวันว่างของเธอ ธามก็เอ่ยขึ้นว่า “ฟ้าครับ ​คุณหมอนัดตรวจสุขภาพประจำปีของผมอาทิตย์หน้านะ” ฟ้าหันไปมอง “อ้าว เหรอคะ ทำไมไม่บอกก่อนหน้านี้ล่ะ” “ผมลืมไปเลยครับ” ธามหัวเราะแห้งๆ “แต่คิดว่าน่าจะไปคนเดียวได้นะ” “ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวฟ้าไปเป็นเพื่อน” ฟ้าตอบอย่างไม่ลังเล ​“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฟ้าว่าจะลองปรึกษาคุณหมอเรื่อง…” เธอเว้นวรรคเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังชั่งใจ “เรื่องการมีลูกดูค่ะ”

คำพูดของฟ้าทำให้ธามชะลอรถเล็กน้อย ก่อนจะจอดเทียบฟุตปาท ​ธามหันมามองฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและประหลาดใจ “ฟ้า… คุณพูดจริงเหรอครับ” “อืม… จริงสิคะ” ฟ้าพยักหน้าช้าๆ “ช่วงนี้ฟ้าเห็นเด็กๆ ที่สวนสาธารณะบ่อยๆ เห็นครอบครัวเขามีความสุขกัน ฟ้าก็อดคิดไม่ได้ว่า… ถ้าเรามีลูกของเราเองบ้าง มันจะเป็นยังไงนะ” แววตาของเธอเต็มไปด้วยความฝันและความปรารถนาที่เก็บงำมานาน “ฟ้ารู้ว่ามันอาจจะยาก หรืออาจจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำในบางมุมมอง แต่ธามคะ… ฟ้าอยากมีลูก อยากสัมผัสความรู้สึกของการเป็นแม่จริงๆ สักครั้ง”

ธามเอื้อมมือมากุมมือฟ้าไว้แน่น เขาบีบมือเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความรักและความเข้าใจ “ฟ้าครับ ผมเองก็คิดเรื่องนี้มาตลอดเหมือนกัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ผมรู้ว่าคุณอยากมีลูกแค่ไหน และผมก็อยากเป็นพ่อของลูกคุณ ไม่ว่าจะเป็นลูกที่มาจากเราโดยตรง หรือลูกที่เราจะรับมาดูแล ผมเชื่อว่าความรักของเราจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ได้แน่นอน”

คำพูดของธามปลอบประโลมหัวใจของฟ้าอย่างยิ่ง ความกังวลและความกลัวที่ซ่อนอยู่ในใจของเธอคลายลงไปมาก ธามไม่เคยทำให้เธอผิดหวังในเรื่องนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว เขามักจะเป็นคนที่มองเห็นความฝันของเธอ และพร้อมที่จะเดินหน้าไปพร้อมกับเธอเสมอ “ขอบคุณนะคะธาม ขอบคุณจริงๆ ที่เข้าใจฟ้า” ฟ้าพิงศีรษะกับไหล่ของธาม “แต่ฟ้าก็กลัวเหลือเกินค่ะ กลัวว่าสังคมจะตัดสินเราอีกครั้ง กลัวว่า…” เธอหยุดชะงัก คำว่า ‘แม่ของธาม’ ลอยเข้ามาในหัว แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดออกไป ธามกระชับอ้อมกอด “ไม่ต้องกลัวนะครับฟ้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด”

หลังจากวันนั้น ความฝันที่จะมีลูกก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาสำคัญของฟ้าและธาม พวกเขาใช้เวลาหลายคืนพูดคุยกันถึงวิธีการต่างๆ การรับบุตรบุญธรรมเป็นทางเลือกแรกที่พวกเขาพิจารณาอย่างจริงจัง ฟ้าเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการรับบุตรบุญธรรมในประเทศไทย เธอพบว่ากระบวนการนั้นซับซ้อนและต้องใช้เวลา แต่ก็ไม่เคยท้อถอย เพราะทุกครั้งที่เธอจินตนาการถึงเด็กน้อยคนหนึ่งที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตของพวกเขา เธอก็รู้สึกถึงพลังและความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้น

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในวันนัดตรวจสุขภาพประจำปีของธาม ทั้งคู่ก็มาถึงโรงพยาบาลแต่เช้า บรรยากาศของโรงพยาบาลมักจะทำให้ฟ้าใจเต้นแรงเสมอ ความกังวลเล็กๆ น้อยๆ แอบแฝงอยู่ในใจ แม้ว่าธามจะแข็งแรงดีก็ตาม หลังจากธามเข้ารับการตรวจร่างกายเบื้องต้น ฟ้าก็ขอเวลาพบคุณหมอเป็นการส่วนตัว คุณหมอเป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่มีท่าทางใจดีและเป็นกันเอง ฟ้าเริ่มเล่าความปรารถนาของเธอที่จะมีลูก และอธิบายถึงสถานะของเธออย่างตรงไปตรงมา คุณหมอฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะยิ้มให้ “คุณฟ้าคะ คุณมีความเข้าใจในสถานะของคุณดีมากค่ะ ในทางการแพทย์ เราสามารถพูดได้ว่าคุณสามารถเป็นผู้ปกครองที่ดีได้แน่นอน แต่ในเรื่องของการตั้งครรภ์ด้วยตัวคุณเองนั้น… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและยังคงอยู่ในขั้นตอนการวิจัยอยู่มากนะคะ ส่วนใหญ่แล้ว กรณีแบบคุณมักจะเลือกวิธีการรับบุตรบุญธรรม หรือการอุ้มบุญค่ะ” ฟ้าพยักหน้า “ค่ะ ฟ้าเข้าใจค่ะ เรื่องอุ้มบุญ ฟ้าก็พอจะทราบมาบ้าง แต่ฟ้าคิดว่าการรับบุตรบุญธรรมน่าจะเป็นทางเลือกที่เหมาะสมกับเรามากกว่าค่ะ” “เป็นความคิดที่ดีค่ะ” คุณหมอเสริม “มีคู่รักหลายคู่ที่เลือกเส้นทางนี้ และพวกเขาก็สร้างครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์ได้มากมาย ดิฉันคิดว่าคุณทั้งสองมีความรักที่แข็งแกร่งมากพอที่จะมอบให้กับเด็กคนหนึ่งได้เป็นอย่างดีแน่นอนค่ะ”

คำพูดของคุณหมอเป็นดั่งสายฝนชโลมใจที่แห้งผากของฟ้า เธอรู้สึกโล่งใจและมีความหวังมากขึ้น ธามเดินกลับมาในห้องตรวจพอดีหลังจากที่ตรวจร่างกายเสร็จ เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของฟ้าก็ยิ้มตาม “คุณหมอครับ ผมกับฟ้าเราปรึกษาเรื่องการมีลูกกันครับ” ธามเอ่ยขึ้น คุณหมอยิ้มให้ “ค่ะ ดิฉันได้ให้คำแนะนำเบื้องต้นกับคุณฟ้าไปแล้ว ดิฉันเชื่อว่าคุณทั้งสองจะสร้างครอบครัวที่น่ารักได้แน่นอนค่ะ”

ออกจากห้องตรวจ ธามกุมมือฟ้าแน่น “เห็นไหมครับฟ้า ผมบอกแล้วว่าทุกอย่างต้องมีทางออก” “ค่ะธาม” ฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข “ฟ้ามีความสุขมากเลยค่ะ”

แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อธามตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องพูดเรื่องนี้กับคุณแม่ของเขาอีกครั้ง เขารู้ดีว่านี่จะเป็นบทสนทนาที่ยากที่สุดบทหนึ่งในชีวิตของเขา แต่การมีลูกไม่ใช่แค่เรื่องของเขากับฟ้าอีกต่อไป มันคือเรื่องของอนาคตของครอบครัวที่พวกเขากำลังจะสร้างขึ้น ธามโทรศัพท์หาคุณแม่ในเย็นวันนั้นหลังจากที่พากันกลับจากโรงพยาบาล ฟ้าได้ยินเสียงปลายสายที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจตั้งแต่คุณแม่รู้ว่าเป็นเสียงของธาม “มีอะไรอีกล่ะธาม” เสียงของคุณแม่เย็นชาและห่างเหิน “แม่ครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยครับ” ธามพยายามคุมเสียงให้หนักแน่น “เรื่องอะไรล่ะ หรือว่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นอีก” “ไม่ใช่เรื่องนั้นครับแม่ แต่เป็นเรื่องของเราสองคน เรื่องครอบครัวของเรา” ธามสูดลมหายใจลึก “แม่ครับ ผมกับฟ้า เราตัดสินใจจะรับเด็กมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ธามยังสัมผัสได้ แล้วเสียงกรีดร้องอันแหลมสูงก็ดังขึ้นจากปลายสาย “อะไรนะ! ธาม! แกพูดบ้าอะไรออกมา! ลูกบุญธรรม! กับผู้หญิงแบบนั้นน่ะเหรอ! แกจะให้ครอบครัวเราต้องอับอายขายหน้าไปถึงไหนกัน! ไม่! แม่ไม่ยอมเด็ดขาด! แม่ไม่มีวันให้แกทำแบบนั้น!” ธามพยายามพูดแทรก “แม่ครับ ฟังผมก่อนนะครับ…” “ไม่ต้องมาพูดอะไรทั้งนั้น! แกคิดว่าคนอื่นเขาจะมองครอบครัวเรายังไง! มีลูกกับผู้หญิงแปลงเพศ! ใครเขาจะรับได้! แม่ไม่ยอม! ถ้าแกยังดื้อดึงที่จะทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้ล่ะก็…” เสียงของคุณแม่หยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเด็ดขาดกว่าเดิมหลายเท่า “ล่ะก็… แกก็ตัดแม่ตัดลูกกันไปเลย! แม่ถือว่าแม่ไม่มีลูกชายชื่อธามอีกต่อไป!” สิ้นคำพูดนั้น เสียงสายก็ตัดไป ธามยืนนิ่งค้าง ใบหน้าของเขาซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน ฟ้าเห็นภาพนั้นก็ใจหายวาบ เธอเดินเข้าไปกอดธามจากด้านหลัง “ธามคะ…” เสียงของฟ้าสั่นเครือ ธามหันกลับมากอดฟ้าแน่น ดวงตาแดงก่ำ เขาไม่เคยเสียใจเท่านี้มาก่อน แต่ในความเสียใจนั้น ก็มีความมุ่งมั่นที่แฝงอยู่ “ฟ้าครับ…” ธามกระซิบข้างหูฟ้า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็เด็ดเดี่ยว “เรา… เราจะทำยังไงกันดีครับ” ฟ้าเงยหน้ามองธาม ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเจ็บปวดไม่แพ้กัน แต่เธอก็ยื่นมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาที่คลออยู่เบ้าตาของธาม “เราจะทำในสิ่งที่ถูกต้องค่ะธาม” ฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราจะสร้างครอบครัวของเราในแบบที่เราเชื่อ เราจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินความรักของเรา และเราจะไม่ยอมให้ใครมาพรากความฝันที่จะเป็นพ่อเป็นแม่ไปจากเราเด็ดขาด” ธามมองฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้งใจ เขากอดเธอแน่นอีกครั้ง แต่คำขู่ของคุณแม่ยังคงก้องอยู่ในหูของธาม และเขารู้ว่านี่ไม่ใช่แค่คำพูดเล่นๆ การตัดสินใจครั้งนี้จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา ทั้งสองยืนกอดกันท่ามกลางความเงียบงัน ที่เต็มไปด้วยความรักที่แข็งแกร่ง และความท้าทายที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า… การเลือกระหว่างครอบครัวที่ให้กำเนิด กับครอบครัวที่หัวใจของเขากำลังจะสร้างขึ้น… ธามรู้ดีว่าทางที่เลือกเดินนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยมือจากฟ้าได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว… แต่การเดินทางที่จะมีลูกนั้น… จะต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง… และเขาจะปกป้องฟ้ากับลูกในอนาคตจากโลกภายนอกที่อาจจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร… คำถามมากมายประดังเข้ามาในหัวของธาม ขณะที่ฟ้าก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นรัวแรงด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว… นี่คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขาแล้วจริงๆ… แต่พวกเขาจะทำอย่างไร เมื่อคุณแม่ของธามก้าวข้ามเส้นแห่งการประนีประนอม และใช้ไม้ตายที่ทำให้ธามต้องเลือกระหว่างแม่กับอนาคตที่เขากับฟ้าใฝ่ฝัน… และที่สำคัญที่สุด… พวกเขาสองคนจะยังคงเดินหน้าต่อไปได้จริงหรือ… เมื่อความสุขที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมา ถูกท้าทายด้วยคำประกาศิตที่อาจจะทำลายทุกอย่างลงได้ในพริบตา… ธามกอดฟ้าแน่นขึ้นอีกครั้งราวกับจะปลอบประโลมทั้งตัวเองและเธอไปพร้อมกัน ขณะที่ฟ้าก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในแววตาของธาม เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก… แต่เธอก็มั่นใจว่าความรักของพวกเขาจะนำพาทุกอย่างไปได้… ใช่ไหม…