ตอนที่ 17 —

สายลมยามเช้ายังคงพัดเอื่อยพัดผ่านยอดไม้ใหญ่แห่งวัดป่าภาวนา ส่งเสียงซู่ซ่าคล้ายเสียงกระซิบของป่าดงพงไพร แสงทองอรุณรุ่งสาดส่องลงมาต้องผิวโลกเป็นริ้วๆ ผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ใหญ่ที่ยืนตระหง่านมานับร้อยปี ผืนป่าทั้งป่าดูราวกับถูกอาบไล้ด้วยมนต์ขลังศักดิ์สิทธิ์ นาราในชุดนุ่งขาวห่มขาวที่สะอาดตา ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากสมาธิใต้ต้นจันทน์ใหญ่ริมศาลาปฏิบัติธรรม ‌เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นสบายของอากาศยามเช้าที่ลูบไล้ผิวกาย และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่โชยมากับสายลมผสมผสานกับกลิ่นไอดินและหญ้าสดที่เพิ่งถูกน้ำค้างพรมพร่างเมื่อคืน

หลายเดือนที่ผ่านมา ณ วัดป่าแห่งนี้ นาราได้พบความสงบที่ปรารถนามาทั้งชีวิต ความสำเร็จทางโลกที่เคยไขว่คว้ากลับกลายเป็นเพียงเงาจางๆ เมื่อเทียบกับความสุขสงบที่แผ่ซ่านอยู่ในจิตใจจากการปล่อยวางและทำความดี ​ทุกวันคือการเรียนรู้ วันคือการเจริญภาวนา และทุกวันคือการค้นพบความหมายที่แท้จริงของการมีชีวิต แต่ในความสงบนั้น...บางสิ่งบางอย่างกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ มันคล้ายคลื่นใต้น้ำที่รอคอยเวลาปะทุขึ้นสู่ผิวน้ำ

เช้าวันนี้ ความสงบที่เคยสัมผัสได้กลับมีรอยร้าวเล็กๆ ในห้วงลึกของจิตใจ นารารู้สึกถึงความหนักอึ้งบางอย่างที่เกาะกุม ‍เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามดึงสติให้กลับมาจดจ่ออยู่กับลมหายใจ แต่ภาพบางอย่างกลับแวบเข้ามาในมโนสำนึก เป็นภาพที่พร่าเลือน ทว่าเปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึก บางส่วนของภาพนั้นเป็นเหมือนเงาของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ สลับกับภาพของมือที่ยื่นออกไปคล้ายจะไขว่คว้าบางสิ่งบางอย่างที่ลอยหายไปในอากาศ ‌ความรู้สึกเศร้าโศกเสียใจอย่างมหาศาลถาโถมเข้ามา จนเธอแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ มันเป็นความเศร้าที่ไม่ใช่ของเธอ แต่ราวกับถูกส่งผ่านมาจากที่ใดที่หนึ่ง ภาพนั้นจบลงด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ในหู "ตามหา...ตามหาฉัน..."

นาราสะดุ้งตื่นเต็มตา เหงื่อซึมที่ไรผม ทั้งที่อากาศยามเช้าเย็นสบาย ‍ดวงตาเธอกวาดมองไปรอบๆ ต้นจันทน์ใหญ่อย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกหวาดหวั่นและสงสัยปะปนกันอยู่ในใจ เธอแน่ใจว่าไม่ได้ฝันร้าย แต่มันกลับเป็นเหมือน 'นิมิต' ที่ชัดเจนเกินกว่าจะมองข้ามไปได้ ภาพเด็กผู้หญิงคนนั้น...ใครกัน? ​และทำไมถึงต้องตามหา?

ตลอดทั้งวันที่ผ่านไป นาราพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกสับสนวุ่นวายภายในใจ เธอเข้าร่วมกิจวัตรประจำวันของวัดอย่างเงียบเชียบ ตักบาตร ช่วยงานในครัว จัดเตรียมศาลา แต่จิตใจเธอกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งเหล่านั้นอย่างเต็มที่ ภาพนิมิตยามเช้ายังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ​และทุกครั้งที่เธอเผลอใจไปคิดถึง ภาพของเด็กน้อยในทุ่งหญ้าก็จะฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นเข้ามาในอกอย่างประหลาด

ขณะที่เธอกำลังกวาดใบไม้แห้งอยู่บริเวณทางเดินใกล้กับกุฏิหลวงตา สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กอเฟิร์นริมทางเดิน มันเป็นตุ๊กตาไม้แกะสลักเก่าๆ สีซีดจาง มีลักษณะคล้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ สวมชุดพื้นเมืองที่เธอไม่คุ้นตา ​ตุ๊กตาตัวนั้นถูกวางทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว ราวกับว่าถูกลืมเลือนไปนานแสนนาน หัวใจของนาราเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอค่อยๆ วางไม้กวาดลงแล้วย่อตัวลงไปหยิบตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมา สัมผัสของไม้เก่าๆ ที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานทำให้รู้สึกเย็นเยือกแปลกๆ ดวงตาของตุ๊กตาที่แกะสลักอย่างเรียบง่ายจ้องมองกลับมาที่เธออย่างว่างเปล่า แต่ในความว่างเปล่านั้น นารากลับรู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างที่เชื่อมโยงกับนิมิตยามเช้าของเธอ

"ตุ๊กตาตัวนี้..." เธอพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา "เหมือนกับเด็กคนนั้นในนิมิตเลย"

ความบังเอิญนี้มันมากเกินกว่าจะเรียกว่าความบังเอิญได้แล้ว ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา และมันคงถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงบางอย่าง

เมื่อช่วงบ่ายคล้อย นารารวบรวมความกล้าเดินไปที่กุฏิหลวงตา ซึ่งเป็นสถานที่ที่หลวงตาใช้ในการเจริญภาวนาและให้คำปรึกษาแก่ญาติโยม หลวงตาเป็นพระสงฆ์สูงอายุที่เปี่ยมด้วยเมตตาและปัญญา มีดวงตาที่สงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความรู้แจ้งแทบจะหยั่งรู้ทุกสิ่ง เธอเคาะประตูเบาๆ และเมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไป เธอก็ก้มกราบลงด้วยความเคารพ

"มีอะไรหรือนาราน้อย?" หลวงตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความเมตตาเหมือนเช่นเคย ดวงตาของท่านมองมาที่นาราอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับว่าท่านล่วงรู้ถึงความวุ่นวายในใจของเธอแล้ว

นาราเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นเล่าเรื่องนี้อย่างไรดี มันเป็นเรื่องที่เหนือธรรมชาติ และอาจจะฟังดูไร้สาระสำหรับบางคน แต่สำหรับเธอแล้วมันจริงยิ่งกว่าความจริงใดๆ

"หลวงตาเจ้าคะ...คือว่า...วันนี้เมื่อเช้า...ลูกมีนิมิตเจ้าค่ะ" เธอเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เป็นภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง...วิ่งเล่นในทุ่งหญ้า...แล้วก็หายไป...พร้อมกับเสียงกระซิบให้ตามหาเธอ...และเมื่อครู่...ลูกก็ได้พบตุ๊กตาไม้ตัวนี้เจ้าค่ะ"

เธอค่อยๆ ยื่นตุ๊กตาไม้เก่าๆ ตัวนั้นให้หลวงตา หลวงตารับตุ๊กตาไปพิจารณาอย่างช้าๆ นิ้วที่เหี่ยวย่นของท่านลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ที่สึกกร่อน ใบหน้าของท่านเรียบนิ่ง แต่ดวงตาที่เคยสงบกลับฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง นาราสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากหลวงตาในขณะที่ท่านกำลังพิจารณาตุ๊กตาตัวนั้น

ความเงียบเข้าปกคลุมกุฏิไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบๆ กุฏิที่ดังแว่วเข้ามา

"นิมิตของเจ้า...ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" หลวงตาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของท่านหนักแน่นและจริงจังกว่าที่เคย "และตุ๊กตาตัวนี้...ก็ไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดา"

ท่านเงยหน้าขึ้นมองนารา "เจ้ารู้หรือไม่...ว่าต้นจันทน์ใหญ่ที่เราใช้ภาวนากันอยู่นั้น...มีเรื่องเล่าขานสืบต่อกันมานานแสนนาน"

นาราส่ายหน้า "ไม่เจ้าค่ะ ลูกไม่เคยได้ยิน"

"ต้นจันทน์ใหญ่นั้น...เป็นพยานให้กับเรื่องราวความรัก ความพลัดพราก และความเศร้าโศกเสียใจของดวงวิญญาณดวงหนึ่ง" หลวงตาเริ่มเล่า เสียงของท่านราวกับกำลังนำพาเธอย้อนเวลากลับไปในอดีตกาล "เมื่อนานมาแล้ว...ก่อนที่วัดป่าแห่งนี้จะถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นรูปเป็นร่าง...ณ ที่แห่งนี้เคยเป็นหมู่บ้านเล็กๆ กลางป่าใหญ่...และมีครอบครัวหนึ่ง...มีลูกสาวตัวน้อยน่ารักมาก...เธอชอบมาวิ่งเล่นอยู่ใต้ต้นจันทน์ใหญ่ต้นนี้เสมอ"

"แต่แล้ว...ก็เกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ขึ้นในหมู่บ้าน เด็กน้อยคนนั้นก็ป่วยหนัก...และเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน...พ่อแม่ของเธอเสียใจมาก...และได้แกะสลักตุ๊กตาไม้ตัวนี้ขึ้นมา...เพื่อเป็นตัวแทนของลูกสาวที่จากไป...พวกเขาเชื่อว่าวิญญาณของเด็กน้อยยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ ต้นจันทน์ใหญ่นี้...และตุ๊กตาตัวนี้...คือสิ่งที่จะเชื่อมโยงกับเธอได้"

หลวงตาหยุดเล่าชั่วครู่หนึ่ง ท่านเงยหน้ามองนารา ใบหน้าของท่านเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "ตุ๊กตาตัวนี้...หายไปนานแล้ว...ไม่มีใครเคยพบเห็นมันอีกเลย...จนกระทั่งวันนี้"

นารารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสรรพางค์กาย ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว เรื่องเล่าของหลวงตาทำให้ภาพนิมิตของเธอเด่นชัดขึ้นมาในใจอย่างน่าขนลุก เด็กผู้หญิงคนนั้น...วิญญาณดวงนั้น...และตุ๊กตาตัวนี้...ทั้งหมดมันเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก

"วิญญาณของเด็กน้อย...ยังคงไม่ไปผุดไปเกิด" หลวงตากล่าวต่อ "เธอมีพันธะบางอย่างที่ยังไม่ได้รับการปลดเปลื้อง...บางสิ่งที่ผูกมัดเธอไว้กับโลกนี้...และความรู้สึกบางอย่าง...ที่ยังรอคอยการเติมเต็ม"

หลวงตาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนาราอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ "และการที่นิมิตนั้นเกิดขึ้นกับเจ้า...การที่เจ้าได้พบตุ๊กตาตัวนี้...นาราน้อย...มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เจ้าคิด"

"บางที...เจ้าอาจจะเป็นคนที่ถูกเลือก...ให้มาปลดเปลื้องพันธะของวิญญาณดวงนี้"

นาราไม่อาจเอ่ยคำใดๆ ได้ เธอรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง คำพูดของหลวงตาเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความลับบางอย่างในชีวิตของเธอ เธอมาที่วัดป่าแห่งนี้เพื่อค้นหาความสงบ เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายในอดีต แต่ดูเหมือนว่าอดีตจะไม่เคยปล่อยเธอไปไหนเลย และตอนนี้...อดีตกำลังกลับมาในรูปแบบที่เธอไม่เคยคาดคิด

"แต่...ลูกจะทำอย่างไรเจ้าคะ" นาราถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย

หลวงตาถอนหายใจเบาๆ "เจ้าจะต้องค้นหา...ว่าอะไรคือสิ่งที่วิญญาณดวงนี้ยังคงต้องการ...อะไรคือพันธะที่ผูกมัดเธอไว้...และอะไรคือความจริงเบื้องลึกที่เจ้าอาจจะต้องเผชิญ"

ท่านยื่นตุ๊กตาไม้คืนให้นารา "เก็บตุ๊กตาตัวนี้ไว้ให้ดี...มันคือสิ่งเชื่อมโยงระหว่างเจ้ากับเธอ"

ขณะที่นารารับตุ๊กตาไม้กลับมา ตุ๊กตาตัวนั้นกลับเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนๆ ขึ้นมาเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่จะดับวูบลงไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นาราแทบจะเชื่อสายตาตัวเองไม่ลง เธอจ้องมองตุ๊กตาในมือสลับกับใบหน้าของหลวงตาที่ยังคงเรียบนิ่ง แต่ในดวงตาของท่านกลับมีแววแห่งความกังวลฉายชัด

"นาราน้อย...จำคำของอาตมาไว้ให้ดี" หลวงตากล่าวเสียงหนักแน่น "เมื่อใดที่เจ้าเริ่มค้นหาความจริง...ความจริงนั้นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เจ้าอยากจะพบเจอเสมอไป...และบางที...มันอาจจะเชื่อมโยงกับชะตากรรมของเจ้าอย่างแยกไม่ออก...ชะตากรรมที่เจ้าอาจจะเคยลืมเลือนไปแล้ว...หรืออาจจะไม่เคยรับรู้ถึงมันเลยแม้แต่น้อย"

นาราเงยหน้ามองหลวงตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น เธอรู้สึกได้ว่าชีวิตของเธอกำลังจะก้าวเข้าสู่มิติใหม่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน มิติที่เต็มไปด้วยปริศนาและความจริงที่ถูกซ่อนเร้น และในขณะนั้นเอง...เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เธอได้ยินในนิมิตยามเช้าก็ดังขึ้นมาอีกครั้งในห้วงความคิดของเธอ...คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม...

"เธอคือ...ผู้ที่ทิ้งฉันไว้เบื้องหลัง..."

คำพูดนั้นดังก้องในโสตประสาทของนาราจนเธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอคือผู้ที่ทิ้งใครไว้เบื้องหลัง? หรือว่าวิญญาณดวงนี้...วิญญาณของเด็กน้อย...กำลังกล่าวโทษเธอ? และความจริงเบื้องลึกที่หลวงตากล่าวถึงนั้น...มันคืออะไรกันแน่? มันเกี่ยวข้องกับอดีตของเธออย่างไร...อดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือนให้หมดสิ้นไปจากความทรงจำ...