ตอนที่ 13 — ฝันร้ายกลายเป็นจริง

แสงสีฟ้าแดงฉานของไซเรนรถพยาบาลและรถตำรวจฉายวูบวาบสลับกันไปทั่วบริเวณ ราวกับฉากในฝันร้ายที่กำลังก่อตัวเป็นจริง. เสียงหวีดหวิวของไซเรนดังระงม ปะปนกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่นับสิบชีวิตที่กรูกันเข้ามาในพื้นที่ เสียงวิทยุสื่อสารแตกระแหง บ่งบอกถึงความโกลาหลที่กำลังจะเกิดขึ้น. อารยาได้แต่ทรุดตัวกอดฮาร์ดดิสก์ไว้แน่น ‌ดวงตาเบิกโพลงจับจ้องไปที่ชัชวาล ซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหญ้า เลือดสีแดงฉานค่อยๆ แผ่เป็นวงกว้างบนเสื้อสีขาวของเขา มันไม่ใช่เพียงเลือด แต่เป็นรอยแผลที่ลึกเกินกว่าจะรักษาด้วยคำพูดใดๆ.

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจ้าหน้าที่พยาบาลฉุกเฉินสองนายก็รุดเข้ามาถึงตัวชัชวาลอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นคุกเข่าลงข้างกายเขา ​สัมผัสชีพจร และประเมินอาการอย่างเร่งรีบ ส่วนอีกคนเปิดกระเป๋าอุปกรณ์ทางการแพทย์ออกอย่างชำนาญ มือของธงชัยที่พยายามกดบาดแผลของชัชวาลไว้ ถูกมือของเจ้าหน้าที่พยาบาลอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ใบหน้าของธงชัยซีดเผือด เต็มไปด้วยความตกใจและความรู้สึกผิดที่อารยาสัมผัสได้

“คนไข้หมดสติ ชีพจรเบามาก ‍เสียเลือดเยอะ!” เสียงของเจ้าหน้าที่พยาบาลคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนร่วมงาน พร้อมกับเริ่มกระบวนการปฐมพยาบาลเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาตัดเสื้อของชัชวาลออก เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์กลางหน้าอก และเริ่มใช้ผ้าก๊อซขนาดใหญ่กดทับบาดแผลนั้นไว้ ก่อนจะพันรอบด้วยเทปอย่างแน่นหนา มีดวงตาหลายคู่จับจ้องมาที่เหตุการณ์ตรงหน้า ‌บ้างก็เต็มไปด้วยความสงสัย บ้างก็เต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง

อารยาเหมือนถูกแช่แข็ง ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ชัชวาล ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงย้อนกลับมาหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงปืนที่ดังกึกก้อง แสงไฟจากปลายกระบอกปืน และร่างของชัชวาลที่ล้มลงราวกับหุ่นเชือกที่ถูกตัดขาด มันบาดลึกเข้าไปในจิตใจของเธอ ‍ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความรู้สึกผิดที่รุนแรง เธอพาชัชวาลเข้ามาพัวพันกับเรื่องบ้าๆ นี่เอง

“คุณผู้หญิงครับ คุณโอเคไหมครับ?” เสียงทุ้มต่ำของเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งดังขึ้นข้างหู อารยาสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมอง ​ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและสงสัยในคราวเดียวกัน เธอพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย ความรู้สึกชาไปทั้งร่างทำให้เธอไม่สามารถตอบอะไรออกไปได้ สิ่งที่อยู่ในมือเธอนั้นคือหลักฐานสำคัญ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอกลับไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจใครได้บ้าง

ธงชัยที่เพิ่งปล่อยมือจากชัชวาล หันมามองอารยาด้วยสายตาเตือน “อารยา...ใจเย็นๆ ​นะ” เขาพูดเสียงแหบพร่า ใบหน้ายังคงซีดเผือด แต่แววตาของเขาบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเธอ

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น สายตาของเขาเหลือบไปเห็นฮาร์ดดิสก์ในมือของอารยา “นั่นอะไรครับคุณผู้หญิง?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีความกระด้างแฝงอยู่ ​อารยาบีบฮาร์ดดิสก์แน่นขึ้นไปอีกราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เธอเงยหน้าขึ้นมองตำรวจตรงหน้า พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย

“เป็น...เป็นข้อมูล...ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิว ไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไรถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าใจได้ในเวลาอันสั้น

ก่อนที่ตำรวจนายนั้นจะได้พูดอะไรต่อ เจ้าหน้าที่พยาบาลก็เคลื่อนย้ายชัชวาลขึ้นเปลหามอย่างรวดเร็ว และรีบเข็นเขาไปที่รถพยาบาลที่จอดรออยู่ อารยาพยายามจะลุกขึ้นตามไป แต่ถูกตำรวจคนเดิมขวางไว้

“คุณผู้หญิงยังไปไหนไม่ได้ครับ เราต้องการข้อมูลจากคุณและคุณผู้ชายคนนี้” เขากล่าว พร้อมกวาดสายตามองธงชัย “เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?”

ขณะที่เสียงรถพยาบาลเคลื่อนห่างออกไป พร้อมกับร่างของชัชวาลที่หายลับไปจากสายตา ความรู้สึกเดียวดายก็เข้าปกคลุมอารยา เธอรู้สึกราวกับถูกทิ้งให้อยู่กลางพายุ เธอรู้ดีว่าฮาร์ดดิสก์ในมือนี้คือสิ่งที่สำคัญที่สุด และเป็นสาเหตุที่ทำให้ชัชวาลต้องมาเผชิญชะตากรรมแบบนี้ เธอจะมอบมันให้ใครได้ เธอจะเชื่อใจใครได้ในเมื่อเบื้องหลังของเรื่องนี้คือ 'ปมมรณะ' ที่ฝังลึกอยู่ในทุกระดับชั้นของโครงสร้างอำนาจ

“เรา...เราถูกโจมตีครับ” ธงชัยพูดขึ้นเสียงแหบพร่า พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ก็เซล้มลงไปอีกครั้งด้วยอาการบาดเจ็บที่แขนและแรงปะทะที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบเข้าประคองเขาให้นั่งลง

“ใครโจมตี? ทำไมถึงโจมตี? ที่นี่คือศูนย์สำรองข้อมูลแห่งชาตินะครับ!” ตำรวจอีกนายที่ดูเหมือนจะมีตำแหน่งสูงกว่า เดินเข้ามาร่วมวง เขาดูท่าทางเคร่งขรึมและมีแววตาที่เฉียบคมกว่า อารยาจ้องมองเขา เขาสวมเครื่องแบบที่ดูมีบารมี แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้สร้างความสบายใจให้กับเธอเลยแม้แต่น้อย

“ผมไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร แต่พวกมันติดอาวุธและต้องการฮาร์ดดิสก์นี้ครับ” อารยาตัดสินใจพูดออกไป พร้อมกับชูฮาร์ดดิสก์ขึ้นเล็กน้อย “พวกมันพยายามจะฆ่าพวกเรา เพื่อไม่ให้ข้อมูลนี้ถูกเปิดเผย”

นายตำรวจระดับสูงคนนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ฮาร์ดดิสก์ในมือของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ “ข้อมูลอะไรถึงกับต้องไล่ฆ่ากันขนาดนี้? คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ครับ?”

อารยาเงียบไป เธอไม่สามารถอธิบายเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับโครงข่ายลับระดับชาติ การทุจริต และแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ในระบบเทคโนโลยีให้คนเหล่านี้ฟังได้ง่ายๆ ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ที่นี่ และอาจจะไม่ใช่กับคนเหล่านี้ เธอจะเล่าความจริงทั้งหมดได้อย่างไร ในเมื่อความจริงนั้นอาจหมายถึงความตายของเธอเอง

“มันเป็นข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวกับการทุจริตในระดับสูงค่ะ” ธงชัยช่วยเสริม พยายามจะปกป้องอารยา “พวกเราแค่บังเอิญไปรู้เข้า”

“บังเอิญ?” นายตำรวจคนนั้นพูดทวนด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ “การทุจริตระดับสูง? ที่ศูนย์สำรองข้อมูลแห่งชาติ? ฟังดูเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าจะบังเอิญนะครับ” เขาหันไปมองลูกน้อง “กันพื้นที่ตรงนี้ไว้ให้หมด ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด!”

จากนั้นเขาก็หันกลับมาที่อารยาและธงชัย “ผมต้องขอเชิญคุณทั้งสองไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจนะครับ และฮาร์ดดิสก์นั้น ผมขอเก็บไว้เป็นหลักฐาน”

คำพูดของนายตำรวจคนนั้นทำให้เลือดในกายของอารยาเย็นวาบไปถึงสันหลัง เธอรู้ทันทีว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้ฮาร์ดดิสก์นี้หลุดมือไปได้ง่ายๆ เธอรู้ดีว่าองค์กรที่อยู่เบื้องหลัง 'ปมมรณะ' นี้มีอิทธิพลกว้างขวางเพียงใด การมอบหลักฐานสำคัญชิ้นนี้ให้กับตำรวจที่เธอไม่รู้จักดีพอ อาจเป็นการโยนมันเข้าปากเสือโดยตรง

“ไม่ค่ะ” อารยาตอบอย่างหนักแน่น ทั้งที่น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ “ฉันจะเก็บฮาร์ดดิสก์นี้ไว้กับตัว ฉันจะมอบมันให้กับคนที่ฉันเชื่อใจได้เท่านั้น”

นายตำรวจคนนั้นถอนหายใจยาว “คุณผู้หญิงครับ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นตลก ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะตกใจ แต่เรากำลังพูดถึงคดีร้ายแรง มีผู้บาดเจ็บสาหัส และอาจจะเกี่ยวข้องกับการบุกรุกพื้นที่สำคัญของรัฐ คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการให้ความร่วมมือ” แววตาของเขาเริ่มฉายแววไม่พอใจ

“แต่ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเองและหลักฐานที่สำคัญที่สุดนี้ค่ะ” อารยาโต้กลับอย่างกล้าหาญ ทั้งที่ในใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่ากำลังเล่นกับไฟ แต่เธอไม่มีทางเลือก ฮาร์ดดิสก์นี้คือความหวังเดียวของเธอและอาจจะของชาติ

“อารยา!” ธงชัยร้องทักด้วยความเป็นห่วง เขารู้ว่าอารยากำลังเสี่ยง แต่เขาก็เข้าใจความรู้สึกของเธอดี

“คุณผู้หญิง ผมจะถือว่านี่เป็นการขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่นะครับ” นายตำรวจกล่าวเสียงแข็งขึ้นอีกระดับ เขาพยักหน้าให้ลูกน้องสองคนเข้ามารายล้อมอารยา

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ อารยารู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังบีบตัวเข้าหาเธอ เธอถูกโอบล้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายสิบนาย ไซเรนยังคงหวีดหวิวไม่หยุดหย่อน แสงไฟสีแดงและน้ำเงินสะท้อนบนใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนติดอยู่ในเขาวงกตแห่งความมืดมิด เธอเหลียวมองหาทางออก ไม่ว่าจะเป็นช่องทางใดก็ตาม

ทันใดนั้น เสียงวิทยุสื่อสารของนายตำรวจระดับสูงก็ดังขึ้น เขายกมันขึ้นแนบหู ฟังอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากความไม่พอใจ กลายเป็นความประหลาดใจ และตามมาด้วยความเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“เกิดอะไรขึ้นครับท่านสารวัตร?” ลูกน้องคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย

สารวัตรไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาลดวิทยุสื่อสารลงจากหู และหันมาจ้องมองอารยาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แววตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธอีกต่อไป หากแต่เป็นความระมัดระวัง ความสงสัย และบางสิ่งบางอย่างที่อารยาไม่สามารถตีความได้ มันคล้ายกับความเข้าใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยอันตราย

“คุณอารยา...คุณแน่ใจนะว่าสิ่งที่อยู่ในฮาร์ดดิสก์นั้นคืออะไร?” สารวัตรถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง แต่หนักแน่นกว่าเดิม “เราเพิ่งได้รับรายงานว่ามีบุคคลสำคัญระดับสูง...เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอย่างกะทันหันในคืนนี้”

คำพูดของสารวัตรทำให้หัวใจของอารยาหล่นวูบ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เลือดในกายแทบหยุดไหล บุคคลสำคัญระดับสูง? เสียชีวิตกะทันหัน? มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเรื่องบังเอิญ สิ่งนี้ยืนยันสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด: องค์กรนี้ไม่เพียงแต่ทรงอิทธิพล แต่ยังไร้ความปรานี และพร้อมจะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้

สารวัตรก้าวเข้ามาใกล้อารยาอีกก้าว สายตาของเขาจับจ้องที่ฮาร์ดดิสก์ในมือของเธออย่างไม่วางตา “และผู้เสียชีวิตคนนั้น...เขาเป็นหนึ่งในชื่อที่คุณเคยถูกขอให้วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อหาความผิดปกติเมื่อหลายเดือนก่อนใช่ไหมครับ?”

อารยาเงยหน้าขึ้นมองสารวัตร ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ไม่ใช่แค่เพราะความตกใจ แต่เพราะความเข้าใจในสิ่งที่สารวัตรเพิ่งพูด เธอรู้ดีว่าสารวัตรคนนี้กำลังบอกเป็นนัยว่าเขารู้เรื่องบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าที่เธอคิด หรือไม่ก็...เขากำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างกับเธอ

ข้อมูลที่เธอเคยวิเคราะห์? บุคคลสำคัญที่เสียชีวิต? การเชื่อมโยงนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป มันคือสัญญาณอันตรายขั้นสูงสุด

“คุณรู้ได้ยังไงคะ?” อารยาถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

สารวัตรยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจเลยแม้แต่น้อย “ผมรู้มากกว่าที่คุณคิดคุณอารยา...และคุณก็รู้มากกว่าที่คุณอยากจะรู้เช่นกัน” เขาเหลือบมองไปรอบๆ ตัว “แต่ไม่ว่าคุณจะรู้แค่ไหน...ตอนนี้คุณไม่มีทางเลือกแล้ว”

เขาพยักหน้าให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างกายอารยา ซึ่งทันทีที่ได้รับสัญญาณนั้น ก็ยื่นมือเข้ามากระชากฮาร์ดดิสก์ออกจากมือของอารยาอย่างรวดเร็วและรุนแรง อารยาไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามจะยื้อยุด แต่แรงของเธอเทียบไม่ได้กับชายฉกรรจ์สองคน

“ไม่นะ!” เธอร้องลั่นด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเบิกโพลงมองฮาร์ดดิสก์ที่หลุดจากมือไปอยู่ในมือของเจ้าหน้าที่อีกคน ก่อนที่เจ้าหน้าที่คนนั้นจะรีบยื่นมันให้กับสารวัตรทันที

สารวัตรรับฮาร์ดดิสก์มาไว้ในมือ เขาพินิจมองมันด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอารยาเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เขาเก็บฮาร์ดดิสก์ใส่กระเป๋าเสื้อเครื่องแบบอย่างใจเย็น ราวกับว่ามันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง

“พาคุณอารยาและคุณธงชัยไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย และจากนั้น...พาไปที่สถานีตำรวจ” สารวัตรออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “และตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใคร...เข้าถึงพวกเขาทั้งสองคนจนกว่าผมจะอนุญาต”

อารยารู้สึกราวกับว่าพื้นดินใต้เท้าของเธอกำลังทรุดตัวลง เธอถูกเจ้าหน้าที่สองคนเข้าประกบ และจูงตัวให้เดินออกไปจากที่เกิดเหตุ ธงชัยพยายามจะเข้ามาหาเธอ แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ แยกออกไป

เธอเหลียวหลังกลับไปมองสารวัตรที่ยังคงยืนอยู่ตรงจุดเกิดเหตุ แววตาของเขาจับจ้องมาที่เธออย่างเยือกเย็น แววตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือแววตาของผู้ล่าที่เพิ่งได้เหยื่อเข้าสู่กรงขัง

อารยาถูกพาขึ้นรถตำรวจ เธอได้แต่นั่งนิ่ง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและความคับแค้นใจ แสงไซเรนยังคงวูบวาบสลับไปมาอยู่ภายนอก แต่ตอนนี้มันดูเหมือนกำลังฉายส่องเส้นทางที่นำพาเธอไปสู่ความมืดมิดที่ไม่อาจคาดเดาได้

ฮาร์ดดิสก์ที่เธอเสี่ยงชีวิตเพื่อรักษามันไว้ ตอนนี้มันอยู่ในมือของคนที่เธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคือใคร หรือเป็นส่วนหนึ่งของ 'ปมมรณะ' นั้นด้วยหรือไม่

ในขณะที่รถตำรวจเริ่มเคลื่อนตัวออกไป อารยาเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของสารวัตรที่ยังยืนอยู่ที่เดิม มองตามรถของเธอไปจนลับตา แสงไฟจากรถคันหนึ่งสาดกระทบใบหน้าของเขาเพียงชั่วครู่ ทำให้เธอเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความปลอดภัย...แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกส่งเข้าไปในใจกลางของ 'ปมมรณะ' ที่เธอพยายามจะเปิดโปงมาตลอด

เธอไม่ใช่แค่เป้าหมายอีกต่อไปแล้ว...แต่เธอได้กลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่ถูกชักใยในเกมที่ใหญ่กว่าที่เธอจะจินตนาการได้ และตอนนี้...หมากตัวสำคัญที่สุดในเกมนั้น...ได้ตกไปอยู่ในมือของคนที่เธอไม่อาจเชื่อใจได้อย่างสิ้นเชิง.