อารยายืนนิ่งอยู่ในลิฟต์ที่เปิดค้าง ภาพความมืดมิดของชั้นจอดรถ B3 ที่ไร้ผู้คนทำให้ความกลัวจับขั้วหัวใจ แม้จะไม่มีใครปรากฏตัว แต่เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ในความเงียบนั้น มันเป็นความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน แต่ชัดเจนจนขนลุกซู่ เธอรีบกดปุ่มปิดลิฟต์อย่างแรง หัวใจยังคงเต้นรัวระทึกจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ลิฟต์ปิดลงพร้อมกับความรู้สึกโล่งใจเพียงชั่วครู่
ตลอดทางขับรถกลับคอนโด อารยารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังขับตามหลังเธออยู่ แสงไฟหน้ารถที่สะท้อนจากกระจกมองหลังดูเหมือนจะคงที่อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเปลี่ยนเลนหรือเร่งความเร็ว แต่เมื่อเธอพยายามหันไปมองให้ชัดเจน รถคันนั้นก็หายลับไปเสียก่อน ความหวาดระแวงกัดกินเธอจนหมดสิ้น เธอพยายามคิดว่าอาจจะเป็นแค่ความเครียดและความหวาดกลัวที่ทำให้คิดไปเอง แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง อารยาจอดรถในช่องประจำของเธอ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ทุกย่างก้าวที่เดินออกจากที่จอดรถไปขึ้นลิฟต์ ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยน้ำหนักที่ไม่ใช่ของเธอเอง เธอรู้สึกถึงความกดดันที่มองไม่เห็น มันหนักอึ้งจนหายใจลำบาก
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องพัก อารยาจัดการล็อคประตูทุกบาน ตรวจสอบกลอนอย่างละเอียด แล้วเดินสำรวจห้องทุกซอกทุกมุม ราวกับกำลังมองหาผู้บุกรุกที่อาจซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงหรือหลังผ้าม่าน แม้จะไม่พบอะไรผิดปกติ แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงเกาะกุมจิตใจ เธอหยิบคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปส่วนตัวออกมา เปิดโปรแกรม VPN เพื่อซ่อน IP Address และเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ "โครงการอรุณรุ่ง" อีกครั้ง
เธอใช้ทักษะทั้งหมดที่มี ขุดคุ้ยไปยังฐานข้อมูลที่ลึกกว่าปกติ เจาะเข้าไปในเครือข่ายเก่าๆ ที่ไม่ค่อยมีใครใช้งาน ใช้คีย์เวิร์ดที่ต่างออกไป ทว่าผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นศูนย์ โครงการนี้ดูเหมือนจะถูกลบหายไปจากทุกบันทึกสาธารณะอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับมันเป็น "โครงการปีศาจ" ที่ไม่เคยมีตัวตน
“พวกเขาทำอะไรกับมันได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?” อารยาพึมพำกับตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนกำลังสู้กับเงาที่มองไม่เห็น และเงาเหล่านั้นกำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวเธอแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น อารยาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย เธอแทบไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน เพราะเสียงเล็กน้อยนอกห้องก็ทำให้เธอสะดุ้งตื่น หูของเธอด้านซ้ายอื้อเล็กน้อย เธอพยายามจะชงกาแฟดื่ม แต่เมื่อบิดก๊อกน้ำในครัว น้ำก็ไหลออกมาเพียงเล็กน้อย และมีสีขุ่นผิดปกติ “อะไรกันอีกเนี่ย?” เธอหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็คิดในแง่ดีว่าอาจจะเป็นปัญหาระบบน้ำของคอนโด
เธอตัดสินใจออกไปทำงานตามปกติ เพราะไม่อยากแสดงความหวาดกลัวออกมา เธอรู้ดีว่าการซ่อนตัวอาจยิ่งทำให้เธอเป็นเป้าหมายที่เด่นชัดมากขึ้น แต่ระหว่างทางไปทำงาน เหตุการณ์แปลกๆ ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
ขณะที่อารยากำลังขับรถอยู่บนถนนที่ค่อนข้างพลุกพล่าน วิทยุในรถก็เริ่มมีสัญญาณรบกวน คลื่นเสียงซ่าหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกลบเสียงเพลง เธอลองเปลี่ยนช่อง แต่ก็ยังคงเป็นแบบเดิม ทันใดนั้น หน้าจอแสดงผลบนคอนโซลรถของเธอก็ขึ้นข้อความ "SYSTEM OVERRIDE" เป็นเวลาสั้นๆ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอพยายามจะกดอัดหน้าจอโทรศัพท์ แต่ไม่ทัน
ยังไม่ทันที่เธอจะประมวลผลเรื่องที่เกิดขึ้น ไฟจราจรข้างหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เธอเหยียบเบรก แต่รถกลับไม่ชะลอความเร็ว!
"อะไรนะ?!" อารยาเบิกตากว้างอย่างตกใจ เธอเหยียบเบรกย้ำๆ แต่รถก็ยังคงพุ่งไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ชนเข้ากับรถคันหน้าอย่างจัง เสียงเบรกเอี๊ยดอ๊าดดังไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงโครมครามของการชน กระจกหน้ารถแตกเป็นรอยร้าว ถุงลมนิรภัยพุ่งออกมา อารยาถูกกระแทกเข้ากับเบาะนั่งอย่างแรงจนหน้าอกจุก แต่โชคดีที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยจากเศษกระจกบาดแขน
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันตกใจ บางคนรีบเข้ามาดูอาการ อารยามึนงงไปชั่วขณะ แต่ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมาในใจไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความตระหนก "นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!" เธอรู้ทันทีว่าระบบรถของเธอต้องถูกแฮก เธอถูกโจมตีทางไซเบอร์จากระยะไกล และนี่คือ "คำเตือน" ที่หนักหน่วงยิ่งกว่าข้อความสีแดงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ในคืนนั้น
เธอรีบออกจากรถ ทั้งๆ ที่ยังมึนศีรษะ เธอเห็นชายฉกรรจ์สองคนในชุดสูทสีดำยืนมองมาจากฝั่งตรงข้ามถนน ชายทั้งสองไม่ได้พยายามเข้ามาช่วยเหลือ หรือแสดงท่าทีตื่นตกใจเหมือนคนอื่นๆ พวกเขายืนนิ่งราวกับกำลัง "สังเกตการณ์" อยู่ห่างๆ และเมื่อสบตากับอารยา ชายคนหนึ่งก็ยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย และพวกเขาก็เดินหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว
"พวกมัน..." อารยาพึมพำ เธอรู้แล้วว่าคนที่ตามล่าเธอนั้นมีตัวตน และตอนนี้พวกเขากำลังเล่นเกมกับเธออย่างเปิดเผย
เมื่อเธอไปถึงที่ทำงานในสภาพอิดโรยและมีผ้าพันแผลที่แขน บรรยากาศในออฟฟิศก็ดูแปลกไป พนักงานหลายคนมองมาที่เธอด้วยสายตาที่สงสัยและบางคนก็แสดงความเห็นใจอย่างออกหน้าออกตา เธอรับรู้ได้ถึงเสียงซุบซิบที่ดังตามมา
"ได้ยินว่าโดนรถชนมาเหรอคุณอารยา โชคดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก" หัวหน้าแผนกเดินเข้ามาทักทายด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แต่สายตาของเขากลับดูมีเลศนัยบางอย่าง
อารยาพยักหน้าตอบรับ พยายามยิ้ม แต่หัวใจของเธอยิ่งหนักอึ้ง เธอเดินไปยังโต๊ะทำงานของเธอ และสิ่งที่พบก็ทำให้เธอต้องแข็งทื่อ
บนโต๊ะทำงานของเธอ มีกระถางต้นไม้เล็กๆ วางอยู่ เป็นต้นพิทูเนียสีขาวบริสุทธิ์ดูสวยงาม แต่สิ่งที่ทำให้อารยาตัวชาคือ กระดาษโน้ตเล็กๆ ที่เสียบไว้ในกระถางนั้น มีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "อย่าทำให้ดอกไม้นี้เหี่ยวเฉา คุณจะสวยงามกว่าถ้ายังไม่ก้าวพลาด"
คำว่า "ก้าวพลาด" ถูกขีดเส้นใต้สองเส้น
เธอรู้ทันทีว่ามันไม่ใช่ของขวัญต้อนรับกลับมาทำงาน แต่เป็น "ข้อความข่มขู่" จากคนที่รู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ใครบางคนสามารถบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะที่คอนโดหรือที่ทำงาน
ตลอดทั้งวัน อารยาพยายามทำเป็นไม่สนใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่สายตาที่เฝ้ามองจากเพื่อนร่วมงานและความรู้สึกถูกคุกคามทำให้เธอไม่มีสมาธิ เธอแอบตรวจสอบเครือข่ายภายในองค์กรของตัวเองอย่างลับๆ พยายามหาว่ามี "ใคร" กำลังสอดส่องเธออยู่
สิ่งที่เธอค้นพบคือ มี IP Address ปริศนาหนึ่งกำลังพยายามเข้าถึงไฟล์งานของเธอหลายครั้งในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และ IP Address นั้นมาจาก "ภายใน" เครือข่ายของบริษัทเอง!
มันไม่ใช่แค่คนภายนอกที่ตามล่าเธอ แต่ยังเป็นคนภายในที่แฝงตัวอยู่ใกล้ๆ ตัวเธอด้วย
ความรู้สึกถูกหักหลังและโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามา เธอไม่รู้จะไว้ใจใครได้อีกต่อไปแล้ว
ในช่วงบ่าย หัวหน้าแผนกเรียกเธอเข้าไปคุยในห้องทำงานส่วนตัว
"อารยา... ผมเสียใจที่ต้องบอกเรื่องนี้" หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่มีการพยายามเข้าถึงข้อมูลลับของโครงการสมาร์ทซิตี้ รวมถึงอุบัติเหตุทางรถยนต์ของคุณในเช้าวันนี้ ทางผู้บริหารระดับสูงได้มีคำสั่งให้พักงานคุณชั่วคราว เพื่อตรวจสอบหาข้อเท็จจริง"
อารยาจ้องมองหัวหน้าอย่างไม่เข้าใจ "พักงาน? แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ แล้วอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญค่ะหัวหน้า! มันมีคนจงใจ..."
"พอแล้วอารยา" หัวหน้ายกมือห้าม "ผมรู้ว่าคุณอาจจะเครียด แต่ตอนนี้หลักฐานทั้งหมดมันชี้ไปที่คุณ ไฟล์ข้อมูลสำคัญมีการเข้าถึงจาก ID ของคุณในคืนนั้น และมีร่องรอยการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ตรวจพบภายหลัง"
"แต่มันไม่จริง! ผมถูกจัดฉากค่ะหัวหน้า! ใครบางคนพยายามใส่ร้ายผม!" อารยาพยายามอธิบาย ความรู้สึกน้อยใจและคับแค้นใจพุ่งขึ้นมาเต็มอก
หัวหน้าเพียงถอนหายใจ "ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตอนนี้คุณต้องออกไปก่อน จนกว่าการสอบสวนจะเสร็จสิ้น และเราขอให้คุณ 'ส่งมอบ' อุปกรณ์สื่อสารและคอมพิวเตอร์ของบริษัททุกอย่างให้แก่ฝ่าย IT เพื่อตรวจสอบ"
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ อารยารู้ทันที พวกเขาไม่ได้ต้องการสอบสวน แต่ต้องการ "ขจัดเธอออกไป" และยึดหลักฐานทั้งหมดที่เธออาจจะมี
เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง เธอถูกไล่ออกจากงาน ถูกใส่ร้าย และตกเป็นเป้าหมายของการตามล่าโดยองค์กรลึกลับที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่เหลือใครให้พึ่งพิง
ขณะที่เธอกำลังเก็บของส่วนตัวออกจากโต๊ะทำงาน พนักงานคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอแอบกระซิบข้างหูเธอว่า "อารยา...เมื่อเช้านี้ มีคนเห็นผู้ชายชุดดำคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องหัวหน้าแผนกก่อนที่คุณจะมาถึง เขาดูน่ากลัวมาก และถือแฟ้มสีดำเล่มใหญ่"
ข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ นั้นตอกย้ำความเชื่อของอารยา เธอรู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ได้มาจากภายในองค์กรเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความร่วมมือที่ถูกจัดฉากอย่างเป็นระบบ
เธอเดินออกมาจากออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว แต่แววตาของเธอกลับฉายแววความมุ่งมั่น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการเอาชีวิตรอดอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นการพิสูจน์ความจริง และการเปิดโปงคนชั่วที่อยู่เบื้องหลัง "ปมมรณะ" นี้
ก่อนจะออกจากตึก เธอเดินผ่านป้ายประกาศบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ และสายตาของเธอก็พลันไปสะดุดกับรูปภาพใบหนึ่ง เป็นรูปภาพของพนักงานดีเด่นประจำปีเมื่อหลายปีก่อน ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทกำลังยิ้มกว้าง ถือประกาศเกียรติคุณ
ชื่อใต้รูปคือ "ชัชวาล พัฒนศิลป์"
และสิ่งที่ทำให้อารยาหยุดนิ่งคือ ด้านหลังของภาพนั้น มีรอยปากกาขีดเขียนเล็กๆ ด้วยลายมือที่ดูเร่งรีบ เขียนว่า "รู้มากเกินไป... อันตราย"
นี่อาจจะเป็นแสงสว่างเดียวที่เธอมีท่ามกลางความมืดมิดนี้ เธออาจจะต้องตามหาชัชวาล
ปมมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก