คำว่า "รู้มากเกินไป... อันตราย" ดังก้องอยู่ในหัวของอารยา เธอรีบถ่ายรูปป้ายประกาศนั้นด้วยโทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวที่ซ่อนไว้ในกระเป๋า ไม่ใช่ของบริษัทที่ถูกสั่งให้ส่งมอบ เธอรู้ว่านี่คือหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่อาจเชื่อมโยงเธอเข้ากับความจริง และตอนนี้ เธอไม่สามารถกลับบ้านได้
อารยาตัดสินใจทิ้งรถของเธอไว้ที่ลานจอดรถของบริษัท โดยรู้ดีว่ารถคันนั้นอาจถูกดักฟังหรือมีอุปกรณ์ติดตาม เธอเรียกแท็กซี่และบอกจุดหมายปลายทางแรกคือสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส เพื่อพรางตัวและเดินทางเข้าสู่ระบบขนส่งสาธารณะที่เต็มไปด้วยผู้คน ซึ่งเป็นที่ที่ยากต่อการติดตามตัว
ตลอดเส้นทางในแท็กซี่ อารยาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระแวง เธอเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่ดูคุ้นตาขับตามหลังมาอย่างห่างๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกถูกคุกคามมันชัดเจนขึ้นทุกที เธอรู้ว่าพวกเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่ายๆ
เมื่อถึงสถานีรถไฟฟ้า เธอรีบลงจากแท็กซี่และปะปนไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็ว เธอพยายามเปลี่ยนขบวนรถหลายต่อหลายครั้ง เพื่อสลัดผู้ติดตามออกไป แต่ทุกครั้งที่เธอคิดว่าปลอดภัยแล้ว ก็มักจะมี "เงา" บางอย่างปรากฏขึ้นในระยะไกลเสมอ ไม่ว่าจะเป็นชายในชุดสูทสีดำ หรือหญิงสาวที่สวมหมวกและแว่นกันแดด แม้จะพยายามเปลี่ยนรูปลักษณ์หรืออำพรางตัวแค่ไหน ก็ดูเหมือนว่าสายตาขององค์กรปริศนานั้นจะยังคงจับจ้องเธออยู่
"พวกมันรู้ทุกอย่างเลยเหรอเนี่ย?" เธอพึมพำขณะเดินผ่านสถานีรถไฟฟ้าที่เต็มไปด้วยผู้คน ความหวาดระแวงทำให้เธอไม่สามารถเชื่อใจใครได้เลย ทุกคนที่เดินสวนทางดูเหมือนจะเป็นสายตาของศัตรู
ในที่สุด เธอตัดสินใจเดินทางไปยังย่านเก่าแก่ของเมือง ที่เต็มไปด้วยซอยเล็กซอยน้อยและบ้านเรือนที่แออัด เพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อนตัวชั่วคราว เธอพยายามหาห้องพักรายวันเล็กๆ ที่ไม่มีกล้องวงจรปิดมากนัก และจ่ายเป็นเงินสดเพื่อไม่ให้ทิ้งร่องรอยดิจิทัลไว้เบื้องหลัง
ในคืนแรกของการหลบหนี อารยาแทบจะข่มตาหลับไม่ลง ทุกเสียงที่ดังจากภายนอก ไม่ว่าจะเป็นเสียงรถวิ่ง เสียงสุนัขเห่า หรือแม้แต่เสียงลมพัด ก็ทำให้เธอสะดุ้งตื่น เธอรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจ เธอไม่รู้ว่าเธอไปพัวพันกับอะไรกันแน่ และทำไมพวกเขาถึงต้องการกำจัดเธอมากขนาดนี้
เธอพยายามทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่การค้นพบไฟล์ลับในระบบ ไปจนถึงการถูกไล่ออกจากงานและการไล่ล่าในวันนี้ "โครงการอรุณรุ่ง" คืออะไร? มันเกี่ยวข้องกับการเฝ้าระวังหรือควบคุมอะไรบางอย่าง? และที่สำคัญที่สุดคือ ใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้?
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดนั้น จู่ๆ ไฟฟ้าในห้องพักก็ดับพรึ่บ! ความมืดเข้าปกคลุมอีกครั้ง
อารยาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่ไฟดับธรรมดา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วร่าง เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างตัว เปิดไฟฉาย และส่องไปรอบๆ ห้อง
สิ่งที่เธอเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ...
บานหน้าต่างไม้เก่าๆ ที่เธอคิดว่าปิดสนิทเมื่อคืน มีร่องรอยการงัดแงะ และมี "กระดาษโน้ต" แผ่นเล็กๆ วางอยู่บนขอบหน้าต่าง
เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ หยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา
ข้อความนั้นสั้นๆ แต่กลับเจาะลึกเข้าไปในความกลัวของเธอ: "คุณคิดว่าคุณหนีได้? เราเห็นทุกอย่าง. คุณมีเวลาเหลือไม่มาก."
นั่นคือเส้นตาย! พวกมันไม่ได้แค่ตามหาเธอ แต่กำลังเล่นกับความกลัวของเธอ และบอกเป็นนัยว่าพวกมันจะตามเธอไปทุกที่ และพวกมันกำลังจะเข้ามาหาเธอแล้ว
อารยารู้แล้วว่าเธอไม่สามารถอยู่ในที่แห่งนี้ได้อีกต่อไป เธอต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!
เธอรีบคว้ากระเป๋าสะพายข้าง เก็บของสำคัญบางอย่างที่จำเป็นสำหรับการอยู่รอด และเปิดประตูห้องพักอย่างเงียบๆ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ราวกับกำลังเดินตรงมาทางห้องของเธอ
เธอไม่มีเวลาลังเลแล้ว!
อารยาตัดสินใจปีนออกทางหน้าต่าง เธอใช้ความคล่องตัวของตัวเองเกาะขอบหน้าต่างและกระโดดลงไปยังหลังคาบ้านที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นหลังคาเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยกระเบื้องที่ผุพัง เธอก้าวอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังที่สุด
เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าห้องของเธอ และเสียงลูกบิดประตูก็ถูกหมุนอย่างแรง!
เธอชะโงกหน้ากลับไปดูจากช่องว่างของหลังคาเก่าๆ สิ่งที่เธอเห็นคือชายฉกรรจ์สองคนในชุดดำกำลังพังประตูห้องเข้ามาอย่างไม่ลังเล อารยาเห็นแววตาของพวกเขาที่ดูไร้ความปรานี และในมือของหนึ่งในนั้นถือปืนพกติดท่อเก็บเสียง
"เธอไปไหน?!" เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกระแทกกระทั้น
อารยาตัวสั่นเทิ้ม เธอรู้ว่าถ้าพวกเขาจับเธอได้ เธอจะต้องไม่รอดแน่ๆ
เธอใช้ช่องว่างของซอยที่มืดมิดและแคบเป็นทางหลบหนี กระโดดจากหลังคาหนึ่งไปยังอีกหลังคาหนึ่ง บางครั้งก็ต้องกระโดดข้ามรั้ว ปีนกำแพง เธอใช้ความรู้เรื่องภูมิประเทศของย่านเก่าแก่ที่เคยมาเดินเล่นสมัยเด็กให้เป็นประโยชน์ พยายามมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีคนพลุกพล่านที่สุดเท่าที่จะทำได้
การไล่ล่าดำเนินไปอย่างดุเดือด ชายชุดดำสองคนตามหลังมาติดๆ พวกเขาคล่องแคล่วและรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ แสดงให้เห็นถึงการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี อารยาได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังตามมา และบางครั้งก็มีเสียงการสื่อสารกันผ่านวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ที่เสื้อของพวกเขา
"เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่!" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากวิทยุ
อารยาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่านี่คือเดิมพันสุดท้าย ถ้าเธอไปไม่ถึงถนนใหญ่ พวกเขาจะต้องจับเธอได้แน่ๆ
เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี กระโดดข้ามซอยแคบๆ เป็นครั้งสุดท้าย และลงสู่ตรอกเล็กๆ ที่มุ่งหน้าไปยังถนนใหญ่ ทันใดนั้น เธอชนเข้ากับกองถุงขยะขนาดใหญ่ที่กองอยู่ข้างทาง เสียงดังโครมคราม
"อยู่ตรงนั้น!" เสียงของชายชุดดำดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อารยาเจ็บไปทั้งตัว แต่ก็พยายามลุกขึ้นวิ่งต่อ เธอเหลือบไปเห็นเงาของชายชุดดำที่เลี้ยวเข้ามาในตรอกแล้ว กำลังวิ่งตรงมาทางเธอ
เธอวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง จนในที่สุดก็ทะลุออกมายังถนนใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนจำนวนมาก เธอปะปนไปกับกลุ่มคนที่กำลังเดินเล่น และพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด
ชายชุดดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ปากตรอก เขากวาดสายตามองหาเธอในฝูงชนอย่างเร่งรีบ อารยาซ่อนตัวอยู่หลังแผงขายอาหารข้างทาง เงียบงันและภาวนาให้เขาไม่เห็นเธอ
เธอเห็นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู และพูดด้วยน้ำเสียงที่เดือดดาล "เธอหนีไปได้... แต่จะไม่นานหรอก!"
อารยาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรอดมาได้อีกครั้ง แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการถ่วงเวลาเท่านั้น ชีวิตของเธอตอนนี้คือการวิ่งหนีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ความกลัวยังคงเกาะกินเธออยู่ แต่ก็มีบางสิ่งที่เริ่มแข็งแกร่งขึ้นในใจของเธอเช่นกัน...นั่นคือ "ความโกรธ" และ "ความมุ่งมั่น"
เธอจะไม่ยอมให้พวกเขาทำกับเธอแบบนี้ เธอจะไม่ยอมเป็นแค่เหยื่อ
เธอจะต้องหาคำตอบให้ได้ว่า "ปมมรณะ" นี้คืออะไร และใครคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด
เธอจะต้องหา "ชัชวาล" คนเดียวที่เธอคิดว่าพอจะช่วยเธอได้ในตอนนี้
ปมมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก