หลังจากรอดตายจากเหตุระเบิดที่บ้านไร่ อารยาและชัชวาลรู้ว่าพวกเขาไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว และเวลาของพวกเขากำลังเหลือน้อยลงทุกที เป้าหมายเดียวที่เหลืออยู่คือการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักของ "โครงการอรุณรุ่ง" ที่ใจกลางกรุงเทพฯ เพื่อดึงหลักฐานทั้งหมดออกมา ชัชวาลบอกว่าจากข้อมูลที่เขาถอดรหัสออกมาบางส่วน "Backdoor" ที่เขาเคยสร้างไว้จะเปิดใช้งานเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในช่วงเช้ามืดของวันรุ่งขึ้น นั่นคือโอกาสเดียวของพวกเขา
พวกเขาเดินทางกลับกรุงเทพฯ อย่างลับๆ โดยเลี่ยงการใช้เส้นทางหลักและใช้รถสาธารณะหลายต่อหลายทอดเพื่อสับขาหลอก อารยาใช้ทักษะในการอำพรางตัวและหลบหลีกสายตาของผู้คนได้อย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อยล้า แต่ทั้งสองก็ยังคงมุ่งมั่น
ชัชวาลวางแผนการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างละเอียด เขาบอกว่าอาคารที่ตั้งของเซิร์ฟเวอร์ถูกพรางไว้เป็นบริษัทเทคโนโลยีบังหน้า มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อน แต่เขาก็มีแผนที่และข้อมูลของระบบเหล่านั้นจากการทำงานในอดีต
"เราจะเข้าไปทางช่องระบายอากาศที่เชื่อมกับชั้นใต้ดินของอาคาร" ชัชวาลอธิบายแผน "มันเป็นจุดอับที่กล้องวงจรปิดจับไม่ถึง และระบบเซ็นเซอร์ก็ค่อนข้างเก่า ทำให้เรามีโอกาสแฮกเข้าไปได้"
เมื่อมาถึงกรุงเทพฯ พวกเขาเลือกที่จะหลบซ่อนตัวในเกสต์เฮาส์เล็กๆ ในย่านที่พลุกพล่านไปด้วยชาวต่างชาติ เพื่อปะปนไปกับผู้คนและยากต่อการถูกจับสังเกต อารยาใช้เวลาที่เหลืออยู่ในการศึกษาแผนผังอาคารและระบบรักษาความปลอดภัยที่ชัชวาลให้มาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ในคืนก่อนวันปฏิบัติการ ชัชวาลได้รับข้อความปริศนาส่งมายังโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่เขาใช้ติดต่อเฉพาะกรณีฉุกเฉิน ข้อความนั้นเป็นพิกัดสถานที่แห่งหนึ่งใจกลางเมือง พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า "เขาต้องการให้คุณรู้ความจริง"
ชัชวาลมองหน้าอารยาด้วยความลังเล "นี่มันอะไรกัน?"
"กับดักหรือเปล่าคะ?" อารยาถามอย่างระแวง
"อาจจะ..." ชัชวาลพยักหน้า "แต่คำว่า 'เขา' เนี่ยสิ...ผมสงสัยว่าอาจจะเป็นใครบางคนที่เคยทำงานในโครงการอรุณรุ่งเหมือนผม แต่ถูก 'จัดการ' ไปแล้ว"
หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก ทั้งสองตัดสินใจที่จะไปตามพิกัดนั้น แม้จะรู้ว่าอาจจะเป็นกับดัก แต่ก็อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญที่ไม่สามารถละทิ้งได้ พวกเขาออกเดินทางไปตามพิกัดที่ได้รับ พร้อมวางแผนรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน
พิกัดนั้นนำพวกเขามายังโกดังร้างแห่งหนึ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศเงียบสงบและวังเวง เมื่อพวกเขาเข้าไปในโกดัง ก็พบว่ามีรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ และมีชายฉกรรจ์สี่คนในชุดดำยืนล้อมรอบรถตู้
"ชัชวาล...ระวัง!" อารยาเตือน แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนพุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว อารยาและชัชวาลพยายามต่อสู้ แต่จำนวนที่มากกว่าและการฝึกฝนที่เหนือกว่าทำให้พวกเขาถูกจับตัวได้อย่างง่ายดาย
"พวกแกมาถึงจนได้นะ" เสียงเยือกเย็นของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น เขาคือ "ผู้พันวิโรจน์" ผู้ที่อารยาเห็นภาพจากข้อมูลลับ เขาก้าวออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มเย็นชา "คิดว่าจะหนีรอดไปได้ตลอดหรือไง?"
อารยาและชัชวาลถูกจับมัดมือมัดเท้า และถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถตู้สีดำคันนั้น
ภายในรถตู้ อารยาและชัชวาลถูกผลักให้ไปนั่งรวมกับชายอีกคนหนึ่งที่ถูกมัดมือมัดเท้าเหมือนกัน ชายผู้นั้นมีใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาดูเหมือนเพิ่งถูกซ้อมมาอย่างหนัก
ผู้พันวิโรจน์เดินเข้ามาใกล้พร้อมปืนพกในมือ เขาชี้ปืนไปที่ชายผู้นั้น
"นายจะบอกเราได้หรือยังว่า 'แผนสำรอง' ของนายซ่อนอยู่ที่ไหน?" ผู้พันวิโรจน์ถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
ชายผู้นั้นตัวสั่นเทิ้ม "ผม...ผมไม่มีอะไร...ผมไม่รู้เรื่อง..."
"โกหก!" ผู้พันวิโรจน์ตวาด เขากระแทกปืนลงบนโต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ในรถตู้ เสียงดังสนั่น "นายคือหัวหน้าฝ่าย IT ที่รู้เรื่องระบบของโครงการอรุณรุ่งดีที่สุด อย่าคิดว่าเราไม่รู้ว่านายแอบเก็บข้อมูลอะไรไว้!"
อารยาและชัชวาลเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ นี่คือ "เหยื่ออีกคน" ของสมาพันธ์เงา และดูเหมือนเขาจะเป็นคนสำคัญไม่น้อย
"ถ้าแกไม่บอก เราจะจัดการกับเมียและลูกของแก" ผู้พันวิโรจน์ขู่เสียงเรียบ
คำขู่นั้นทำลายความเข้มแข็งของชายผู้นั้นลงในพริบตา "ไม่นะ... อย่าทำอะไรพวกเขาเลย! ได้โปรด!" เขาร้องขอด้วยน้ำตาคลอเบ้า "ผมจะบอก... ผมจะบอกทุกอย่าง!"
อารยาและชัชวาลมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น นี่คือโอกาสของพวกเขา!
"ผม...ผมแอบคัดลอก 'ข้อมูลสำรองฉุกเฉิน' ของระบบอรุณรุ่งไว้ทั้งหมด มันคือข้อมูลดิบที่ไม่ถูกเข้ารหัสและถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลเก่าของ 'ศูนย์สำรองข้อมูลแห่งชาติ'" ชายผู้นั้นสารภาพเสียงสั่น "มันเป็นโปรเจกต์เก่าที่ถูกยกเลิกไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่มีใครคิดว่าจะมีการใช้มันอีก"
"และเราจะเข้าถึงมันได้อย่างไร?" ผู้พันวิโรจน์ถาม
"มันมี 'กุญแจดิจิทัล' เพียงอันเดียวที่สามารถเข้าถึงได้" ชายผู้นั้นตอบ "กุญแจนั้นถูกฝังไว้ใน 'รหัสผ่านหลัก' ของระบบเก่า และรหัสผ่านนั้น... มันคือชื่อเล่นของลูกสาวผมที่เสียชีวิตไปแล้ว... 'น้องเมย์'..."
อารยาอึ้ง เธอจำชื่อนี้ได้! "น้องเมย์" เป็นชื่อที่เธอเห็นในไฟล์ลับของโครงการอรุณรุ่งในวันแรก! มันเป็นชื่อเล่นของเด็กสาวที่ปรากฏอยู่ในข้อมูลบางส่วน ซึ่งเธอคิดว่าเป็นรหัสที่ไม่มีความหมาย แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกุญแจสำคัญ!
ผู้พันวิโรจน์หันมามองชายผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา "ดี...ที่นายยอมร่วมมือ" เขายิ้มเล็กน้อย "แต่น่าเสียดายที่นายรู้มากเกินไปแล้ว"
เขาเล็งปืนไปที่ศีรษะของชายผู้นั้น!
"ไม่นะ!" อารยาร้องห้าม แต่ก็สายเกินไป!
ปัง! เสียงปืนดังขึ้นก้องไปทั่วรถตู้ ชายผู้นั้นล้มลงแน่นิ่งไปทันที เลือดสีแดงฉานไหลอาบท่วมใบหน้า
อารยาและชัชวาลเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว นี่คือความโหดเหี้ยมที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ผู้พันวิโรจน์ไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะปลิดชีพคนที่ไม่เป็นประโยชน์แล้ว
"เอาตัวพวกมันไปจัดการซะ" ผู้พันวิโรจน์สั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทำความสะอาดให้เรียบร้อย"
ลูกน้องของเขาสองคนเปิดประตูรถตู้ และกำลังจะลากตัวอารยาและชัชวาลออกไป
แต่ในวินาทีนั้นเอง อารยากลับเห็นโอกาส!
ขณะที่ลูกน้องของวิโรจน์กำลังจะจับตัวชัชวาล เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี กระแทกศีรษะเข้ากับชายคนหนึ่งอย่างแรง!
อั่ก! ชายคนนั้นเซถอยหลังไป อารยาใช้จังหวะนั้นดิ้นรนให้หลุดจากเชือกที่มัดมือ เธอเคยเรียนหลักสูตรป้องกันตัวเบื้องต้นมาบ้าง และด้วยความตกใจผสมกับอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน ทำให้เธอมีแรงมากกว่าปกติ
"ชัชวาล! เร็วเข้า!" อารยาตะโกน เธอใช้มือที่หลุดออกมาได้ คว้าปืนพกที่ผู้พันวิโรจน์วางทิ้งไว้บนโต๊ะ!
ผู้พันวิโรจน์ตาเบิกโพลง ไม่คิดว่าอารยาจะกล้าทำแบบนั้น เขากระโดดเข้าหาเธอ แต่ก็สายไปแล้ว
ปัง!
อารยาลั่นไกปืนเข้าที่ไหล่ของผู้พันวิโรจน์อย่างจัง! เขาเซถอยหลังไปด้วยความเจ็บปวด
"หนีไป! ชัชวาล!" อารยาตะโกน เธอใช้ปืนเล็งไปที่ลูกน้องที่เหลืออย่างระมัดระวัง
ชัชวาลใช้จังหวะนั้นดิ้นรนจนหลุดจากเชือกที่มัดเขา และรีบกระโดดออกจากรถตู้ อารยาตามออกไปติดๆ
ท่ามกลางความโกลาหล พวกเขาวิ่งหนีเข้าไปในความมืดของโกดังร้าง และมุ่งหน้าไปยังตรอกเล็กๆ ข้างโกดัง
เสียงไซเรนของรถตำรวจเริ่มดังขึ้นมาจากระยะไกล แสดงว่าการยิงปืนเมื่อครู่คงไปกระตุ้นสัญญาณเตือนบางอย่างเข้า
"พวกมันกำลังตามมา!" ชัชวาลตะโกน เขาหอบหายใจอย่างหนัก
อารยาหันกลับไปมอง ผู้พันวิโรจน์กำลังยืนกุมไหล่ที่บาดเจ็บอยู่ภายในรถตู้ ดวงตาของเขามองมาที่เธอด้วยความโกรธแค้นและอาฆาต!
"แกจะต้องชดใช้!" เสียงของผู้พันวิโรจน์ดังก้องตามหลังมา
อารยาและชัชวาลวิ่งหนีไปในความมืด แต่ในใจของพวกเขากลับมี "ข้อมูลสำคัญ" ที่ได้มาจากการสารภาพของเหยื่อผู้นั้น กุญแจสู่ "ปมมรณะ" ที่ซ่อนอยู่ใน "ศูนย์สำรองข้อมูลแห่งชาติ" และชื่อเล่น "น้องเมย์"
ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย และครั้งนี้ พวกมันจะปิดบังมันไว้ไม่ได้อีกแล้ว
ปมมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก