การหลบหนีจากการเป็นเหยื่อในโกดังร้างครั้งนั้น อารยาและชัชวาลต้องจ่ายด้วยราคาที่แสนแพง แม้จะรอดมาได้พร้อมข้อมูลสำคัญ แต่การที่อารยาสามารถยิงผู้พันวิโรจน์ได้นั้น ทำให้เขาไม่เพียงแค่เป็นผู้ตามล่าอีกต่อไป แต่กลายเป็น "ศัตรูส่วนตัว" ที่มีเป้าหมายคือการกำจัดเธอให้สิ้นซาก ผู้พันวิโรจน์ผู้ไม่เคยปล่อยให้ใครทำร้ายเขาได้ ได้รับบาดเจ็บครั้งแรกในรอบหลายปี และความแค้นของเขาก็พลุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้
ข่าวการบุกรุกโกดังและเสียงปืนถูกรายงานไปยังสมาพันธ์เงาอย่างรวดเร็ว พลเอกธำรงค์ศักดิ์สั่งให้ผู้พันวิโรจน์ตามล่าอารยาและชัชวาลให้ถึงที่สุด โดยให้สิทธิ์ในการใช้ทรัพยากรทุกอย่างที่จำเป็น หน่วยปฏิบัติการลับของวิโรจน์ถูกระดมกำลังอย่างเต็มที่ กล้องวงจรปิดทุกแห่งทั่วเมืองถูกตรวจสอบ เครือข่ายโทรศัพท์ถูกดักฟัง และสายลับของสมาพันธ์เงาถูกส่งออกไปทั่วทุกมุมเมือง
อารยาและชัชวาลรู้ว่าสถานการณ์เลวร้ายลง พวกเขาต้องหนีและหลบซ่อนอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม ข้อมูลเกี่ยวกับ "ศูนย์สำรองข้อมูลแห่งชาติ" และรหัสผ่าน "น้องเมย์" คือความหวังเดียว แต่การเข้าถึงสถานที่นั้นภายใต้การไล่ล่าอย่างเข้มข้นของผู้พันวิโรจน์ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
พวกเขาตัดสินใจมุ่งหน้าไปทางภาคตะวันออกของประเทศ เพื่อใช้เส้นทางธรรมชาติที่ทุรกันดารเป็นที่หลบซ่อนและวางแผน ชัชวาลยังคงติดต่อนักข่าวอิสระบางรายที่เขาเคยรู้จักและเชื่อใจ แต่ด้วยอำนาจของสมาพันธ์เงา ข่าวสารที่พวกเขาพยายามจะส่งออกไปก็ถูกสกัดกั้นหรือบิดเบือนทั้งหมด ไม่มีสำนักข่าวใดกล้าลงข่าวที่เกี่ยวข้องกับ "โครงการอรุณรุ่ง"
"พวกมันคุมทุกอย่างจริงๆ" ชัชวาลพูดอย่างสิ้นหวังขณะที่เขากำลังดูข่าวออนไลน์ปลอมๆ ที่กล่าวหาว่าอารยาและเขาเป็นอาชญากรผู้ก่อการร้าย
"เราต้องหาทางออกไปจากประเทศนี้ หรือไม่ก็เปิดโปงความจริงให้ได้เร็วที่สุด" อารยาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็ยังคงมุ่งมั่น
ผู้พันวิโรจน์ในชุดสูทสีดำสนิท นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ในศูนย์บัญชาการลับของเขา บนหน้าจอแสดงแผนที่ประเทศไทยที่มีจุดสีแดงกะพริบอยู่ไม่กี่จุด นั่นคือตำแหน่งสุดท้ายที่คาดว่าอารยาและชัชวาลอาจจะอยู่
"ตามรอยกล้องวงจรปิดล่าสุด พวกมันใช้รถตู้โดยสารประจำทางไปยังชลบุรี" ลูกน้องคนหนึ่งรายงาน "กำลังส่งหน่วยพิเศษเข้าไปตรวจสอบพื้นที่เป้าหมาย"
วิโรจน์ยิ้มเยือกเย็น "ดี...คราวนี้อย่าให้พลาดเป็นครั้งที่สอง ฉันต้องการตัวพวกมันเป็นๆ เพื่อสอบสวนให้รู้ถึง 'แผนสำรอง' ที่พวกมันอาจจะมี" แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความอาฆาตส่วนตัว
คืนนั้น อารยาและชัชวาลกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบแห่งหนึ่งแถบชลบุรี พวกเขาก่อกองไฟเล็กๆ และพยายามพักผ่อน แต่เสียงของป่าและลมพัดก็ทำให้พวกเขาระแวงอยู่ตลอดเวลา
จู่ๆ เสียงหอบของสุนัขดมกลิ่นก็ดังขึ้นจากระยะไกล
"ไม่นะ! พวกมันใช้สุนัขดมกลิ่น!" ชัชวาลอุทาน เขารีบดับกองไฟทันที
อารยาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามา พวกเขากำลังถูกไล่ล่าแบบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ผู้พันวิโรจน์กำลังปิดล้อมทุกทาง
"เราต้องไปแยกกัน" อารยาเสนอ "ถ้าไปพร้อมกัน พวกเขาก็จะเจอเราทั้งสองคน"
"ไม่ได้! เราต้องไปด้วยกัน! ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในหัวเราทั้งคู่!" ชัชวาลปฏิเสธ
เสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นจากด้านบน แสงไฟสาดส่องลงมายังพื้นป่าอย่างบ้าคลั่ง ส่องหาเป้าหมายในความมืดมิด
"พวกเขามากันหมดเลย!" อารยาอุทาน เธอเห็นเงาของหน่วยปฏิบัติการพิเศษกำลังโรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ และกระจายกำลังเข้าโอบล้อมพวกเขาอย่างรวดเร็ว
"ตามฉันมา!" ชัชวาลตะโกน เขารู้เส้นทางในป่าแถบนี้จากการค้นหาข้อมูลในอดีต พวกเขาวิ่งหนีไปในป่าลึก หลบหลีกแสงไฟและเสียงปืนที่เริ่มดังขึ้น
การไล่ล่าเป็นไปอย่างดุเดือด หน่วยปฏิบัติการพิเศษของผู้พันวิโรจน์มีความเป็นมืออาชีพสูง พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วและเป็นระบบ อารยาและชัชวาลต้องวิ่งสุดชีวิต เพื่อเอาตัวรอดจากกระสุนที่ยิงตามหลังมาไม่หยุด
ในจังหวะหนึ่ง ชัชวาลสะดุดรากไม้ล้มลง เขาบาดเจ็บที่ขา
"ชัชวาล!" อารยาหันกลับมาช่วยพยุง
"ไปก่อน! อย่าห่วงฉัน!" ชัชวาลตะโกน
แต่แสงไฟจากไฟฉายของหน่วยปฏิบัติการก็สาดส่องมาถึงตัวพวกเขาแล้ว
"เจอแล้ว!" เสียงหนึ่งดังขึ้น
อารยาไม่มีทางเลือก เธอต้องสู้! เธอคว้าก้อนหินขึ้นมา และขว้างออกไปเพื่อถ่วงเวลา เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถเอาชนะหน่วยปฏิบัติการที่ติดอาวุธครบมือได้ แต่เธอต้องซื้อเวลาให้ชัชวาลหนีไป
แต่ก็สายเกินไป!
ผู้พันวิโรจน์ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก เขามองไปที่อารยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
"คิดว่าจะหนีฉันได้อีกงั้นเหรอ?" ผู้พันวิโรจน์พูดเสียงต่ำ เขาเดินเข้ามาหาอารยาอย่างช้าๆ มือของเขากุมปืนพกแน่น "ฉันจะทำให้แกชดใช้กับสิ่งที่แกทำกับฉัน"
ลูกน้องของเขาจับตัวชัชวาลไว้ ชัชวาลพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
"ปล่อยเขาไป!" อารยาตะโกน เธอพยายามจะเข้าไปช่วยชัชวาล
"ไม่...แกไม่มีสิทธิ์สั่งฉัน" ผู้พันวิโรจน์ยิ้ม "แกคือคนที่ต้องมาอยู่ใต้คำสั่งฉัน"
เขาหันไปสั่งลูกน้อง "เอาตัวพวกมันไป! เตรียมการสอบสวน 'แผนสำรอง' ที่พวกมันคิดว่าซ่อนได้มิดชิด"
อารยาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ว่าถ้าพวกเขาถูกจับไป การทรมานเพื่อเค้นข้อมูลจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และนั่นหมายถึงจุดจบของ "ปมมรณะ"
แต่ในวินาทีที่ผู้พันวิโรจน์กำลังจะก้าวเข้ามาจับตัวเธอ จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านหลังของหน่วยปฏิบัติการ!
ตูม!
แรงระเบิดทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้ล้มระเนระนาด หน่วยปฏิบัติการพิเศษแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง
ผู้พันวิโรจน์หันขวับไปมองอย่างตกใจ
และสิ่งที่ปรากฏขึ้นจากกลุ่มควันและฝุ่นดิน คือรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่พุ่งทะลุกำแพงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!
คนขับรถบรรทุกเปิดประตู และมีชายคนหนึ่งกระโดดลงมา เขาคือ "ธงชัย" อดีตเพื่อนร่วมงานของชัชวาลที่เคยทำงานในโครงการอรุณรุ่งเช่นกัน ธงชัยโบกมือให้ชัชวาลอย่างเร่งรีบ
"ชัชวาล! เร็วเข้า! ฉันมาช่วยแล้ว!" ธงชัยตะโกน
อารยาและชัชวาลเบิกตากว้าง พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนมาช่วยในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนี้
ผู้พันวิโรจน์หน้าเสีย เขาไม่คาดคิดถึงเหตุการณ์นี้มาก่อน
"ไป! อารยา!" ชัชวาลตะโกน เขาพยุงตัวขึ้นและวิ่งไปยังรถบรรทุกพร้อมกับธงชัย
อารยาพยักหน้า เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย! เธอวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
ผู้พันวิโรจน์ฟื้นตัวจากความตกใจ เขารีบสั่งลูกน้องที่เหลือ "อย่าให้พวกมันหนีไปได้! ตามไป!"
หน่วยปฏิบัติการที่เหลือพยายามตามมา แต่รถบรรทุกก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและเสียงยางบดถนน
ผู้พันวิโรจน์ยืนนิ่งมองรถบรรทุกที่หายลับไปในความมืดมิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและผิดหวัง เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ
"แก...แกจะต้องไม่รอด!" ผู้พันวิโรจน์คำราม "ฉันจะตามล่าแกไปทุกที่บนโลกนี้ อารยา!"
เงาของเขาทอดยาวไปกับแสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ที่สาดส่องลงมา บ่งบอกถึงความอาฆาตที่ไม่มีวันสิ้นสุด
อารยาและชัชวาลรอดมาได้อีกครั้ง แต่ก็รู้ดีว่าพวกเขากำลังเล่นเกมที่อันตรายถึงชีวิต และผู้พันวิโรจน์จะไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่ๆ
ปมมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก