ตอนที่ 15 — รอยยิ้มยามเช้า

“ถ้าอย่างนั้นเราต้องรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว ... ไม่งั้นจะไปโรงเรียนสายนะรู้ไหมครับ” ลดายิ้มพลางจูบลงบนหน้าผากเนียนของลูกชายเบาๆ น้องพิหัวเราะคิกคักกับสัมผัสอบอุ่นที่แม่มอบให้ ดวงตาคู่กลมโตยังคงเป็นประกายความสุขจากการฝันดี

“ครับแม่ดา” เด็กชายขานรับอย่างกระตือรือร้น พลางผุดลุกขึ้นจากเตียงเล็กๆ ‌ที่มีผ้าห่มลายการ์ตูนโปรดคลุมอยู่ ลดาช่วยจัดแจงเสื้อผ้าชุดนักเรียนที่เตรียมไว้ให้ น้องพิสวมใส่มันอย่างคล่องแคล่ว ตอนนี้เขาโตพอที่จะจัดการตัวเองได้หลายอย่างแล้ว ไม่ต้องให้แม่คอยประคบประหงมทุกฝีก้าวเหมือนเมื่อก่อน แต่ถึงอย่างนั้นลดาก็ยังคงชอบที่จะได้ปรนนิบัติลูกชายตัวน้อยของเธออยู่เสมอ ราวกับเป็นการเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในชีวิต

เสียงน้ำไหลจากห้องน้ำครู่หนึ่ง ตามมาด้วยเสียงฮัมเพลงเบาๆ ​ของน้องพิขณะแปรงฟัน ลดาก้าวไปที่ห้องครัวขนาดกะทัดรัด เธอมองเห็นข้าวต้มหมูสับที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนกำลังอุ่นบนเตา ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้อง วันนี้เธอตั้งใจทำข้าวต้มที่น้องพิชอบเป็นพิเศษ เพราะรู้ว่าลูกชายจะตื่นเช้ามาด้วยความสดใสและกระตือรือร้นเมื่อรู้ว่ามีอาหารอร่อยรออยู่

เธอจัดการตักข้าวต้มใส่ชามใบโปรดของน้องพิ โรยด้วยกระเทียมเจียวหอมๆ และต้นหอมซอย ‍ตามด้วยปาท่องโก๋ตัวเล็กๆ ที่ทอดเตรียมไว้เมื่อเช้าตรู่ก่อนน้องพิจะตื่น เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งออกมาจากห้องน้ำพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแป้งเด็ก น้องพิในชุดนักเรียนสีขาวสะอาดตา เสื้อเชิ้ตถูกจัดเข้าในกางเกงสีกรมท่าอย่างเรียบร้อย ผมเผ้าที่ลดาสระให้เมื่อวานยังคงจัดทรงสวยงาม

“หอมจังเลยครับแม่ดา” ‌น้องพิวิ่งมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นข้าวต้มในชาม “พิชอบกินข้าวต้มของแม่ดาที่สุดเลย”

“จริงเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นก็รีบมานั่งกินเลยจะได้ไม่สายนะ” ลดายิ้มอบอุ่น พลางดึงเก้าอี้ให้น้องพินั่ง เธอเองก็ตักข้าวต้มอีกชามสำหรับตัวเอง “วันนี้ที่โรงเรียนมีอะไรสนุกๆ ‍บ้างไหมครับ”

น้องพิเล่าเรื่องราวในโรงเรียนอย่างออกรสออกชาติ ตั้งแต่เพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา ครูคนใหม่ที่ใจดี ไปจนถึงวิชาศิลปะที่เขาชอบเป็นพิเศษ ลดานั่งฟังอย่างตั้งใจ บางครั้งก็หัวเราะไปกับเรื่องตลกของลูกชาย ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ​ในยามเช้าเช่นนี้เองที่หล่อเลี้ยงหัวใจของเธอให้เข้มแข็งและมีพลังที่จะก้าวเดินต่อไปในแต่ละวัน

“...แล้วครูนิ้งก็บอกว่า พิคือนักวาดรูปตัวน้อยเลยนะครับแม่ดา” น้องพิพูดด้วยความภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

ลดายิ้มภูมิใจ “เก่งมากเลยครับลูกชายแม่ ถ้าอย่างนั้นกินข้าวเสร็จแล้ว เราก็รีบไปโรงเรียนกันเลยดีไหม”

หลังจากจัดการกับอาหารเช้าเรียบร้อย ลดาก็พา ​น้องพิเดินออกจากห้องเช่าเล็กๆ ของพวกเขาไปยังโรงเรียน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก ถนนเส้นเล็กๆ ที่เคยดูเงียบสงบในยามเช้า บัดนี้เริ่มมีชีวิตชีวา ผู้คนเริ่มออกมาใช้ชีวิตประจำวัน เสียงรถราที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ​แสดงให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเมืองที่ไม่เคยหยุดนิ่ง

ลดากุมมือลูกชายแน่น สองแม่ลูกเดินเคียงข้างกัน น้องพิยังคงช่างพูดช่างเจรจา เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เขาเห็นและสังเกตระหว่างทาง ลดามองไปรอบๆ บริเวณที่เธออาศัยอยู่มานานหลายปี ตึกแถวเก่าๆ ที่เคยเป็นร้านค้าขนาดเล็กมากมาย ตอนนี้บางร้านก็ปิดตัวลงไป บ้างก็ถูกแทนที่ด้วยร้านค้าสมัยใหม่ที่มีป้ายไฟสว่างไสว เธอนึกถึงวันที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ครั้งแรก ด้วยเงินติดตัวเพียงน้อยนิดและหัวใจที่แตกสลายจากการสูญเสีย ตอนนั้นทุกอย่างดูมืดมนไปหมด แต่ที่นี่...ที่แห่งนี้ ร้านเล็กๆ ริมถนนของเธอ ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความหวัง เป็นที่ที่เธอได้ใช้พรสวรรค์ของตัวเองเพื่อสร้างชีวิตใหม่ให้กับลูก

เธอจำได้ว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ได้ เธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง น้ำตาที่เคยรินไหลในยามค่ำคืน ความเจ็บปวดจากคำดูถูกเหยียดหยามของคนที่ไม่เห็นค่า และความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักไร้วันหยุด ภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ แต่เมื่อมองไปยังใบหน้าอิ่มเอิบของน้องพิที่กำลังเดินจับมือเธออย่างมีความสุข ลดาก็รู้สึกว่าความยากลำบากเหล่านั้นคุ้มค่าเสมอ

“แม่ดาครับ วันนี้เลิกเรียน พิอยากไปดูรถไฟจิ๋วที่ห้างสรรพสินค้าได้ไหมครับ?” น้องพิถามขึ้นอย่างตื่นเต้น

ลดายิ้มบางๆ “ไว้ค่อยดูกันนะครับลูก ถ้าแม่ทำงานเสร็จเร็ว และไม่มีลูกค้าเยอะนะ” เธอไม่อยากให้คำสัญญาที่อาจจะทำไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากดับฝันเล็กๆ ของลูกชาย

“เย้!” น้องพิดีใจขึ้นมาทันที ราวกับว่าคำตอบของเธอคือคำสัญญาที่แน่นอนแล้ว

ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูโรงเรียน เสียงออดต้อนรับนักเรียนดังขึ้นพอดี เด็กๆ พากันวิ่งเข้าประตูไปอย่างรวดเร็ว ลดากอดลูกชายแน่น พลางจูบลงบนหน้าผากอีกครั้ง “ตั้งใจเรียนนะครับลูก เป็นเด็กดีนะ”

“ครับแม่ดา” น้องพิโบกมือให้แม่ ก่อนจะวิ่งเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ที่หน้าเสาธง ลดายืนมองลูกชายจนแน่ใจว่าเขาเข้าแถวเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยๆ หันหลังกลับ เพื่อมุ่งหน้าไปยังสมรภูมิแห่งชีวิตของเธอ นั่นก็คือร้านอาหารเล็กๆ ของเธอเอง

ขณะเดินกลับ ลดายังคงสำรวจรอบๆ ตัวเองอย่างถี่ถ้วน เธอมองเห็นป้ายประกาศตามเสาไฟฟ้าและผนังตึกเก่าๆ บางป้ายเป็นประกาศขาย บางป้ายเป็นประกาศเช่า แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือป้ายประกาศขนาดใหญ่ที่เพิ่งถูกนำมาติดตั้งเมื่อไม่นานมานี้ มันเป็นป้ายโฆษณาโครงการพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ ที่จะเข้ามาแทนที่ตึกเก่าๆ ย่านนี้ ลดากลับรู้สึกใจหายเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพจำลองของตึกสูงระฟ้าและศูนย์การค้าทันสมัยที่จะมาตั้งตระหง่านในอนาคตอันใกล้ แม้จะรู้ว่าความเจริญเป็นเรื่องปกติของโลก แต่การเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วเช่นนี้ก็อดทำให้เธอคิดถึงวันเก่าๆ และความไม่แน่นอนในอนาคตไม่ได้

เมื่อเดินมาถึงร้าน "ปลายจวักฝัน" ซึ่งเป็นชื่อร้านที่เธอตั้งขึ้นด้วยความรักและความหวัง ลดาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องเทศและน้ำซุปที่เธอเคี่ยวเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนลอยออกมาปะทะจมูก ร้านของลดาไม่ใช่ร้านขนาดใหญ่โตอะไรนัก มันเป็นตึกแถวชั้นเดียวที่ปรับปรุงใหม่ ทาสีขาวสะอาดตา มีป้ายชื่อร้านไม้แกะสลักอย่างสวยงามหน้าร้าน ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น มีโต๊ะไม้ขนาดเล็กไม่กี่ตัวตั้งเรียงราย และรูปภาพอาหารฝีมือเธอประดับผนัง มันไม่ใช่ร้านหรูหรา แต่เป็นร้านที่มีหัวใจและจิตวิญญาณ

ลดาเปิดประตูร้านเข้าไป แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในร้าน ทำให้บรรยากาศดูสดใสยิ่งขึ้น เธอเดินตรงไปที่ครัวหลังร้าน จัดการจุดเตาแก๊ส เริ่มต้นเตรียมวัตถุดิบต่างๆ ที่สั่งมาเมื่อเช้ามืด วันนี้มีรายการพิเศษคือ "ข้าวซอยไก่" ที่เธอตั้งใจจะนำเสนอหลังจากลูกค้าหลายคนเรียกร้องให้มีเมนูอาหารเหนือ เธอใช้เวลาหลายวันในการค้นคว้า ลองผิดลองถูก เพื่อให้ได้รสชาติข้าวซอยที่กลมกล่อมและเป็นเอกลักษณ์ตามแบบฉบับของเธอ

มือเรียวของลดาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว มีดคมกริบหั่นผักต่างๆ อย่างประณีต เนื้อไก่ถูกนำมาหมักกับเครื่องเทศอย่างพิถีพิถัน เสียงครกบดพริกแกงดังขึ้นเป็นจังหวะ บอกเล่าถึงความมุ่งมั่นและใส่ใจในทุกรายละเอียด น้ำซุปข้าวซอยสีเหลืองทองที่เคี่ยวจนได้ที่ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งครัว

ไม่นานนัก ลูกค้าคนแรกก็เริ่มทยอยเข้ามาในร้าน พวกเขาบางคนเป็นลูกค้าประจำที่แวะเวียนมาทานอาหารเช้าเป็นประจำ บางคนก็เป็นพนักงานออฟฟิศที่อยู่ใกล้เคียง ลดาทักทายลูกค้าทุกคนด้วยรอยยิ้มและเสียงอันเป็นมิตร เธอจดจำใบหน้าและความชอบของลูกค้าแต่ละคนได้เป็นอย่างดี บางคนชอบเผ็ดน้อย บางคนไม่ใส่ผักชี เธอปรุงอาหารตามความต้องการของลูกค้าอย่างเอาใจใส่

“ป้าลดาครับ วันนี้มีอะไรพิเศษบ้างครับ” เสียงของลูกค้าประจำคนหนึ่งเอ่ยทักทาย นั่นคือ คุณลุงสมชาย เจ้าของร้านซ่อมนาฬิกาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“วันนี้มีข้าวซอยไก่เจ้าค่ะคุณลุงสมชาย ลองชิมดูไหมคะ ลดาเพิ่งลองทำเป็นครั้งแรกเลย” ลดายิ้มตอบ

คุณลุงสมชายหัวเราะ “โอ้โห! ข้าวซอยเลยเหรอ ห่างหายจากอาหารเหนือไปนานแล้วนะเนี่ย ได้เลยๆ ขอชามนึงนะ”

ลดายิ้มอย่างมีความสุข เธอสนุกกับการได้สร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ และเห็นลูกค้ามีความสุขกับอาหารของเธอ เสียงตะหลิว