ความสำเร็จของร้าน "ปลายจวักฝัน" ไม่ได้นำมาซึ่งความสุขและความภาคภูมิใจเพียงอย่างเดียว แต่มันยังดึงดูดสายตาของคนบางคนที่ไม่หวังดีเข้ามาในชีวิตของลดาอีกด้วย
วันหนึ่ง ขณะที่ลดากำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัว เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจรับสาย
“สวัสดีค่ะ” ลดาเอ่ยขึ้น
“สวัสดีครับคุณลดา” เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด “จำผมได้ไหมครับ”
ลดารู้สึกใจหายวาบ เสียงนี้... เธอจำได้ดี มันเป็นเสียงของ "สมศักดิ์" อดีตสามีของเธอที่ทอดทิ้งเธอและลูกไปเมื่อหลายปีก่อน
“สมศักดิ์!” ลดาเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ
“ใช่ครับ ผมเอง” สมศักดิ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะมีความสุข “ไม่คิดเลยว่าคุณจะจำผมได้”
“คุณโทรมาทำไม” ลดาถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง เธอพยายามระงับความรู้สึกโกรธที่พุ่งขึ้นมาในใจ
“โธ่คุณลดา ทำไมต้องพูดจาห่างเหินกันขนาดนั้นด้วยล่ะครับ” สมศักดิ์กล่าว “ผมก็แค่อยากจะโทรมาทักทาย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ”
“คุณไม่ต้องมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอะไรฉันหรอก” ลดาตอบ “คุณทิ้งฉันกับลูกไปนานแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของฉันอีก”
“ใจเย็นๆ สิครับคุณลดา” สมศักดิ์กล่าว “ผมรู้ว่าผมทำผิดไป ผมขอโทษ ผมอยากจะกลับมาดูแลคุณกับลูก”
“ดูแลเหรอ” ลดาหัวเราะเยาะ “คุณดูแลฉันกับลูกมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน คุณทิ้งฉันกับลูกไปตั้งแต่ที่น้องพายยังเป็นทารก คุณไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดู ไม่เคยแม้แต่จะโทรมาถามไถ่ แล้วตอนนี้คุณจะกลับมาดูแลอะไร”
“ผมรู้ว่าผมผิดไปจริงๆ ครับคุณลดา” สมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิด “แต่ผมก็คิดถึงคุณกับลูกนะ ผมอยากจะกลับมาเริ่มต้นใหม่”
“ไม่มีทาง” ลดาตอบอย่างเด็ดขาด “ฉันไม่มีวันกลับไปหาคนอย่างคุณอีกแล้ว”
“อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับคุณลดา” สมศักดิ์กล่าว “ผมได้ยินมาว่าคุณเปิดร้านอาหารประสบความสำเร็จมากเลยนี่ครับ”
คำพูดของสมศักดิ์ทำให้ลดารู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ได้ทันทีว่าสมศักดิ์ไม่ได้โทรมาเพราะคิดถึงเธอและลูก แต่เขากำลังมีจุดประสงค์แอบแฝง
“คุณรู้เรื่องร้านของฉันได้ยังไง” ลดาถามด้วยน้ำเสียงที่ระแวง
“ก็ข่าวสารมันไปเร็วจะตายไปครับคุณลดา” สมศักดิ์ตอบ “ผมก็เลยอยากจะมาแสดงความยินดีกับคุณด้วย”
“คุณไม่ต้องมายินดีอะไรกับฉันหรอก” ลดาตอบ “คุณมีอะไรก็พูดมาตรงๆ ดีกว่า”
สมศักดิ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “คืออย่างนี้ครับคุณลดา ผมกำลังมีปัญหาเรื่องเงินน่ะครับ ผมอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณหน่อย”
“ฉันคิดไว้แล้ว” ลดาพึมพำ “คุณโทรมาเพราะเรื่องเงินใช่ไหม”
“โธ่คุณลดา อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ” สมศักดิ์กล่าว “ผมก็แค่เดือดร้อนจริงๆ คุณก็รู้ว่าผมไม่มีใครแล้วนอกจากคุณ”
“คุณไม่มีใครแล้วก็เรื่องของคุณ” ลดาตอบอย่างเด็ดขาด “ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณ”
“คุณลดาครับ อย่าใจร้ายกับผมอย่างนี้สิครับ” สมศักดิ์กล่าว “เราเคยเป็นสามีภรรยากันนะครับ เรามีลูกด้วยกันนะ”
“คุณไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยตอนที่คุณทิ้งฉันกับลูกไป” ลดาตอบ “คุณจำได้ไหมว่าฉันต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะผ่านมาได้ถึงวันนี้ คุณไม่เคยแม้แต่จะเหลียวแล แล้วตอนนี้คุณจะมาอ้างสิทธิ์อะไร”
“ผมขอโทษครับคุณลดา ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้วจริงๆ” สมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิด “ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมครับ”
“ไม่มีโอกาสแล้ว” ลดาตอบอย่างเด็ดขาด “คุณไปจากชีวิตของฉันซะ”
“คุณลดาครับ” สมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย “ถ้าคุณไม่ช่วยผม ผมอาจจะต้องทำอะไรบางอย่างที่คุณไม่อยากให้เกิดขึ้นก็ได้นะครับ”
ลดารู้สึกโกรธจนตัวสั่น “คุณกำลังขู่ฉันเหรอ”
“เปล่าครับ” สมศักดิ์ตอบ “ผมแค่เตือนคุณไว้เฉยๆ ว่าผมก็มีสิทธิ์ในตัวลูกเหมือนกันนะครับ”
คำพูดของสมศักดิ์ทำให้ลดารู้สึกตกใจอย่างมาก เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้
“คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวลูกของฉันทั้งนั้น” ลดาตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณทิ้งลูกไปตั้งแต่เขายังเป็นทารก คุณไม่เคยดูแลเขาเลย”
“แต่ผมก็เป็นพ่อของน้องพายนะครับ” สมศักดิ์กล่าว “ถ้าคุณไม่ช่วยผม ผมอาจจะต้องไปหาน้องพายที่โรงเรียนก็ได้นะครับ”
ลดารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอไม่ต้องการให้น้องพายต้องไปเจอคนอย่างสมศักดิ์
“คุณต้องการอะไร” ลดาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
“ผมขอเงินแค่ห้าหมื่นบาทครับคุณลดา” สมศักดิ์ตอบ “ถ้าคุณให้ผม ผมจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับคุณกับลูกอีกเลย”
ลดากำโทรศัพท์แน่น เธอรู้สึกโกรธ เกลียด และผิดหวังในตัวสมศักดิ์อย่างถึงที่สุด แต่เธอก็กลัวว่าเขาจะไปหาน้องพายจริงๆ
“ฉันจะให้คุณ” ลดาตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับฉันกับลูกอีก”
“แน่นอนครับคุณลดา” สมศักดิ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูมีความสุข “ผมสัญญา”
ลดาวางสายโทรศัพท์ลงด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก เงาอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือนไปแล้ว กำลังกลับมาตามหลอกหลอนเธออีกครั้ง
ต้นเดินเข้ามาในครัว เห็นลดายืนนิ่งอยู่ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
“คุณลดาครับ เป็นอะไรไปครับ” ต้นถามด้วยความเป็นห่วง
ลดาน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ได้อีกต่อไป เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ต้นฟัง
ต้นฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเห็นใจ
“ไอ้เลวนั่นมันกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับคุณ” ต้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว
“ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีเลยค่ะคุณต้น” ลดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันกลัวว่าเขาจะไปหาน้องพายจริงๆ”
“คุณลดาไม่ต้องกลัวนะครับ” ต้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ผมจะอยู่ข้างคุณ ผมจะปกป้องคุณกับน้องพายเองครับ”
คำพูดของต้นทำให้ลดารู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด เธอรู้สึกเหมือนมีที่พึ่งพิง เธอโผเข้ากอดต้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความเศร้า และความซาบซึ้งใจ
ต้นกอดลดาตอบอย่างอ่อนโยน เขาตบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยน
“คุณลดาไม่ต้องกังวลนะครับ” ต้นกล่าว “ผมจะจัดการเรื่องนี้เองครับ”
หลังจากวันนั้น ต้นก็เริ่มดำเนินการตามแผนการของเขา เขาติดต่อทนายความเพื่อปรึกษาเรื่องสิทธิ์ในการปกครองบุตร และเตรียมหลักฐานต่างๆ เพื่อใช้ในการต่อสู้กับสมศักดิ์
ลดาเองก็พยายามเข้มแข็ง เธอรู้ดีว่าเธอต้องปกป้องลูกชายของเธอให้ได้
เงาอดีตที่ตามหลอกหลอนกำลังจะถูกกำจัดออกไปจากชีวิตของเธอและลูก และคราวนี้ เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป เธอมีต้นอยู่เคียงข้างเสมอ
ปลายจวักฝันของเธอกำลังจะถูกปรุงแต่งรสชาติแห่งความสุขที่แท้จริง และเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรค เพื่อให้ความฝันนั้นเป็นจริงขึ้นมาให้ได้
ปลายจวักหวัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก