ตอนที่ 26 — รสชาติแห่งความทรงจำที่กลับมา

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องกระทบผืนน้ำในลำคลองเล็กๆ ข้างร้าน “ปลายจวักหวัง” เกิดเป็นประกายระยิบระยับจับตา ลดาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามที่แต่งแต้มด้วยปุยเมฆสีขาวราวปุยนุ่น พลางถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย วันนี้ร้านเงียบกว่าปกติเล็กน้อยหลังจากช่วงเที่ยงที่ลูกค้าแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ยืน เธอใช้จังหวะนี้ยืนพักขาและทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา

นับตั้งแต่ร้านเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น ‌ไม่ใช่แค่เพียงลูกค้าขาประจำที่แวะเวียนมาอุดหนุน แต่ยังมีลูกค้าหน้าใหม่ๆ ที่ได้ยินชื่อเสียงจากปากต่อปาก หรือจากรีวิวในโลกออนไลน์ที่เริ่มมีคนพูดถึงรสชาติอาหารอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ความเหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมวัตถุดิบตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง การยืนปรุงอาหารหน้าเตาร้อนๆ ตลอดทั้งวัน และการบริหารจัดการร้านด้วยตัวเองทั้งหมด ​ดูเหมือนจะถูกชดเชยด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมของลูกค้าและเสียงกระซิบชื่นชมที่เธอได้ยินอยู่เสมอ

“แม่จ๋า วันนี้มีขนมอะไรพิเศษคะ” เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของน้องแก้ว ลูกสาวสุดที่รักดังขึ้นจากด้านหลัง ลดาหันไปยิ้มให้ลูกน้อยที่กำลังวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“วันนี้แม่ทำขนมถ้วยฟูสีชมพูอ่อนๆ จ้ะ ‍หอมกลิ่นมะลิอ่อนๆ ด้วยนะ” ลดาตอบพลางย่อตัวลงกอดลูกสาวเบาๆ “อยากชิมไหมคะ”

น้องแก้วพยักหน้าหงึกหงักอย่างร่าเริง “อยากค่ะ! หนูช่วยแม่หยิบใส่จานได้ไหมคะ”

“ได้สิคะ แต่ต้องระวังอย่าให้หกนะ” ลดาจูงมือน้องแก้วเข้าไปในครัวเล็กๆ ‌ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศและขนมหวาน เธอหยิบขนมถ้วยฟูสีสวยที่นึ่งเสร็จใหม่ๆ ออกมาจากลังถึง วางลงบนโต๊ะให้น้องแก้วช่วยจัดใส่จานอย่างระมัดระวัง ภาพลูกสาวที่ตั้งอกตั้งใจช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ ในครัว ทำให้หัวใจของลดาพองโตด้วยความสุข ‍ความสุขที่เธอไม่คิดว่าจะได้สัมผัสอีกครั้งหลังจากความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิต

ขณะที่สองแม่ลูกกำลังเพลิดเพลินกับการจัดขนมถ้วยฟูอยู่นั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่ามีลูกค้าใหม่เข้ามา ลดาเหลือบมองผ่านช่องประตูครัว เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังยืนมองเมนูที่ติดอยู่บนกระดานดำด้วยความสนใจ

เขาเป็นชายหนุ่มวัยกลางคน แต่งกายสุภาพเรียบร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีเข้ม ใบหน้าคมคาย ดวงตาฉายแววครุ่นคิด ​ผมที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบทำให้เขามีบุคลิกที่ดูภูมิฐานและน่าเชื่อถือ ลดาไม่เคยเห็นเขามาก่อน แต่ก็รีบออกไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ารับอะไรดีคะ” ลดาเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ

ชายหนุ่มหันมามองลดาช้าๆ ดวงตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปมองบรรยากาศภายในร้านที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สะอาดตา “สวัสดีครับ ​ผมขอผัดกะเพราหมูสับไข่ดาวหนึ่งจานครับ แล้วก็...มีอะไรแนะนำอีกไหมครับ” น้ำเสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและเป็นกันเอง

ลดาครุ่นคิดเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น ลองชิมแกงเขียวหวานไก่ของเราไหมคะ เป็นสูตรโบราณที่ใช้กะทิสดคั้นเอง รับรองว่าหอมมันถึงเครื่องค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ “น่าสนใจครับ ​งั้นขอแกงเขียวหวานอีกหนึ่งที่ด้วยครับ”

“ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ” ลดาจดรายการอาหารแล้วเดินเข้าไปในครัว เธอเริ่มลงมือผัดกะเพราอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมฉุนของพริกกระเทียมที่โขลกใหม่ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วครัว ตามมาด้วยกลิ่นหอมของใบกะเพราที่ถูกผัดกับหมูสับจนสุกได้ที่ ส่วนแกงเขียวหวานนั้น เธอเพียงแค่ตักจากหม้อใหญ่ที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่เช้า ใส่เนื้อไก่ชิ้นพอดีคำ มะเขือเปราะ และใบโหระพาลงไป ตักใส่ถ้วยพร้อมเสิร์ฟ

ไม่นานนัก อาหารสองจานก็ถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม ผัดกะเพราหมูสับส่งกลิ่นหอมยวนใจ ชวนให้ลิ้มลอง ส่วนแกงเขียวหวานไก่สีเขียวอ่อนนวลดูน่ารับประทาน ชายหนุ่มมองอาหารตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายกช้อนขึ้นตักผัดกะเพราเข้าปากช้าๆ เคี้ยวอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังลิ้มรสชาติที่คุ้นเคย

ลดาที่ยืนมองอยู่ห่างๆ รู้สึกประหลาดใจกับปฏิกิริยาของเขา เธอไม่เคยเห็นลูกค้าคนไหนกินอาหารของเธอด้วยท่าทางเช่นนี้มาก่อน

“อร่อยมากครับ” ชายหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยชม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ “รสชาติแบบนี้...ผมไม่เคยได้กินมานานมากแล้ว”

ลดาคลี่ยิ้มอย่างภูมิใจ “ขอบคุณมากค่ะ”

เขาตักแกงเขียวหวานขึ้นชิมบ้าง คราวนี้สีหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากที่เคยดูครุ่นคิด ตอนนี้กลับมีแววตาแห่งความโหยหาและอาลัยอาวรณ์ปรากฏขึ้นแทน “แกงเขียวหวานนี่...ก็อร่อยไม่แพ้กันเลยครับ” เขาพูดเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับลดา

ชายหนุ่มกินอาหารทั้งสองจานจนหมดเกลี้ยงอย่างไม่รีบร้อน แต่ละคำที่ตักเข้าปากดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างสำหรับเขา ลดาเห็นว่าเขาไม่ได้แค่กินเพื่ออิ่มท้อง แต่เหมือนกำลังลิ้มรสความทรงจำบางอย่างที่ผุดขึ้นมาพร้อมกับรสชาติของอาหาร

เมื่อกินเสร็จ เขาวางช้อนลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองลดาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาดูจริงจังขึ้น “ผมขอโทษนะครับที่ต้องถาม แต่...คุณลดาใช่ไหมครับ”

ลดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “ใช่ค่ะ คุณรู้จักฉันได้อย่างไรคะ”

ชายหนุ่มยิ้มบางๆ “ผมชื่อพฤกษ์ครับ เราเคยเจอกันเมื่อหลายปีก่อน ที่บ้านคุณหญิงพิมพา”

ชื่อของคุณหญิงพิมพาทำให้ลดาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ความทรงจำเก่าๆ ที่เธอพยายามจะลืมเลือนไปนานแล้วกลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิด คุณหญิงพิมพาคือมารดาของอดีตสามีของเธอ ซึ่งเป็นผู้ที่คอยกีดกันและดูถูกเธอมาโดยตลอด พฤกษ์เป็นใครกันแน่ ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในวันนี้

“คุณพฤกษ์...” ลดาพยายามนึกถึงใบหน้าของเขาในความทรงจำ แต่ก็ไม่สามารถปะติดปะต่อได้เลย “ฉันจำไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

“ไม่แปลกหรอกครับ ผมเป็นแค่คนขับรถของคุณหญิงในตอนนั้น” พฤกษ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “แต่ผมจำคุณได้เสมอครับ คุณลดาเป็นคนเดียวที่คุณหญิงเคยชมว่าทำอาหารอร่อย”

คำพูดของพฤกษ์ทำให้ลดาถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าคุณหญิงพิมพาจะเคยชมเธอเรื่องอาหารเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะตลอดเวลาที่อยู่ในบ้านนั้น เธอได้ยินแต่คำตำหนิและดูถูกเหยียดหยามมาโดยตลอด

“คุณหญิง...เคยชมฉันเหรอคะ” ลดาถามเสียงแผ่ว

พฤกษ์พยักหน้า “ครับ ท่านเคยบอกว่าอาหารที่คุณทำมีรสชาติที่พิเศษ ไม่เหมือนใคร ท่านมักจะให้ผมแอบมาขอสูตรจากคุณบ่อยๆ แต่คุณก็ไม่เคยให้” เขาหัวเราะเบาๆ “ผมเองก็เคยแอบชิมอาหารที่คุณทำหลายครั้งครับ และผมก็เห็นด้วยกับท่านทุกประการ”

ลดาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ คุณหญิงพิมพามักจะสั่งให้คนขับรถไปซื้ออาหารจากร้านอาหารชื่อดังมาให้เธอเสมอ โดยอ้างว่าอาหารที่ลดาทำนั้นไม่อร่อยพอที่จะวางบนโต๊ะอาหารของตระกูล แต่แท้จริงแล้ว คุณหญิงคงจะแอบกินอาหารของเธออยู่ลับๆ และนั่นคือเหตุผลที่เธอไม่เคยได้ยินคำชมเชยใดๆ เลย

“แล้วคุณ...มาที่นี่ได้อย่างไรคะ” ลดาถามด้วยความสงสัย

พฤกษ์ยิ้มอีกครั้ง “ผมได้ยินชื่อเสียงของร้าน ‘ปลายจวักหวัง’ จากเพื่อนๆ ครับ พวกเขาบอกว่ามีร้านอาหารเล็กๆ ริมคลองที่ทำอาหารรสชาติจัดจ้านถึงเครื่อง ผมก็เลยลองมาดู ไม่คิดว่าจะเจอคุณลดาที่นี่” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “หลังจากที่คุณลดาออกจากบ้านคุณหญิงไป ผมก็ลาออกตามมาไม่นานครับ ผมไม่ชอบบรรยากาศในบ้านนั้นเท่าไหร่”

ลดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ “แล้วตอนนี้คุณทำงานอะไรคะ”

“ผมเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างเล็กๆ ครับ เพิ่งเริ่มได้ไม่นาน” พฤกษ์ตอบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “กำลังพยายามสร้างตัวอยู่ครับ”

บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเป็นกันเอง ลดาเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอหลังจากออกจากบ้านคุณหญิงพิมพา การเลี้ยงดูลูกสาวเพียงลำพัง การเริ่มต้นธุรกิจร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ และความฝันที่จะมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้กับน้องแก้ว ส่วนพฤกษ์ก็เล่าถึงความยากลำบากในการเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง การต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งที่แข็งแกร่ง และความพยายามที่จะพิสูจน์ตัวเองให้คนอื่นเห็น

“คุณลดาเก่งมากนะครับ ที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองขนาดนี้” พฤกษ์เอ่ยชมด้วยความจริงใจ “ผมชื่นชมในความเข้มแข็งของคุณจริงๆ”

ลดาคลี่ยิ้มอย่างเขินอาย “คุณพฤกษ์ก็เหมือนกันค่ะ การเริ่มต้นธุรกิจด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้ลดาได้เรียนรู้ว่าพฤกษ์ไม่ใช่แค่คนขับรถธรรมดา แต่เป็นชายหนุ่มที่มีความมุ่งมั่นและมีวิสัยทัศน์ เขาเคยเป็นลูกศิษย์ของพ่อของเธอ ซึ่งเป็นครูสอนทำอาหารไทยโบราณชื่อดัง ก่อนที่พ่อของเธอจะเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน พฤกษ์เล่าว่าเขาเคยแอบมาเรียนรู้เคล็ดลับการทำอาหารจากพ่อของเธออยู่บ่อยๆ และยังจำรสชาติอาหารที่คุณพ่อของเธอทำได้ดี

“รสชาติอาหารของคุณลดาเหมือนกับที่คุณพ่อของคุณเคยทำเลยครับ” พฤกษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาลัย “มันเป็นรสชาติที่ผมโหยหามาตลอด”

คำพูดของพฤกษ์ทำให้ลดาถึงกับน้ำตาคลอ พ่อของเธอเป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการทำอาหารของเธอเสมอ การที่พฤกษ์บอกว่ารสชาติอาหารของเธอเหมือนกับพ่อ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เชื่อมโยงกับพ่ออีกครั้ง

“ขอบคุณมากนะคะคุณพฤกษ์” ลดาเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “คำชมของคุณมีความหมายกับฉันมากจริงๆ”

หลังจากนั้น พฤกษ์ก็กลายเป็นลูกค้าประจำของร้าน “ปลายจวักหวัง” เขาแวะเวียนมาอุดหนุนเกือบทุกวัน บางครั้งก็มาคนเดียว บางครั้งก็พาเพื่อนร่วมงานมาด้วย เขามักจะสั่งเมนูเดิมๆ ที่เขาชื่นชอบ และมักจะใช้เวลาพูดคุยกับลดาหลังจากกินอาหารเสร็จ

การปรากฏตัวของพฤกษ์นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตของลดา เขาเป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่คอยรับฟังเรื่องราวของเธอ ให้กำลังใจเธอ และบางครั้งก็ให้คำแนะนำดีๆ เกี่ยวกับการทำธุรกิจ ซึ่งเป็นสิ่งที่ลดาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

วันหนึ่ง พฤกษ์เสนอความช่วยเหลือในการปรับปรุงร้าน ลดาลังเลเล็กน้อยเพราะไม่ต้องการรบกวนเขา แต่พฤกษ์ยืนยันว่าเขาอยากจะช่วย เพราะเขาเห็นศักยภาพของร้านและอยากให้ร้าน “ปลายจวักหวัง” เติบโตไปได้ไกลกว่านี้

“ผมมีทีมงานที่มีประสบการณ์ครับ เราสามารถช่วยออกแบบและปรับปรุงร้านให้ดูดีขึ้นได้ โดยใช้งบประมาณที่ไม่มากจนเกินไป” พฤกษ์อธิบายด้วยความกระตือรือร้น “ร้านของคุณลดาควรจะมีบรรยากาศที่น่าดึงดูดใจมากขึ้น เพื่อรองรับลูกค้าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ครับ”

ลดาครุ่นคิดอย่างหนัก เธอรู้ดีว่าร้านของเธอยังขาดการตกแต่งและสิ่งอำนวยความสะดวกบางอย่าง แต่เธอก็ยังไม่มีเงินทุนมากพอที่จะลงทุนปรับปรุงร้านครั้งใหญ่ การที่พฤกษ์เสนอตัวเข้ามาช่วย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รับโอกาสที่ดี

“ฉันเกรงใจคุณพฤกษ์จังเลยค่ะ” ลดาเอ่ยอย่างลังเล

“อย่าเกรงใจเลยครับ ผมอยากจะช่วยจริงๆ” พฤกษ์ยิ้มอย่างจริงใจ “ถือว่าเป็นการตอบแทนที่คุณลดาทำอาหารอร่อยๆ ให้ผมกินทุกวันก็แล้วกันครับ”

ในที่สุด ลดาก็ตัดสินใจยอมรับความช่วยเหลือจากพฤกษ์ การปรับปรุงร้านเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทีมงานของพฤกษ์เข้ามาทำงานอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาช่วยทาสีร้านใหม่ ติดตั้งไฟส่องสว่างเพิ่มเติม จัดวางโต๊ะเก้าอี้ใหม่ให้ดูเป็นระเบียบและมีพื้นที่ใช้สอยมากขึ้น รวมถึงสร้างเคาน์เตอร์สำหรับเตรียมอาหารที่ดูทันสมัยและสะอาดตา

ระหว่างการปรับปรุงร้าน ลดาและพฤกษ์ใช้เวลาพูดคุยกันมากขึ้น พวกเขาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องธุรกิจ เรื่องส่วนตัว และเรื่องราวในอดีตที่เคยผ่านมา ลดาเริ่มรู้สึกว่าพฤกษ์เป็นมากกว่าแค่ลูกค้าประจำ เขาเป็นคนที่เข้าใจเธอ เป็นคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ และเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ

วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังปรึกษาหารือเรื่องการออกแบบป้ายร้าน พฤกษ์ก็เอ่ยขึ้นมาว่า “คุณลดาครับ ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะถามคุณมานานแล้ว”

ลดาเงยหน้าขึ้นมองเขา “เรื่องอะไรคะ”

“คุณลดาเคยคิดจะเปิดร้านใหญ่กว่านี้ไหมครับ” พฤกษ์ถาม ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความหวัง “ร้านของคุณมีศักยภาพที่จะเติบโตไปได้อีกไกลเลยนะครับ”

ลดาถอนหายใจยาว “ฉันก็เคยคิดค่ะ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินทุนมากพอที่จะทำแบบนั้นได้”

พฤกษ์ยิ้มบางๆ “ถ้าอย่างนั้น...ผมขอเสนอตัวเป็นหุ้นส่วนได้ไหมครับ ผมเชื่อมั่นในฝีมือการทำอาหารของคุณ และผมก็เชื่อว่าร้าน ‘ปลายจวักหวัง’ จะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน”

คำพูดของพฤกษ์ทำให้ลดาตกใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะเสนอเรื่องนี้ เธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งประหลาดใจ สงสัย และรู้สึกขอบคุณ

“คุณพฤกษ์พูดจริงเหรอคะ” ลดาถามเสียงสั่น

“จริงสิครับ” พฤกษ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมอยากจะเห็นร้าน ‘ปลายจวักหวัง’ เติบโตไปพร้อมๆ กับคุณลดาครับ”

ลดาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ข้อเสนอของพฤกษ์เป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เป็นโอกาสที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่มาพร้อมกับโอกาสนี้

เธอจะต้องคิดให้ดี เธอจะต้องมั่นใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอและน้องแก้ว แต่ในใจลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกถึงความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ความหวังที่ว่า “ปลายจวักหวัง” จะไม่ได้เป็นเพียงร้านอาหารเล็กๆ ริมคลองอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นจริง.