วันเปิดร้าน “ปลายจวักหวัง” สาขาใหม่มาถึง บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารไทยโบราณที่ปรุงสดใหม่ การตกแต่งร้านที่ผสมผสานความทันสมัยเข้ากับกลิ่นอายของความเป็นไทยได้อย่างลงตัว ทำให้ร้านดูอบอุ่นและน่าดึงดูดใจ ลูกค้าทยอยเดินทางมาอุดหนุนตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วร้าน สร้างความคึกคักให้กับย่านนั้นเป็นอย่างมาก
ลดาในชุดผ้าไทยประยุกต์สีอ่อน ยืนต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใส เธอเดินตรวจตราความเรียบร้อยของร้าน ช่วยพนักงานเสิร์ฟอาหาร และบางครั้งก็เข้าไปช่วยปรุงอาหารในครัวด้วยตัวเอง แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่หัวใจของเธอก็พองโตด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ
พฤกษ์ในชุดสูทสีเข้ม ยืนอยู่ข้างๆ ลดา คอยให้กำลังใจและช่วยดูแลจัดการเรื่องต่างๆ เขามองลดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและภูมิใจในตัวเธอ
“คุณลดาครับ วันนี้ลูกค้าเยอะมากเลยนะครับ” พฤกษ์กระซิบข้างหูลดา “เราประสบความสำเร็จแล้วนะครับ”
ลดาหันไปยิ้มให้พฤกษ์ “ยังหรอกค่ะคุณพฤกษ์ นี่แค่เริ่มต้นเองค่ะ” แต่ในใจของเธอก็รู้สึกยินดีกับคำพูดของเขา
น้องแก้วในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีสดใส วิ่งเล่นอยู่ในมุมเด็กเล่นที่พฤกษ์จัดเตรียมไว้ให้ เธอหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ภาพลูกสาวที่ร่าเริงทำให้ลดาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง
ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งช่วงบ่ายแก่ๆ ขณะที่ลูกค้าเริ่มซาลง ประตูร้านก็เปิดออกอีกครั้ง ปรากฏร่างของหญิงสูงวัยคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน เธอแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมไทยราคาแพง เครื่องประดับระยิบระยับเต็มตัว ใบหน้าของเธอดูเชิดหยิ่งและเต็มไปด้วยอำนาจ
ลดาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสูงวัยคนนั้น คุณหญิงพิมพา! มารดาของอดีตสามีของเธอ ผู้ที่เคยขับไล่เธอออกจากบ้านและดูถูกเหยียดหยามเธอมาโดยตลอด
หัวใจของลดาเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และหวาดกลัว เธอไม่คิดว่าคุณหญิงพิมพาจะมาปรากฏตัวที่นี่ในวันนี้
คุณหญิงพิมพากวาดสายตาไปทั่วร้านด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลดา
“อ้าว...นี่เธอเองหรือลดา” คุณหญิงพิมพาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่คิดว่าจะมาเจอเธอที่นี่”
ลดาพยายามสงบสติอารมณ์ “สวัสดีค่ะคุณหญิง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
พฤกษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ลดา ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาจำคุณหญิงพิมพาได้ดี และรู้ว่าหญิงสูงวัยคนนี้เคยทำอะไรกับลดาไว้บ้าง
“คุณหญิงมีอะไรหรือเปล่าคะ” พฤกษ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว
คุณหญิงพิมพาหันไปมองพฤกษ์ด้วยแววตาดูถูก “นี่ใครกันลดา คนรักใหม่ของเธอหรือ”
ลดาถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เขาเป็นหุ้นส่วนของฉันค่ะคุณหญิง”
“หุ้นส่วนหรือ” คุณหญิงพิมพาหัวเราะอย่างเยาะเย้ย “ไม่คิดว่าเธอจะหาคนมาหลอกได้อีก”
คำพูดของคุณหญิงพิมพาทำให้ลดาเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทง เธอพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา
“คุณหญิงคะ ได้โปรดอย่าพูดจาดูถูกฉันแบบนี้เลยค่ะ” ลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะ” คุณหญิงพิมพายังคงพูดจาดูถูกต่อไป “เธอคิดว่าเธอจะเปิดร้านอาหารแบบนี้แล้วจะรวยได้หรือไงลดา ฝีมือการทำอาหารของเธอน่ะ มันก็แค่ของตลาดๆ เท่านั้นแหละ”
คำพูดของคุณหญิงพิมพาทำให้ลูกค้าบางคนในร้านเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ บรรยากาศในร้านเริ่มตึงเครียดขึ้น
พฤกษ์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเดินเข้าไปยืนขวางหน้าระหว่างลดาและคุณหญิงพิมพา
“คุณหญิงครับ ได้โปรดให้เกียรติสถานที่และคุณลดาด้วยครับ” พฤกษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว “ถ้าคุณหญิงไม่มีธุระอะไร ก็ขอเชิญกลับไปได้แล้วครับ”
คุณหญิงพิมพาถึงกับตกใจกับท่าทีของพฤกษ์ เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดกับเธอเช่นนี้
“นี่แก! แกเป็นใครถึงได้กล้ามาสั่งสอนฉัน!” คุณหญิงพิมพาตะคอกใส่พฤกษ์
“ผมเป็นหุ้นส่วนของร้านนี้ครับ และผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหุ้นส่วนของผมเด็ดขาด” พฤกษ์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
คุณหญิงพิมพาจ้องมองพฤกษ์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหันไปมองลดาอีกครั้ง
“เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันพ้นหรือไงลดา” คุณหญิงพิมพาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอาฆาต “ฉันจะทำให้ร้านของเธอเจ๊งไม่เป็นท่าคอยดู!”
หลังจากพูดจบ คุณหญิงพิมพาก็สะบัดหน้าเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและความเงียบงัน
ลดาถึงกับทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเจ็บปวดและหวาดกลัวกับคำขู่ของคุณหญิงพิมพา
พฤกษ์รีบเข้าไปประคองลดาขึ้นมา “คุณลดาครับ ไม่เป็นไรนะครับ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ”
น้องแก้วที่เห็นแม่ร้องไห้ ก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับกอดขาของลดาไว้แน่น “แม่จ๋า ไม่ร้องนะคะ”
ลดาพยายามฝืนยิ้มให้ลูกสาว “แม่ไม่เป็นไรจ้ะลูก”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ลูกค้าในร้านบางคนรู้สึกไม่สบายใจ และเริ่มทยอยเดินออกจากร้านไป บรรยากาศที่เคยคึกคักกลับเงียบเหงาลงทันที
พฤกษ์พยายามปลอบใจลดา “คุณลดาไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง คุณหญิงพิมพาจะทำอะไรเราไม่ได้หรอกครับ”
ลดาเงยหน้าขึ้นมองพฤกษ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คุณหญิงพิมพาเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ หรอกค่ะคุณพฤกษ์ เธอจะต้องหาทางทำลายฉันให้ได้”
“เราจะไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นได้หรอกครับ” พฤกษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราจะสู้ไปด้วยกัน”
หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น คุณหญิงพิมพาก็เริ่มใช้กลยุทธ์ต่างๆ เพื่อทำลายร้าน “ปลายจวักหวัง” เธอใช้เส้นสายและอิทธิพลของเธอในการข่มขู่ซัพพลายเออร์ไม่ให้ส่งวัตถุดิบให้กับร้านของลดา เธอจ้างคนมาปล่อยข่าวลือที่ไม่ดีเกี่ยวกับร้าน และบางครั้งก็ส่งคนมาสร้างความวุ่นวายในร้าน
ลดาและพฤกษ์ต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย พวกเขาต้องหาซัพพลายเออร์รายใหม่ ต้องคอยแก้ข่าวลือที่ไม่เป็นความจริง และต้องรับมือกับคนที่มาสร้างความวุ่นวายในร้าน
แต่ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับความยากลำบาก ลดาและพฤกษ์ก็ไม่เคยท้อแท้ พวกเขาจับมือกันสู้ และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
“คุณลดาครับ เราต้องเข้มแข็งนะครับ” พฤกษ์กล่าวกับลดา “เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของเราได้”
ลดาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอกค่ะคุณพฤกษ์ ฉันจะสู้เพื่อลูก เพื่อร้านของเรา”
พวกเขาทั้งสองช่วยกันคิดหาวิธีรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ลดาใช้ความรู้และประสบการณ์ในการทำอาหารของเธอในการสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ ที่น่าสนใจ และพฤกษ์ก็ใช้ความรู้ด้านธุรกิจของเขาในการวางแผนการตลาดและประชาสัมพันธ์ร้าน
พวกเขาตัดสินใจที่จะจัดกิจกรรมพิเศษในร้าน เพื่อดึงดูดลูกค้าและสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับร้าน พวกเขาจัดเวิร์คช็อปสอนทำอาหารไทยโบราณ จัดการแสดงดนตรีไทย และจัดกิจกรรมสำหรับเด็กๆ
กิจกรรมเหล่านี้ได้รับความสนใจจากลูกค้าเป็นอย่างมาก ลูกค้าหลายคนประทับใจกับบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเองของร้าน และชื่นชมในความพยายามของลดาและพฤกษ์
“ร้านนี้ดีมากเลยค่ะ อาหารอร่อย บรรยากาศก็ดี เจ้าของร้านก็น่ารัก” ลูกค้าคนหนึ่งกล่าวชม
“ฉันไม่สนใจหรอกค่ะว่าใครจะพูดอะไร ฉันเชื่อในรสชาติอาหารของร้านนี้” ลูกค้าอีกคนกล่าวเสริม
คำพูดของลูกค้าเป็นเหมือนกำลังใจสำคัญที่ช่วยให้ลดาและพฤกษ์มีแรงสู้ต่อไป
วันหนึ่ง ขณะที่ลดาและพฤกษ์กำลังปรึกษาหารือเรื่องแผนการตลาด พฤกษ์ก็เอ่ยขึ้นมาว่า “คุณลดาครับ ผมคิดว่าเราควรจะฟ้องคุณหญิงพิมพาในข้อหาหมิ่นประมาทนะครับ”
ลดาตกใจกับคำพูดของพฤกษ์ “ฟ้องคุณหญิงพิมพาหรือคะ”
“ใช่ครับ” พฤกษ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สิ่งที่เธอทำมันเกินไปแล้วครับ เราไม่ควรจะปล่อยให้เธอทำแบบนี้ได้อีก”
ลดาลังเล เธอไม่อยากมีเรื่องกับคุณหญิงพิมพาอีก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเธอควรจะปกป้องตัวเองและร้านของเธอ
“ฉันไม่แน่ใจค่ะคุณพฤกษ์” ลดาเอ่ยอย่างลังเล
“คุณลดาไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลเรื่องทั้งหมดเอง” พฤกษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “เราต้องแสดงให้คุณหญิงพิมพาเห็นว่าเราไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ”
ในที่สุด ลดาก็ตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของพฤกษ์ พวกเขายื่นฟ้องคุณหญิงพิมพาในข้อหาหมิ่นประมาท และเริ่มดำเนินการทางกฎหมาย
การฟ้องร้องคุณหญิงพิมพาเป็นเหมือนบททดสอบครั้งสำคัญสำหรับลดาและพฤกษ์ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พวกเขาเชื่อมั่นในความถูกต้อง และเชื่อมั่นว่าความจริงจะปรากฏ
ลดาหวังว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะนำมาซึ่งความยุติธรรม และทำให้เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขกับลูกสาว โดยไม่ต้องถูกอดีตที่ตามหลอกหลอนอีกต่อไป.
ปลายจวักหวัง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก