ตอนที่ 13 — แสงรุ่งอรุณและความหมองหม่น

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องโถงของสำนัก ‘เมฆาเรืองรอง’ สำนักที่เคยเป็นพันธมิตรเก่าแก่ของสำนักพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในการจัดการเรื่องราวต่างๆ หลังจากการล่มสลายของสำนักเมฆามรณะ เหลียงฟงยืนนิ่งอยู่หน้าต่างบานนั้น ปล่อยให้สายลมเย็นพัดปะทะใบหน้า แสงแดดอ่อนๆ ‌ไม่อาจขับไล่ความหมองหม่นในดวงตาของเขาได้ทั้งหมด

ข่าวการปราบปรามสำนักเมฆามรณะแพร่สะพัดไปทั่วหล้า ยุทธภพต่างแซ่ซ้องสรรเสริญนามของ ‘พยัคฆ์หนุ่ม’ ผู้กล้าหาญ เสียงโห่ร้องยินดี เสียงยกย่องชมเชยดังไปทุกหัวระแหง บ้างก็เปรียบเขาเป็นดั่งเทพยดาจุติ บ้างก็ยกย่องวิชาเพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬที่เกือบจะสาบสูญให้กลับมาเรืองรองอีกครั้ง ​ความสำเร็จในครั้งนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เด็กหนุ่มกำพร้าอย่างเขาจะจินตนาการถึงได้เมื่อหลายปีก่อน

แต่ทว่า… ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญเหล่านั้น หัวใจของเหลียงฟงกลับมิได้พองโตตามไปด้วยเลยแม้แต่น้อย ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่นี้หาใช่จุดสิ้นสุดของการเดินทาง หากแต่เป็นเพียงก้าวแรกที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม เส้นทางที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้ายังคงมืดมิดและเต็มไปด้วยปริศนา อาจารย์ของเขายังคงนอนสงบนิ่งอยู่ในสุสานอันเงียบงัน ความลับเบื้องหลังการล่มสลายของสำนักพยัคฆ์ทมิฬยังคงคลุมเครือ ‍และเงาของศัตรูที่แท้จริงก็ยังคงดำมืดเกินกว่าจะหยั่งถึง

สำนักเมฆามรณะเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง เป็นเพียงฉากหน้าของแผนการที่ซับซ้อนกว่านั้นมากนัก หรือแท้จริงแล้ววิชาดอกบัวมรณะที่ผู้นำสำนักเมฆามรณะใช้นั้น เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของวิชาต้องห้ามโบราณที่ร้ายกาจกว่า? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของเหลียงฟงราวกับเงามืดที่เกาะกุมจิตใจ ไม่ว่าจะกวาดตามองไปทางใด เขาก็ยังคงเห็นเงาของความมืดมิดที่รอคอยการเปิดเผย

“ดูเหมือนว่าชัยชนะครั้งนี้ จะมิได้นำความสุขมาให้เจ้าอย่างแท้จริงสินะ ‌เหลียงฟง”

เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เหลียงฟงสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันกลับไปก็พบกับอาวุโสไป๋ ผู้เฒ่าแห่งสำนักเมฆาเรืองรองที่ยืนอยู่เบื้องหลังดุจดั่งเงา อาวุโสไป๋เป็นชายชราผมขาวโพลน แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายคมกริบ เขาคือหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังคงจดจำมิตรภาพระหว่างสำนักเมฆาเรืองรองกับสำนักพยัคฆ์ทมิฬได้อย่างชัดเจน และเป็นผู้ที่เคยสนิทสนมกับอาจารย์ของเหลียงฟงเป็นอย่างยิ่ง

เหลียงฟงโค้งคำนับเล็กน้อย ‍“คารวะอาวุโสไป๋ ข้าน้อยเพียงแต่… คิดถึงอาจารย์ และรู้สึกว่าชัยชนะครั้งนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”

อาวุโสไป๋พยักหน้าอย่างเข้าใจ ดวงตาของเขาฉายแววอาลัยอาวรณ์เมื่อนึกถึงมิตรสหายเก่า “ข้าเข้าใจดี มิตรสหายของข้า… อาจารย์ของเจ้านั้น ​เป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่และเปี่ยมด้วยคุณธรรม การจากไปของเขายังคงเป็นปริศนาที่ข้าไม่อาจลืมเลือน”

เขาเดินเข้ามาใกล้เหลียงฟงมากขึ้น “ยุทธภพนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก เรื่องราวต่างๆ ล้วนเกี่ยวพันกันดุจใยแมงมุม สำนักเมฆามรณะอาจเป็นเพียงปลายน้ำ แต่ต้นธารของความมืดมิดนั้นซับซ้อนและลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง”

เหลียงฟงหรี่ตาลง “ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับอาวุโส”

อาวุโสไป๋ถอนหายใจยาว ​“ก่อนที่มิตรสหายของข้าจะจากไป เขาได้ฝากบางสิ่งบางอย่างไว้กับข้า พร้อมกำชับว่าให้มอบให้เจ้าเมื่อถึงเวลาอันสมควรเท่านั้น และดูเหมือนว่า… เวลานั้นได้มาถึงแล้ว”

หัวใจของเหลียงฟงเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าอาจารย์ได้ฝากสิ่งใดไว้กับอาวุโสไป๋ มันต้องเป็นเบาะแสสำคัญอย่างแน่นอน

อาวุโสไป๋เดินไปที่ชั้นหนังสือเก่าแก่ภายในห้องโถง เขาเลื่อนหนังสือนับสิบเล่มออก ​ก่อนที่จะกดปุ่มลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ผนังหินด้านหลังชั้นหนังสือก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ภายใน

จากช่องลับนั้น อาวุโสไป๋หยิบกล่องไม้เก่าแก่ขนาดเท่าฝ่ามือออกมา กล่องนั้นทำจากไม้จันทน์หอมสีเข้ม สลักลวดลายพยัคฆ์ทมิฬที่กำลังคำรามอย่างดุร้าย ดูเหมือนจะเป็นฝีมือการแกะสลักของอาจารย์เขาเอง

“กล่องนี้ถูกผนึกไว้ด้วยวิชาคุ้มกันของสำนักพยัคฆ์ทมิฬ มีเพียงผู้ที่สืบทอดสายเลือดหรือวิชาของสำนักเท่านั้นที่สามารถเปิดได้” อาวุโสไป๋ยื่นกล่องให้เหลียงฟง “เอาเถิด ลองเปิดดูด้วยตัวเจ้าเอง”

เหลียงฟงรับกล่องไม้มาถือไว้ในมือ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากกล่อง มันเป็นพลังงานที่คุ้นเคย ราวกับว่าอาจารย์ของเขายังคงอยู่ใกล้ๆ เขาหลับตาลงรวบรวมลมปราณ แล้วปลดปล่อยพลังกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเข้าใส่กล่องไม้เบื้องหน้า

วิชาคุ้มกันของสำนักพยัคฆ์ทมิฬที่ผนึกกล่องไว้ตอบสนองต่อพลังกระบี่ของเหลียงฟงทันที แสงสีดำอมฟ้าจางๆ เปล่งประกายออกมาจากรอยสลักพยัคฆ์ทมิฬบนกล่องไม้ ก่อนที่กลไกภายในจะทำงาน ส่งเสียงคลิกเบาๆ และฝากล่องก็ค่อยๆ เปิดออก

ภายในกล่องไม้จันทน์หอมนั้น บรรจุสิ่งของอยู่สามอย่าง: แผ่นหนังโบราณที่ม้วนเก็บไว้อย่างดี ผ้าน้ำชาสีดำสนิทที่ดูเหมือนไม่ได้มีอะไรพิเศษ และแหวนหยกสีเขียวมรกตที่สลักลายรูปพยัคฆ์ทมิฬขนาดจิ๋ว

เหลียงฟงหยิบแผ่นหนังขึ้นมากางออกอย่างระมัดระวัง แผ่นหนังนั้นเก่าแก่จนเกือบผุพัง แต่หมึกที่ใช้เขียนยังคงคมชัดอยู่บนกระดาษ มันคือแผนที่! แผนที่ที่ดูเหมือนจะชี้ไปยังสถานที่อันลึกลับแห่งหนึ่งในแดนไกล จุดที่ถูกทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษคือบริเวณภูเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ ซึ่งรู้จักกันในนาม ‘ยอดเขามังกรหลับ’ สถานที่ซึ่งร่ำลือกันว่าไม่มีผู้ใดเคยกลับออกมาได้

ใต้แผนที่นั้น มีตัวอักษรจีนโบราณที่เขียนด้วยลายมือของอาจารย์สลักไว้เพียงไม่กี่ประโยค: “พยัคฆ์จักหลับใหล เงาจักซ่อนเร้น มังกรหลับจักตื่น วิญญาณจักถูกพันธนาการ จงค้นหาวารีแห่งเงา ใต้ร่มเงาแห่งมังกร ที่นั่น… ความจริงจักปรากฏ”

เหลียงฟงพยายามทำความเข้าใจความหมายของประโยคปริศนานั้น ‘วารีแห่งเงา’ ใต้ ‘ร่มเงาแห่งมังกร’ มันหมายถึงอะไรกันแน่ และ ‘มังกรหลับจักตื่น’ ดูเหมือนจะเป็นคำเตือนถึงภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้น

เขาเลื่อนสายตาไปที่ผ้าน้ำชาสีดำสนิท มันดูธรรมดาจนน่าประหลาดใจเมื่อเทียบกับสิ่งของล้ำค่าอื่นๆ แต่เมื่อเขาลองสัมผัส มันกลับให้ความรู้สึกนุ่มลื่นและเย็นเยียบประหลาด ราวกับว่ามันซับซับพลังงานบางอย่างไว้ภายใน เขาคลี่ผ้าออกอย่างช้าๆ ก็พบว่ามีลายเส้นเล็กๆ ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า หากมองผ่านๆ จะไม่เห็นเลย แต่เมื่อคลี่ออกจนสุด ลายเส้นเหล่านั้นก็ปรากฏเป็นรูปแผนผังบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าแผนที่แรกมากนัก ดูเหมือนจะเป็นโครงสร้างของค่ายกลหรืออาคารโบราณขนาดใหญ่

สุดท้ายคือแหวนหยก แหวนหยกวงเล็กนั้นสลักรูปพยัคฆ์ทมิฬที่กำลังสะบัดเงาอย่างงดงาม มันเป็นแหวนที่อาจารย์ของเขาสวมติดตัวอยู่เสมอ เขาจำได้ดี แหวนวงนี้มีพลังปราณของอาจารย์หลงเหลืออยู่จางๆ เมื่อเหลียงฟงสวมแหวน แหวนก็ค่อยๆ ปรับขนาดเข้ากับนิ้วของเขาอย่างพอดิบพอดี และเขาก็รู้สึกถึงคลื่นพลังงานอบอุ่นที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย

“นี่คือสิ่งที่มิตรสหายของข้าฝากไว้” อาวุโสไป๋กล่าวเสียงแผ่ว “เขาเชื่อว่าเจ้าจะสามารถไขปริศนาเหล่านี้ได้ และนำความจริงกลับคืนมาสู่ยุทธภพ”

เหลียงฟงกำแหวนหยกไว้แน่น เขามองไปยังแผนที่เก่าแก่และผ้าน้ำชาลายประหลาดในมือ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นไปทั่วร่าง ที่ผ่านมาเขามุ่งเน้นไปที่การกอบกู้ชื่อเสียงของสำนักและตามหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลาย แต่ข้อความปริศนาและแผนที่นี้กลับชี้ไปในทิศทางที่เหนือความคาดหมายทั้งหมด

มันไม่ใช่แค่การแก้แค้น ไม่ใช่แค่การทวงคืนเกียรติยศ แต่มันคือการไขปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งกว่า และดูเหมือนว่าอาจารย์ของเขากำลังพยายามจะบอกใบ้ถึงบางสิ่งที่ใหญ่หลวงกว่าสำนักคู่แข่ง หรือวิชาต้องห้ามธรรมดาๆ

“ยอดเขามังกรหลับ… วารีแห่งเงา… ความจริงจักปรากฏ” เหลียงฟงพึมพำกับตัวเอง

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับเสียงประกาศอันร้อนรน “แย่แล้วขอรับอาวุโส! มีข่าวด่วนจากชายแดนทางเหนือ! หมู่บ้านที่ใกล้กับยอดเขามังกรหลับ… ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง ผู้คนหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย! และมีพยานบางรายเห็นเงาร่างประหลาด… ราวกับเป็นสัตว์ร้ายในตำนานที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล!”

เหลียงฟงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังแผนที่ในมืออย่างไม่เชื่อสายตา ‘มังกรหลับจักตื่น’… หรือว่าเหตุการณ์ที่อาจารย์ของเขาเตือนไว้ กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ? และเงาที่ว่านั้น… มันคืออะไรกันแน่? เขาหันไปมองอาวุโสไป๋ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและกังวลในเวลาเดียวกัน สถานการณ์ได้เร่งรัดให้เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว… เส้นทางสู่ยอดเขามังกรหลับได้เปิดออกแล้ว ไม่ใช่ในฐานะผู้ล่า แต่ในฐานะผู้ที่ถูกลากเข้าสู่วังวนแห่งปริศนาที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง… อย่างไร้ทางเลือก!