ตอนที่ 2 — การพบพานใต้แสงจันทร์

เหลียงฟงออกเดินทางจากซากปรักหักพังของสำนักพยัคฆ์ทมิฬ มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ตามคำบอกใบ้คร่าวๆ จากแผนที่ในจี้หยกที่แตก เขาก้าวเดินผ่านป่าทึบและภูเขาหินสูงชันหลายลูก อุปสรรคทางธรรมชาติเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เขาย่อท้อ ตรงกันข้าม กลับทำให้พลังปราณของเขาสมบูรณ์ขึ้นจากการได้ใช้กำลังกายอย่างเต็มที่ เขาพักแรมกลางป่ามาหลายคืนแล้ว ‌อาหารและน้ำดื่มเริ่มร่อยหรอลงไปทุกที คืนนี้ เขาตัดสินใจจะพักริมลำธารแห่งหนึ่งที่พบเจอระหว่างทาง หวังว่าจะได้จับปลามาเป็นอาหารและเติมน้ำดื่มให้เต็มกระบอก

แสงจันทร์สาดส่องลงมายังผืนป่าที่ปกคลุมด้วยเงามืด สร้างบรรยากาศลึกลับและเยือกเย็น ลำธารที่ไหลเอื่อยสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับ เหลียงฟงกำลังลับกระบี่ของเขาให้คมกริบอยู่ข้างๆ กองไฟเล็กๆ ​ที่เขาก่อขึ้น ความเงียบสงบของป่าในยามค่ำคืนมักจะทำให้จิตใจของเขาได้พักผ่อนจากการฝึกฝนและการครุ่นคิดถึงปริศนาต่างๆ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าบางเบาแต่สม่ำเสมอ ก้าวเข้ามาใกล้จากทางด้านหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงนั้นแผ่วเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน หากไม่ใช่เพราะประสาทสัมผัสที่เฉียบคมจากการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน เหลียงฟงคงไม่ทันได้รู้ตัว เขากำกระบี่แน่น ‍พลังปราณรวบรวมไว้ที่ปลายกระบี่ เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับภัยอันตรายที่อาจจะมาเยือน

“ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นหรอกน่า ข้าไม่ได้มาดีหรือมาร้ายอะไร” เสียงหวานใสแต่เจือด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากเงามืด ร่างหนึ่งก้าวออกมาภายใต้แสงจันทร์ รูปร่างอรชรบอบบาง สวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ตัดกับเส้นผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวยาวลงมา ‌ดวงหน้าขาวผ่องราวหิมะ ดวงตาคู่คมกริบเหมือนน้ำแข็งที่จับจ้องมองมายังเหลียงฟงอย่างไม่เกรงกลัว ในมือของนางถือกระบี่สั้นสีเงินวาวเล่มหนึ่งที่สะท้อนแสงจันทร์ระยับ

เหลียงฟงชะงักไปเล็กน้อย เขารู้สึกถึงพลังปราณที่แข็งแกร่งจากนาง พลังที่เยือกเย็นและบริสุทธิ์ราวกับน้ำแข็ง เป็นพลังที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาพบกับสตรีที่มีพลังฝีมือสูงส่งถึงเพียงนี้ในป่าลึก

“เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรในป่าแห่งนี้ยามค่ำคืน?” ‍เหลียงฟงถามด้วยเสียงที่หนักแน่น ไม่ยอมลดความระแวงลง

“ข้าชื่อมู่หลาน” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ “ส่วนจะมาทำอะไรนั้น… ก็คงไม่ต่างจากเจ้ามากนัก” นางกวาดสายตาสำรวจเหลียงฟงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหลือบมองกระบี่เหล็กในมือของเขา “เพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬ… ​หายากนักที่จะได้เห็น”

คำพูดของมู่หลานทำให้เหลียงฟงตกใจ เพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเป็นวิชาลับของสำนัก และสำนักก็ล่มสลายไปนานแล้ว เหตุใดนางจึงรู้จัก?

“เจ้าเป็นศิษย์สำนักใด ถึงได้รู้จักเพลงกระบี่นี้?” เหลียงฟงถามกลับ ใบหน้าของเขาเริ่มแสดงความไม่พอใจ

มู่หลานยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและยากจะคาดเดา ​“ข้ารู้จักมันก็พอแล้ว แต่ก่อนอื่น… เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬของเจ้าเป็นของแท้?”

คำท้าทายนั้นกระทบจิตใจของเหลียงฟงอย่างจัง เขาเสียเวลาฝึกฝนวิชานี้มาทั้งชีวิต และมีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นผู้สืบทอด “เจ้าบังอาจ! ถ้าอย่างนั้นก็ลองมาพิสูจน์ดู!”

สิ้นเสียง กระบี่ในมือของเหลียงฟงก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ​ท่า “พยัคฆ์คำรนผ่าพยับเมฆ” พุ่งเข้าใส่ในทันที พลังปราณสีดำเข้มแผ่ออกมาจากร่างของเขา ทั่วทั้งบริเวณพลันมีเสียงคำรามแผ่วเบาคล้ายเสียงพยัคฆ์คำรน อากาศโดยรอบหนักอึ้งขึ้นมาในบัดดล

มู่หลานไม่หลบหลีก นางยืนนิ่งสงบราวกับธารน้ำแข็งที่ไม่มีวันสั่นคลอน กระบี่สั้นสีเงินในมือของนางถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ปราณน้ำแข็งสีฟ้าอ่อนพวยพุ่งออกมาจากปลายกระบี่ เสียง “ฉิ้ง!” ดังขึ้นเมื่อกระบี่ของทั้งสองปะทะกันอย่างจัง

แรงปะทะรุนแรงจนสะเทือนไปทั่วบริเวณ พื้นดินยุบลงเล็กน้อย เหลียงฟงรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาจากกระบี่ของมู่หลาน มันเป็นพลังที่ประหลาดและทรงอานุภาพ เขาต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อต้านทานไว้

มู่หลานสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่ของนางพลิกตัวหลบคมกระบี่ของเหลียงฟงได้อย่างพอดิบพอดี ก่อนจะสวนกลับด้วยเพลงกระบี่น้ำแข็งที่รวดเร็วและแม่นยำดุจเกล็ดหิมะ “กระบี่เหมันต์พันทลาย” ท่ากระบี่ของนางพลิกแพลงไปมาอย่างคล่องแคล่วและงดงามราวกับการร่ายรำ แต่กลับแฝงไปด้วยอันตรายถึงชีวิต

เหลียงฟงเบี่ยงตัวหลบคมกระบี่ที่พุ่งเข้าใส่ลำคอหวุดหวิด แสงจันทร์ส่องกระทบใบกระบี่ของมู่หลานทำให้เกิดประกายระยิบระยับ เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ปาดผ่านผิวหนัง มู่หลานไม่ได้ใช้พละกำลังเข้าห้ำหั่น แต่กลับใช้ความเร็ว ความแม่นยำ และพลังปราณที่เยือกเย็นจนน่ากลัว

“ท่าพยัคฆ์สะบัดเงา!” เหลียงฟงคำราม ร่างกายของเขากลายเป็นเงาเลือนราง พุ่งเข้าโจมตีจากทุกทิศทางด้วยความเร็วที่ยากจะคาดเดา เพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักเริ่มแสดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาทีละน้อย

มู่หลานยิ้มเย้ยเล็กน้อย ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่นัยน์ตาคู่คมกริบกลับฉายแววสนใจ นางหมุนตัวหนึ่งครั้ง ปราณน้ำแข็งสีฟ้าแผ่เป็นวงกว้างออกไปรอบตัวนาง กระบี่สั้นในมือวาดเป็นวงกลมป้องกันการโจมตีจากเหลียงฟงได้อย่างไร้ที่ติ ทุกครั้งที่กระบี่ของเหลียงฟงพุ่งเข้าใส่ มันจะถูกเบี่ยงออกหรือปะทะเข้ากับปราณน้ำแข็งที่แข็งแกร่ง

การประลองดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ต้นไม้โดยรอบสั่นไหวจากแรงปะทะของพลังปราณ พื้นดินแตกเป็นรอย กระแสลมหมุนวน เสียงกระบี่กระทบกันดังกังวานเป็นระยะ เหลียงฟงรู้สึกว่ามู่หลานไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ นางเพียงแค่กำลังทดสอบเขา ทดสอบเพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬที่เขากำลังใช้

“เจ้ายังไม่เข้าใจแก่นแท้ของพยัคฆ์ทมิฬอย่างถ่องแท้” มู่หลานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะที่นางวาดกระบี่สร้างปราการน้ำแข็งรอบตัว “พยัคฆ์ทมิฬไม่เพียงแต่ดุดัน แต่ยังต้องลึกล้ำ ลึกลับ และแฝงอยู่ในเงา ไม่ใช่การโจมตีที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้”

คำพูดนั้นแทงใจดำเหลียงฟง เขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ มู่หลานใช้โอกาสนั้นพุ่งเข้าใส่ กระบี่สั้นของนางพุ่งตรงเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูง เหลียงฟงพยายามตั้งรับ แต่ก็ช้าไปเล็กน้อย ปลายกระบี่ของมู่หลานแตะลงบนเส้นลมปราณสำคัญของเขาอย่างแผ่วเบา พลังปราณในร่างของเหลียงฟงชะงักงันไปชั่วขณะ เขารู้สึกชาไปทั้งร่าง

มู่หลานเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉย “เจ้ายังต้องฝึกอีกมาก… เหลียงฟง”

เหลียงฟงยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้พ่ายแพ้แต่ก็ไม่ได้เอาชนะ เขาแพ้ให้กับความลึกซึ้งและความเข้าใจในวิชาของมู่หลาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความโกรธ “เจ้า… เจ้ารู้ชื่อข้าได้อย่างไร? และเจ้าเป็นใครกันแน่?”

มู่หลานไม่ตอบคำถาม นางเพียงแต่จ้องมองเหลียงฟงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยปริศนา “โลกนี้กว้างใหญ่กว่าที่เจ้าคิด และมีเรื่องราวอีกมากมายที่รอให้เจ้าค้นหา จงระวังตัวให้ดี อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นทั้งหมด”

นางเดินเข้าไปใกล้กองไฟเล็กๆ ที่เหลียงฟงก่อขึ้น “เจ้ากำลังออกตามหาเบาะแสของสำนักพยัคฆ์ทมิฬใช่หรือไม่?”

เหลียงฟงกำหมัดแน่น “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”

มู่หลานไม่สนใจคำถามนั้น นางชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริง จงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีหุบเขาแห่งหนึ่งชื่อ ‘หุบเขาเมฆาคราม’ ที่นั่นอาจจะมีสิ่งที่เจ้ากำลังตามหา… หรือไม่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ใหญ่กว่าที่เจ้าคิด”

“เจ้ากำลังบอกอะไรข้า?” เหลียงฟงรู้สึกงงงวยกับคำพูดของนาง

มู่หลานไม่ตอบอีกครั้ง นางหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ร่างของนางกลืนหายไปในเงามืดของป่าราวกับไม่เคยปรากฏตัวอยู่ตรงนั้นมาก่อน ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวเย็นจางๆ ในอากาศ และปริศนาที่ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นในจิตใจของเหลียงฟง

เหลียงฟงยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบงัน เขามองไปยังทิศทางที่มู่หลานจากไป ความรู้สึกสับสนปะปนกับความทึ่งในฝีมือของนาง ใครกันที่สามารถควบคุมพลังปราณน้ำแข็งได้ถึงเพียงนั้น และเหตุใดนางจึงรู้จักเพลงกระบี่พยัคฆ์ทมิฬ รวมถึงชื่อของเขา? นางเป็นมิตรหรือศัตรู? คำพูดของนางที่ว่า “หุบเขาเมฆาคราม” จะนำพาเขาไปสู่ความจริงอะไร?

เขาย้อนนึกถึงคำพูดของมู่หลานที่ว่า “เจ้ายังไม่เข้าใจแก่นแท้ของพยัคฆ์ทมิฬอย่างถ่องแท้” และ “พยัคฆ์ทมิฬไม่เพียงแต่ดุดัน แต่ยังต้องลึกล้ำ ลึกลับ และแฝงอยู่ในเงา” คำพูดเหล่านี้สะท้อนอยู่ในความคิดของเขา ทำให้เขานึกย้อนไปถึงสิ่งที่อาจารย์เคยบอกไว้ ‘พยัคฆ์ที่แท้จริงไม่ใช่แค่การฟาดฟัน แต่คือการรอคอย การซุ่มโจมตี และการจบชีวิตเหยื่อในพริบตา’

เหลียงฟงนั่งลงข้างกองไฟอีกครั้ง เขาสูดหายใจลึกๆ พลังปราณในร่างค่อยๆ ฟื้นคืน เขารู้สึกเจ็บใจที่พ่ายแพ้ แต่ในความพ่ายแพ้นั้นก็แฝงไว้ด้วยบทเรียนอันล้ำค่า มู่หลานได้แสดงให้เขาเห็นถึงช่องว่างในวิชาของเขา ช่องว่างที่เขาจะต้องเติมเต็ม

เขาคลี่แผนที่เก่าแก่ที่เก็บซ่อนไว้ออกมาดูอีกครั้ง แม้จะยังอ่านตัวอักษรโบราณในจี้หยกไม่ได้ แต่คำบอกใบ้ของมู่หลานเกี่ยวกับ “หุบเขาเมฆาคราม” ก็ทำให้เขามีจุดมุ่งหมายใหม่ในการเดินทาง แผนที่ของเขามุ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่คำพูดของมู่หลานกลับชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

“นางจะหลอกข้าหรือไม่?” เขาคิด แต่ถึงกระนั้น ดวงตาของนางที่เต็มไปด้วยปริศนาและความจริงบางอย่างก็ทำให้เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง มู่หลานเป็นคนประหลาด แต่คำพูดของนางก็ไม่ได้บ่งบอกถึงเจตนาร้ายอย่างชัดเจน

แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมาอาบไล้ผืนป่า เหลียงฟงหวนนึกถึงการประลองที่เพิ่งผ่านมา เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของตัวเองที่เพิ่มขึ้น แต่ก็ยังไม่เพียงพอ โลกภายนอกเต็มไปด้วยยอดฝีมือมากมาย และหากเขาต้องการไขปริศนาสำนักพยัคฆ์ทมิฬ เขาก็ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ แกร่งจนสามารถยืนหยัดต่อกรกับทุกภัยอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า

เขาตัดสินใจที่จะเดินทางต่อไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือตามที่มู่หลานบอก ไม่ว่าเบื้องหลังของนางจะเป็นอะไร แต่สิ่งที่นางบอกก็เป็นเบาะแสเดียวที่เขาได้รับมา นอกจากแผนที่เก่าแก่ที่ยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด เขาต้องเสี่ยง เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว มีแต่ความมุ่งมั่นที่จะตามหาความจริง และกอบกู้เกียรติยศของสำนักพยัคฆ์ทมิฬที่พังทลายลงไปให้กลับคืนมาอีกครั้ง

ในคืนนั้น เหลียงฟงหลับไปด้วยความสับสนและตื่นเต้น การพบพานใต้แสงจันทร์กับมู่หลานได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ให้กับเขา มันเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยปริศนาที่รอให้เขาค้นหา ยุทธภพไม่ได้กว้างใหญ่แค่ในจินตนาการของเขาอีกต่อไป แต่มันคือความเป็นจริงที่เขาจะต้องก้าวเข้าไปเผชิญหน้า