ตอนที่ 25 — พันธสัญญาแห่งดวงดาว

ทางเดินมืดมิดนำคีรินและเอนารินมาสู่ห้องโถงขนาดใหญ่ใต้ดิน ห้องโถงนั้นสูงตระหง่านจนมองไม่เห็นเพดาน ผนังโดยรอบแกะสลักเป็นรูปดวงดาวและกลุ่มดาวต่างๆ ที่เรืองแสงอ่อนๆ คล้ายกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ถูกนำมาไว้ใต้พิภพ ที่ใจกลางของห้องโถงมีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และบนแท่นนั้นคือคริสตัลขนาดมหึมาที่เปล่งประกายแสงสีรุ้งออกมาอย่างเจิดจ้า แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วห้องโถง ‌ทำให้มองเห็นภาพของห้องที่เต็มไปด้วยความงดงามและน่าเกรงขาม

“ศิลาแห่งใจ!” คีรินอุทานด้วยความทึ่ง เขาไม่เคยเห็นสิ่งใดที่สวยงามและทรงพลังถึงเพียงนี้มาก่อน

“ใช่ คีริน นี่คือ ‘ศิลาแห่งใจ’ แก่นแท้ของเวทมนตร์ทั้งหมดในอิลธราน” เอนารินกล่าวเสียงสั่น ​“มันคือแหล่งกำเนิดของชีวิตและพลังงานทั้งหมดในโลกนี้”

คีรินเดินเข้าไปใกล้ศิลาแห่งใจ เขารู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากมัน มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลัง ราวกับว่าศิลาแห่งใจกำลังมีชีวิตอยู่ และกำลังส่งเสียงกระซิบมาถึงเขา

ทันใดนั้นเอง แสงจากศิลาแห่งใจก็พุ่งตรงมาที่คีริน รอยจารึกบนฝ่ามือของเขาเปล่งประกายสีฟ้าเข้ม แสงจากศิลาแห่งใจและแสงจากรอยจารึกผสานรวมกัน ‍เกิดเป็นวงแหวนพลังงานที่หมุนวนรอบตัวคีริน เขารู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนเข้าสู่กายของเขา มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าที่เขาเคยสัมผัสมา

ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพบางอย่างก็ฉายวาบเข้ามาในจิตใจของคีรินอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพที่ชัดเจนและสมจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

เขาเห็นจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาล ดวงดาวนับล้านดวงกำลังส่องแสงระยิบระยับ พลังงานสีขาวบริสุทธิ์กำลังไหลเวียนไปทั่วจักรวาล และในใจกลางของทุกสิ่งนั้นคือศิลาแห่งใจ ‌มันเป็นแหล่งกำเนิดของทุกชีวิต เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง

จากนั้น ภาพก็เปลี่ยนไป เขาเห็นกลุ่มผู้ใช้เวทมนตร์มืดกำลังทำพิธีกรรมบางอย่าง พวกเขาพยายามที่จะดึงพลังจากศิลาแห่งใจออกมาให้มากที่สุด โดยไม่สนใจผลกระทบที่อาจจะตามมา พลังงานสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นจากศิลาแห่งใจ แผ่ขยายออกไป ‍กลืนกินแสงสว่างและชีวิตทั้งหมด

“พยับหมอกอาคม…” คีรินพึมพำ

ภาพนั้นจางหายไป คีรินลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสนและตื่นตระหนก เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง ราวกับว่าเขาได้เห็นความทุกข์ทรมานของจักรวาลทั้งหมด

“คีริน! เจ้าเป็นอะไรไป?” เอนารินถามด้วยความตกใจ นางรีบเดินเข้ามาหาคีริน

คีรินพยายามรวบรวมสติ ​“ข้า…ข้าเห็นอดีตเอนาริน ข้าเห็นว่าพยับหมอกอาคมเกิดขึ้นมาได้อย่างไร”

เอนารินมองคีรินด้วยความไม่เชื่อ “เจ้าเห็นอะไร?”

“ข้าเห็นว่าพวกผู้ใช้เวทมนตร์มืดพยายามที่จะควบคุมพลังของศิลาแห่งใจ” คีรินอธิบาย “พวกเขาพยายามที่จะดึงพลังออกมามากเกินไป จนทำให้พลังของศิลาแห่งใจบิดเบี้ยว และกลายเป็นพยับหมอกอาคม”

เอนารินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “นั่นตรงกับที่ม้วนจารึกโบราณบอกไว้ทุกประการ ​คีริน”

“แล้วข้าจะหยุดมันได้อย่างไร?” คีรินถาม “นางอิลธรานบอกว่าข้าต้องใช้ ‘บทเพลงแห่งการสร้างสรรค์’ แต่มันคืออะไรกันแน่?”

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในหูของคีริน ไม่ใช่เสียงของเอนาริน แต่เป็นเสียงที่มาจากศิลาแห่งใจ ​มันเป็นเสียงที่อ่อนโยนและไพเราะ ราวกับเสียงดนตรีที่มาจากสวรรค์

“บทเพลงแห่งการสร้างสรรค์…คือเสียงของหัวใจของเจ้าเอง…คีริน” เสียงนั้นกระซิบ “มันคือความบริสุทธิ์ ความรัก และความหวังที่อยู่ในตัวเจ้า”

คีรินรู้สึกถึงความเข้าใจที่พุ่งเข้ามาในจิตใจของเขา บทเพลงแห่งการสร้างสรรค์ไม่ใช่แค่เสียงเพลง แต่มันคือแก่นแท้ของจิตวิญญาณของเขาเอง มันคือพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลังที่สุดในจักรวาล

คีรินหลับตาลง พยายามเชื่อมโยงกับพลังงานที่อยู่รอบตัวเขา และพลังงานที่อยู่ในตัวเขาเอง เขารู้สึกถึงลมหายใจของโลก เสียงของดวงดาวที่กำลังเต้นระยิบระยับ และเสียงของหัวใจของเขาเองที่กำลังเต้นระรัวด้วยความมุ่งมั่น

เขาเริ่มร้องเพลงออกมา เสียงของเขาอ่อนโยนและไพเราะ ราวกับเสียงของนกที่กำลังขับขานบทเพลงแห่งความหวัง เสียงเพลงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถง ผสานรวมกับแสงจากศิลาแห่งใจ เกิดเป็นท่วงทำนองที่งดงามและทรงพลัง

แสงจากศิลาแห่งใจเริ่มส่องสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้น แสงสีรุ้งพุ่งออกมาจากศิลาแห่งใจ พุ่งตรงไปยังคีริน และเข้าสู่รอยจารึกบนฝ่ามือของเขา พลังงานมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่กายของคีริน ทำให้เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ในขณะที่คีรินกำลังร้องเพลงอยู่นั้น ภาพบางอย่างก็ฉายวาบเข้ามาในจิตใจของเอนาริน ภาพของอิลธราน ผู้สร้างสรรค์เวทมนตร์ กำลังยืนอยู่บนยอดเขาสูง นางกำลังร้องเพลงเดียวกันกับคีริน และแสงจากศิลาแห่งใจก็พุ่งตรงมาที่นาง

เอนารินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “นี่คือ ‘พันธสัญญาแห่งดวงดาว’!” นางอุทาน “เป็นพันธสัญญาที่ผู้สร้างสรรค์เวทมนตร์ทำไว้กับศิลาแห่งใจ เพื่อปกป้องโลกจากความมืดมิด”

คีรินร้องเพลงต่อไป เสียงของเขามั่นคงและหนักแน่นยิ่งขึ้น แสงจากศิลาแห่งใจและแสงจากรอยจารึกบนฝ่ามือของเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกัน พลังงานมหาศาลพุ่งออกจากตัวคีริน แผ่ขยายออกไปทั่วห้องโถง

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากเบื้องบน เพดานห้องโถงเริ่มสั่นสะเทือน หินและฝุ่นผงร่วงหล่นลงมา

“มีอะไรบางอย่างกำลังเข้ามา!” เอนารินตะโกน

คีรินหยุดร้องเพลง เขารู้สึกถึงพลังงานที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวที่กำลังเข้ามาใกล้ มันไม่ใช่พลังงานของสัตว์ประหลาด แต่เป็นพลังงานของมนุษย์ และเป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

“พวกทอล์เนีย!” คีรินกัดฟันพูด “พวกเขาตามเรามาจนเจอ”

เพดานห้องโถงเริ่มพังทลายลง เผยให้เห็นทหารจักรวรรดิทอล์เนียจำนวนมากที่กำลังร่วงลงมาจากเบื้องบน พวกเขาสวมชุดเกราะสีดำสนิทและถือดาบที่เปล่งประกายแสงสีแดงออกมา ดวงตาของพวกเขามืดมิดและไร้ซึ่งความรู้สึก

ผู้นำของพวกเขาคือชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีทองอร่าม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และดวงตาของเขาฉายแววชั่วร้าย เขาคือ ‘แม่ทัพดรากอน’ ผู้บัญชาการกองทัพเวทมนตร์ของจักรวรรดิทอล์เนีย ผู้ที่เกลียดชังเวทมนตร์ยิ่งกว่าสิ่งใด

“ในที่สุดเราก็เจอเจ้าแล้ว…เด็กน้อย” แม่ทัพดรากอนเอ่ยเสียงห้าว “เจ้าคิดว่าจะซ่อนตัวจากจักรวรรดิของเราได้ตลอดไปงั้นหรือ?”

คีรินยืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่ตรงหน้าศิลาแห่งใจ เขาถือดาบแห่งเงาไว้ในมืออย่างมั่นคง รอยจารึกบนฝ่ามือของเขายังคงเปล่งประกายแสงสีฟ้าเข้ม

“เจ้าจะไม่ได้ศิลาแห่งใจไปหรอกแม่ทัพดรากอน!” คีรินประกาศกร้าว “ข้าจะปกป้องมันด้วยชีวิต”

แม่ทัพดรากอนหัวเราะอย่างเยาะเย้ย “เจ้าคิดว่าเจ้าคนเดียวจะสามารถต่อกรกับกองทัพจักรวรรดิได้งั้นหรือ? เจ้ายังอ่อนแอเกินไป…เด็กน้อย”

แม่ทัพดรากอนชี้ดาบมาที่คีริน “จับตัวมัน! และนำศิลาแห่งใจมาให้ข้า!”

ทหารจักรวรรดิทอล์เนียพุ่งเข้าใส่คีรินและเอนารินอย่างไม่ลังเล คีรินเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ เขาไม่กลัว เขารู้ดีว่าเขาจะต้องปกป้องศิลาแห่งใจให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

“เจ้าต้องหนีไปคีริน!” เอนารินตะโกน “ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้าเอง!”

เอนารินร่ายมนตร์บทหนึ่งอย่างรวดเร็ว แสงสีเขียวมรกตพุ่งออกจากปลายไม้เท้าของนาง สร้างกำแพงพลังงานขึ้นกั้นทหารจักรวรรดิไว้ชั่วขณะ แต่กำแพงพลังงานของนางก็เริ่มมีรอยร้าวเมื่อถูกทหารจักรวรรดิโจมตีอย่างต่อเนื่อง

“ไม่เอนาริน! ข้าจะไม่ทิ้งท่าน!” คีรินตะโกน

“ฟังข้า คีริน!” เอนารินกล่าวเสียงหนักแน่น “เจ้าคือความหวังสุดท้ายของเรา เจ้าต้องรอดไปให้ได้! จงใช้พลังของเจ้า…ใช้บทเพลงแห่งการสร้างสรรค์!”

คีรินมองดูเอนารินด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และความมุ่งมั่น เขาไม่ต้องการที่จะทิ้งนางไว้ข้างหลัง แต่เขาก็รู้ดีว่าเขาจะต้องทำตามที่นางบอก

คีรินหันกลับมามองศิลาแห่งใจ เขาหลับตาลง พยายามเชื่อมโยงกับพลังงานที่อยู่รอบตัวเขาอีกครั้ง เขารู้สึกถึงเสียงกระซิบของโลก เสียงของดวงดาว และเสียงของหัวใจของเขาเองที่กำลังเต้นระรัวด้วยความมุ่งมั่น

เขาเริ่มร้องเพลงออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ความโกรธ และความมุ่งมั่น เสียงเพลงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถง ผสานรวมกับแสงจากศิลาแห่งใจ เกิดเป็นท่วงทำนองที่งดงามและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

แสงจากศิลาแห่งใจพุ่งตรงมาที่คีริน พลังงานมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่กายของเขา ทำให้เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ รอยจารึกบนฝ่ามือของเขาเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า แสงนั้นพุ่งออกมาจากตัวคีริน แผ่ขยายออกไปทั่วห้องโถง

ทหารจักรวรรดิทอล์เนียที่กำลังพุ่งเข้าใส่คีรินต้องชะงักงันเมื่อถูกแสงจากพลังเวทของคีรินเข้าครอบงำ พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง ราวกับว่าร่างกายของพวกเขากำลังถูกเผาไหม้

แม่ทัพดรากอนมองดูคีรินด้วยความตกใจและโกรธแค้น เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะมีความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

“เจ้าไม่มีทางหยุดข้าได้หรอก…เด็กน้อย!” แม่ทัพดรากอนตะโกน เขายกดาบขึ้นเหนือหัว และร่ายมนตร์บทหนึ่ง พลังงานสีแดงเข้มพุ่งออกจากดาบ พุ่งตรงมาที่คีริน

คีรินไม่รอช้า เขาฟันดาบแห่งเงาเข้าใส่พลังงานสีแดงนั้นอย่างเต็มแรง พลังเวทสีดำพุ่งออกจากดาบ ปะทะกับพลังงานสีแดง เกิดเป็นระเบิดขนาดใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วห้องโถง

ควันและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่ว คีรินและแม่ทัพดรากอนต่างกระเด็นถอยหลังไปคนละทาง

เมื่อควันจางหายไป คีรินก็เห็นว่าแม่ทัพดรากอนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดไว้มาก…เด็กน้อย” แม่ทัพดรากอนกล่าว “แต่เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไปที่จะต่อกรกับข้า!”

แม่ทัพดรากอนพุ่งเข้าใส่คีรินอีกครั้ง คราวนี้เขาโจมตีอย่างรวดเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คีรินใช้ดาบแห่งเงาป้องกันการโจมตีของแม่ทัพดรากอนอย่างสุดกำลัง เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นไปทั่วห้องโถง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด คีรินพยายามที่จะใช้พลังเวทของเขาโจมตีแม่ทัพดรากอน แต่แม่ทัพดรากอนก็สามารถหลบหลีกการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย

คีรินเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เขาไม่สามารถต่อสู้กับแม่ทัพดรากอนได้นานกว่านี้แล้ว

“เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้หรอก…เด็กน้อย” แม่ทัพดรากอนกล่าว “จงยอมแพ้ซะ!”

แต่คีรินไม่ยอมแพ้ เขารู้ดีว่าเขาจะต้องปกป้องศิลาแห่งใจให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

เขาหลับตาลง พยายามเชื่อมโยงกับพลังงานที่อยู่รอบตัวเขาอีกครั้ง เขารู้สึกถึงเสียงกระซิบของโลก เสียงของดวงดาว และเสียงของหัวใจของเขาเองที่กำลังเต้นระรัวด้วยความมุ่งมั่น

“บทเพลงแห่งการสร้างสรรค์…” คีรินพึมพำ “ข้าจะใช้มันเพื่อหยุดยั้งเจ้า!”

คีรินร้องเพลงออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง เสียงเพลงของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถง ผสานรวมกับแสงจากศิลาแห่งใจ เกิดเป็นท่วงทำนองที่งดงามและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

แสงจากศิลาแห่งใจพุ่งตรงมาที่คีริน พลังงานมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่กายของเขา ทำให้เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ รอยจารึกบนฝ่ามือของเขาเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า แสงนั้นพุ่งออกมาจากตัวคีริน แผ่ขยายออกไปทั่วห้องโถง

แม่ทัพดรากอนที่กำลังพุ่งเข้าใส่คีรินต้องชะงักงันเมื่อถูกแสงจากพลังเวทของคีรินเข้าครอบงำ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง ราวกับว่าร่างกายของเขากำลังถูกเผาไหม้

“เจ้า…เจ้าทำอะไรกับข้า!” แม่ทัพดรากอนตะโกน

คีรินไม่ตอบ เขาฟันดาบแห่งเงาเข้าใส่แม่ทัพดรากอนอย่างเต็มแรง พลังเวทสีดำพุ่งออกจากดาบ ปะทะกับร่างของแม่ทัพดรากอน เกิดเป็นระเบิดขนาดใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วห้องโถง

แม่ทัพดรากอนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องโถง ก่อนจะล้มลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

ทหารจักรวรรดิทอล์เนียที่เหลือต่างมองดูคีรินด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะมีความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

คีรินยืนหยัดอย่างมั่นคงอยู่ตรงหน้าศิลาแห่งใจ เขาหอบหายใจอย่างแรง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจและความหวัง เขาได้ปกป้องศิลาแห่งใจไว้ได้แล้ว และเขาได้พิสูจน์แล้วว่าเขาคือผู้พิทักษ์แห่งอิลธรานที่แท้จริง

แต่การต่อสู้ยังไม่จบลง พยับหมอกอาคมยังคงคุกคามโลกอิลธราน และเขาก็จะต้องหาวิธีที่จะหยุดยั้งมันให้ได้