การหลบหนีออกจากรังลับใต้ดินของ พ.อ. ดุสิต ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงปืนยังคงดังสนั่นก้องกังวานไปตามทางเดินแคบๆ ที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต กลิ่นดินปืนและกลิ่นอับชื้นของใต้อุโมงค์ผสมปนเปกันจนแสบจมูก อลิสาหอบหายใจถี่รัว ปอดของเธอปวดระบมจากการวิ่งไม่หยุดหย่อน แต่แรงกระตุ้นจากความกลัวตายก็ยังขับเคลื่อนให้เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ภวัตยังคงเป็นผู้นำ เขาหันกลับไปยิงตอบโต้เป็นระยะๆ เพื่อสกัดกั้นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดกราวด์สีขาวที่ตามมาติดๆ บางครั้งก็ใช้ไหล่กระแทกเปิดประตูที่ล็อกอยู่ หรือไม่ก็ใช้เท้าถีบทำลายระบบกลไกง่ายๆ เพื่อเปิดทาง
“ทางนี้ อลิสา!” ภวัตตะโกนสั่งเมื่อพวกเขามาถึงทางแยก เขายิงปืนไปยังชายคนหนึ่งที่กำลังจะเล็งปืนมาทางอลิสา แล้วคว้าแขนเธอให้วิ่งไปตามทางเดินที่มืดมิดกว่าอีกด้านหนึ่ง “ทางนี้เป็นทางระบายอากาศเก่า น่าจะพาเราออกไปได้”
อลิสาพยักหน้า เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะถาม เธอเชื่อใจภวัตอย่างสิ้นเชิงในสถานการณ์แบบนี้ แสงไฟฉายจากมือของภวัตสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นท่อเหล็กขนาดใหญ่และสายไฟระโยงระยางบนเพดาน ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ บังคับให้พวกเขาต้องวิ่งตัวเอียง ลอดใต้ท่อเหล็กที่ขวางทาง เสียงฝีเท้าของศัตรูเริ่มแผ่วลง เหมือนพวกเขากำลังทิ้งระยะห่าง หรือไม่ก็กำลังหาทางอ้อมเพื่อดักหน้า
“พวกมันกำลังกระจายตัว” ภวัตพูดเสียงเรียบ แต่แววตาของเขามีความกังวล “พวกนี้ฉลาดกว่าที่คิด”
อลิสารู้สึกเจ็บแปลบที่สีข้าง เธอพยายามหายใจลึกๆ เพื่อควบคุมอาการจุก แต่มันก็ยากเหลือเกิน เธอกวาดตามองไปรอบๆ ทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกและหยากไย่ เธอเห็นรอยรั่วตามข้อต่อท่อบางจุด มีหยดน้ำสีเขียวข้นไหลซึมออกมา กลิ่นเหม็นสาบคล้ายโลหะสนิมและสารเคมีแปลกๆ ลอยคละคลุ้งจนเธอต้องเบือนหน้าหนี
“คุณภวัต... ที่นี่... เหมือนไม่ใช่แค่ฐานทัพลับ” อลิสาพูดเสียงแผ่ว “มันเหมือน… ห้องทดลองลับขนาดใหญ่”
ภวัตหันมามองเธอชั่วครู่ ดวงตาของเขาสะท้อนความจริงจัง “ฉันก็คิดเหมือนกัน อลิสา แต่ตอนนี้เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อน”
พวกเขามาถึงส่วนที่ดูเหมือนเป็นห้องควบคุมเก่าๆ มีแผงวงจรและหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทอยู่เต็มไปหมด ฝุ่นจับหนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นรายละเอียด ภวัตพยายามงัดประตูเหล็กบานหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นทางออกฉุกเฉิน แต่กลอนประตูดูแข็งแรงเกินกว่าที่จะพังด้วยแรงคน
“แย่แล้ว... ล็อกสนิท” ภวัตสบถ เขาเงยหน้ามองเพดาน แล้วชี้ไปที่ช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือศีรษะ “ทางเดียวคือต้องปีนขึ้นไป”
ช่องระบายอากาศนั้นอยู่สูงจากพื้นประมาณสามเมตร และดูแคบจนน่าอึดอัด อลิสาถอนหายใจ เธอไม่ได้แข็งแรงหรือคุ้นเคยกับการปีนป่ายเช่นนี้ แต่เธอรู้ว่าไม่มีทางเลือก
“คุณขึ้นไปก่อน ผมจะช่วยดัน” ภวัตเสนอ เขามองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ อย่างรวดเร็ว เพื่อหาจุดที่พอจะเหยียบยันได้
อลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอใช้มือจับขอบช่องระบายอากาศที่เย็นเฉียบ พยายามดึงตัวเองขึ้นไป ภวัตใช้มือประคองที่สะโพกของเธอ ออกแรงดันส่งอย่างระมัดระวัง อลิสาออกแรงสุดกำลัง ปีนป่ายด้วยแขนที่สั่นเทิ้ม ในที่สุดเธอก็สามารถแทรกตัวเข้าไปในช่องระบายอากาศได้สำเร็จ เธอหันกลับมายื่นมือลงไปช่วยดึงภวัต
“มาเลยค่ะ!” เธอตะโกนเบาๆ
ภวัตใช้เวลาไม่นานก็ปีนตามขึ้นมาได้ ทั้งสองคนคลานไปตามช่องระบายอากาศที่มืดมิดและอับชื้น เสียงกุกกักของพวกเขาสะท้อนก้องไปมา อลิสารู้สึกเหมือนถูกบีบรัดไปทั้งตัว อากาศถ่ายเทไม่สะดวก ทำให้หายใจลำบากมากขึ้นไปอีก เธอคลานไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง เสียงฝีเท้าของพวกไล่ล่าเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนพวกมันรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ออกไปทางประตูหลัก
“เร็วเข้า อลิสา” ภวัตกระซิบเร่ง “พวกมันกำลังตามมา”
พวกเขาคลานต่อไปเรื่อยๆ ผ่านทางแยกย่อยมากมาย จนอลิสาเริ่มสับสนทิศทาง เธอไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ในส่วนไหนของฐานลับแล้ว จนกระทั่งพวกเขาคลานมาถึงช่องที่กว้างขึ้นเล็กน้อย อลิสาก้มลงมองผ่านซี่ตะแกรงระบายอากาศที่อยู่ด้านล่าง สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง
เบื้องล่างคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ล้ำสมัย แผงควบคุมจำนวนมากมีหน้าจอเรืองแสงสีฟ้าและเขียว แสดงผลข้อมูลกราฟิกที่ซับซ้อน กลางห้องมีเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจานดาวเทียมขนาดจิ๋ว หรืออาจจะเป็นเครื่องมืออะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันหมุนวนอย่างช้าๆ และเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมาเป็นระยะๆ
แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือสิ่งที่อยู่รอบๆ เครื่องจักรนั้น มีตู้กระจกใสเรียงรายอยู่หลายสิบตู้ และในแต่ละตู้… มีร่างของมนุษย์ลอยอยู่! ร่างเหล่านั้นเปลือยเปล่า ถูกเชื่อมต่อกับสายยางและสายไฟจำนวนมาก ดูเหมือนถูกแช่แข็งหรืออยู่ในสภาวะจำศีล ใบหน้าของบางคนดูสงบ บางคนดูบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน บางคนดูเหมือนกำลังละลายไปกับของเหลวสีขุ่นในตู้ อลิสาถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด
นี่มันอะไรกัน? ห้องทดลองมนุษย์?
“ภวัต... ดูนั่นสิ” อลิสากระซิบเสียงสั่นเทา พยายามชี้ลงไปที่ร่างเหล่านั้น
ภวัตมองตามลงไป สีหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความตกใจฉายชัดในดวงตาที่ปกติจะสงบนิ่งของเขา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้
“นี่คือสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้พิกัดมรณะงั้นหรือ?” ภวัตพึมพำกับตัวเอง
ในขณะนั้นเอง ประตูเหล็กบานหนึ่งในห้องโถงด้านล่างก็เปิดออก ชายคนหนึ่งในชุดกราวด์สีขาวเดินออกมา เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีดอกเลา ใบหน้าคมเข้มแต่ดูเย็นชา ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ ราวกับกำลังตรวจสอบบางสิ่ง
“พ.อ. ดุสิต...” ภวัตกระซิบชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความเครียด
พ.อ. ดุสิต เดินตรงไปยังแผงควบคุมหลัก เขากดปุ่มบางอย่างบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อมูลต่างๆ วิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งการบางอย่างกับชายอีกคนหนึ่งที่เดินตามออกมา
“เร่งการประมวลผลให้ถึงขีดสูงสุด” พ.อ. ดุสิต สั่งเสียงเรียบแต่หนักแน่น “เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว”
“ครับท่าน” ชายอีกคนรับคำ
อลิสาพยายามรวบรวมสติ เธอเหลือบมองไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ พ.อ. ดุสิตกำลังดูอยู่ แวบหนึ่งที่เธอเห็นแผนที่โลกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มีจุดสีแดงเล็กๆ กระพริบอยู่หลายจุดกระจายไปทั่วโลก เหนือแผนที่ขึ้นไป มีตัวเลขและกราฟที่ซับซ้อน ซึ่งเธอพอจะเข้าใจได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับการประมวลผลข้อมูลบางอย่าง และสิ่งที่ทำให้เธอใจหายที่สุดคือ เธอเห็นชื่อโครงการหนึ่งปรากฏอยู่บนหน้าจออย่างชัดเจน: “โครงการโฮปาไรออน (HOPEION Project)”
“โครงการโฮปาไรออน... มันคืออะไรกันแน่?” อลิสาพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยสีแดงก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งฐาน เสียงไซเรนดังหวีดหวิว จนช่องระบายอากาศที่พวกเขาอยู่เริ่มสั่นสะเทือน แสงไฟสีแดงฉาบทั่วห้องโถงด้านล่าง สาดกระทบกับร่างที่ลอยอยู่ในตู้กระจกจนดูน่าสยดสยองยิ่งขึ้น
“ไม่ดีแล้ว! พวกมันรู้ตัวแล้ว!” ภวัตดึงแขนอลิสา “เราต้องไป!”
พวกเขาคลานต่ออย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของพวกไล่ล่าดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการ อลิสาและภวัตเร่งฝีเท้าสุดชีวิต ช่องระบายอากาศเริ่มแคบลงอีกครั้ง พวกเขาต้องเบียดตัวไปตามทางโค้งเล็กๆ จนแทบหายใจไม่ออก
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงปลายสุดของช่องระบายอากาศ มีตะแกรงเหล็กบานหนึ่งอยู่ตรงหน้า อลิสาใช้มือจับมันและพยายามผลัก มันเปิดออกได้ง่ายกว่าที่คิด แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในช่องแคบๆ ทำให้เธอต้องหรี่ตา อากาศบริสุทธิ์และกลิ่นดินป่าไม้โชยเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“เราออกมาได้แล้ว!” อลิสาพูดด้วยความโล่งใจปนหอบเหนื่อย
ภวัตรีบกระโดดลงจากช่องระบายอากาศ เขายื่นมือมารับอลิสาที่ตามลงมา พวกเขาพบว่าตัวเองอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบ ไม่ไกลจากบริเวณโขดหินที่พวกเขาเข้ามาในตอนแรก เสียงไซเรนจากภายในฐานลับยังคงดังแว่วๆ แต่ก็เบาลงมากแล้ว
“เราต้องไปให้ห่างจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” ภวัตพูดพลางกวาดตามองไปรอบๆ ป่า
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ก้าวไปไหนได้ไกลนัก เสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังคำรามมาจากด้านบน เสียงใบพัดที่หมุนวนอย่างรวดเร็วทำให้ผืนป่าสั่นสะเทือน อลิสาเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นเฮลิคอปเตอร์ทหารสีดำทะมึนลำหนึ่งกำลังร่อนลงมาจากท้องฟ้า มันมีสัญลักษณ์ขององค์กรลับปรากฏอยู่บนตัวเครื่องอย่างชัดเจน
พ.อ. ดุสิตยืนอยู่ตรงประตูทางออกของเฮลิคอปเตอร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตามายังอลิสาและภวัตที่กำลังยืนตะลึงอยู่ในพุ่มไม้ ราวกับว่าเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกเขาจะหนีออกมาทางนี้
“หนีไปไม่พ้นหรอก...” พ.อ. ดุสิตพูดเสียงเย็นชาผ่านลำโพงที่ติดตั้งอยู่กับเฮลิคอปเตอร์ “ข้อมูลทั้งหมดจะต้องกลับมาอยู่กับที่ของมัน...”
ชายฉกรรจ์ในชุดดำหลายนายกระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ พวกเขาถือปืนไรเฟิลจู่โจมและเล็งมาที่อลิสาและภวัตจากทุกทิศทาง การหลบหนีของพวกเขาเหมือนถูกต้อนจนมุมอีกครั้ง ไม่มีทางหนี ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวอีกแล้ว
อลิสาสบตากับภวัต ความสิ้นหวังฉายชัดในแววตาของเธอ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก พวกเขาจะรอดจากสถานการณ์นี้ได้อย่างไร? ทั้งสองคนถูกล้อมไว้อย่างสมบูรณ์แบบโดยผู้ที่เหนือกว่าทั้งกำลังพลและอาวุธ ในขณะที่เสียงคำรามของเฮลิคอปเตอร์ยังคงดังก้องอยู่เหนือหัว ราวกับเป็นเสียงประโคมแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา...
พิกัดมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก