ตอนที่ 16 — ระเบิดสะเทือนขวัญ วิ่งฝ่าควันไฟ

เสียงระเบิดยังคงก้องอยู่ในหูของอลิสา ราวกับเสียงฟ้าร้องที่ไม่มีวันจางหาย ภาพรอบกายพร่าเลือนด้วยควันฝุ่นหนาทึบและประกายไฟที่ยังคงปะทุจากซากประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวเป็นเสี่ยงๆ อ้อมแขนแข็งแรงของภวัตกระชับร่างเธอไว้แน่น พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ แรงกระแทกจากการวิ่งที่รุนแรงทำให้แผลถลอกที่แขนของเธอปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ความกลัวที่กัดกินจิตใจก็บดบังความเจ็บปวดทางกายไปจนหมดสิ้น ลมหายใจของเธอติดขัด ‌ปอดแสบไปหมดราวกับสูดเอาควันพิษเข้าไปเต็มปอด กลิ่นโลหะไหม้รุนแรง ผสมกับกลิ่นอับชื้นและคาวสนิมที่กัดกร่อนอยู่ในอากาศของทางเดินที่ยังไม่คุ้นเคย ทำให้เวียนหัวจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

ภวัตไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่กระชับมือที่จับข้อมือเธอไว้แน่น ราวกับเป็นหลักยึดเดียวในโลกที่บิดเบี้ยวนี้ แรงบีบที่มั่นคงนั้นส่งผ่านความมุ่งมั่นและความเร่งรีบมาให้อลิสา เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องวิ่งตามเขาไปอย่างสุดกำลัง ​ขายาวๆ ของภวัตก้าวอย่างรวดเร็วและหนักแน่น บนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าวและขรุขระ ก้อนกรวดและเศษโลหะเล็กๆ กระเด็นว่อนเมื่อรองเท้าบู๊ตของเขากระทบพื้น ทุกย่างก้าวคือการหลบหนี คือการเอาชีวิตรอด เธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวประดุจกลองศึกในอกของตนเองและของภวัตที่อยู่ใกล้กัน ‍มันคือเสียงแห่งการต่อสู้ดิ้นรน

เบื้องหลังประตูระเบิดบานนั้นคือทางเดินที่กว้างขวางกว่าที่พวกเขาเคยเจอในโซนก่อนหน้านี้อย่างที่ภวัตเห็นจริง ๆ ผนังโลหะสีเทาทึมทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บางส่วนมีรอยบุบรอยขีดข่วนเป็นทางยาว บางแห่งก็มีคราบสนิมสีแดงคล้ำไหลย้อยลงมาคล้ายเลือดที่แห้งกรัง ท่อขนาดใหญ่หลายเส้นพาดผ่านเพดานสูงที่ถูกยึดด้วยโครงเหล็กสนิมเขรอะ ท่อเหล่านั้นมีคราบน้ำมัน คราบเขม่า ‌และบางท่อก็มีไอน้ำบางๆ ลอยขึ้นมา บ่งบอกถึงการทำงานของระบบที่ซับซ้อนภายใต้โครงสร้างที่ดูเก่าแก่แต่แข็งแกร่ง แสงไฟนีออนสีขาวหม่นจากหลอดไฟที่แขวนอยู่เป็นระยะๆ กระพริบถี่ๆ ก่อนจะติดขึ้นมาใหม่ ทำให้ทางเดินดูมืดสลัวและเต็มไปด้วยเงาหลอกหลอน เงาของพวกเขาทอดตัวยาวและบิดเบี้ยวไปตามจังหวะการวิ่ง ‍คล้ายปีศาจร้ายที่กำลังถูกไล่ล่าอย่างไม่ลดละ

เสียงไซเรนดังหวีดหวิวขึ้นมาอีกครั้งจากด้านหลังของพวกเขา คราวนี้มันไม่ใช่เสียงแผ่วๆ อีกต่อไป แต่มันเป็นเสียงที่ดังชัดเจนและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนแก้วหูแทบจะระเบิด อลิสารู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง เธอหันไปมองแวบหนึ่งแต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากควันไฟที่ยังไม่จางหาย ภวัตเองก็รับรู้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา ​เขากระชับมือเธอให้แน่นขึ้นอีก และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีกระดับจนอลิสารู้สึกเหมือนกำลังถูกลากไปแทนที่จะวิ่งด้วยตัวเอง

“เร็วเข้า!” เขาพึมพำเสียงห้าวติดจะแหบแห้ง ไม่ได้หันมามองเธอเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขามุ่งมั่นจับจ้องไปข้างหน้า คล้ายกับว่าเขารู้ดีว่าปลายทางของทางเดินนี้อยู่ที่ใด

แรงกดดันจากเสียงไซเรนและเสียงฝีเท้าที่ดังตามหลังมา ทำให้ทุกเซลล์ในร่างกายของอลิสาถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ​ความเจ็บปวดจากแผลที่แขนถูกกลบด้วยความกลัวและความต้องการที่จะมีชีวิตรอด เธอสูดหายใจเฮือกใหญ่ พยายามเติมอากาศเข้าไปในปอดที่กำลังเผาไหม้ พยายามไม่ให้ตัวเองล้มลงไปกลางทาง อลิสาเคยคิดว่าเธอเป็นคนฉลาด เป็นนักวิเคราะห์ข้อมูลที่เก่งกาจ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเป็นเพียงเหยื่อที่กำลังวิ่งหนีความตายอย่างไม่รู้ทิศทาง

ทางเดินโลหะดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันทอดตัวยาวออกไปเรื่อยๆ ​จนกระทั่งพวกเขามาถึงทางแยกที่กว้างขวางกว่าเดิม มันเป็นโถงทางเดินขนาดใหญ่ที่มีทางแยกออกไปสามทาง ทางซ้ายมืดมิดและดูเหมือนจะเป็นทางตัน ทางขวาเป็นทางลาดลงไปด้านล่าง ส่วนทางตรงกลางมีประตูเหล็กขนาดใหญ่บานหนึ่งที่ดูแตกต่างออกไปจากประตูอื่นๆ มันเป็นประตูที่ดูแข็งแรงทนทานกว่าประตูระเบิดที่พวกเขาเพิ่งผ่านมามาก มีสัญลักษณ์ประหลาดบางอย่างสลักอยู่บนพื้นผิวโลหะสีเข้มของมัน คล้ายกับอักษรโบราณที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ภวัตไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาดึงเธอให้เลี้ยวขวาลงไปตามทางลาดโดยไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว ทางลาดชันลงไปเรื่อยๆ ความมืดเริ่มกลืนกินแสงสว่างจากด้านบนจนเกือบมิด อุณหภูมิในอากาศลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอับชื้นยิ่งรุนแรงขึ้นจนแสบจมูก

“เรากำลังจะไปไหน?” อลิสาตะโกนถามเสียงแหบพร่า พยายามให้เสียงของเธอเล็ดลอดผ่านเสียงหอบหายใจและเสียงไซเรนที่ดังไล่หลังมา

“ที่ที่ปลอดภัยกว่านี้” ภวัตตอบสั้นๆ โดยไม่หันมามอง ดวงตาของเขาเป็นประกายภายใต้แสงสลัว มีแววของความมุ่งมั่นและรู้หนทาง

พวกเขาลงไปเรื่อยๆ ตามทางลาดชันที่วกวนไปมาหลายต่อหลายครั้ง จนกระทั่งแสงไฟนีออนที่ริบหรี่ก็หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกสิ่ง เสียงไซเรนที่ไล่หลังมาเริ่มแผ่วลงไปบ้าง แต่ก็ยังไม่หายไปไหน อลิสาเริ่มรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ว่าพวกเขาอาจจะทิ้งห่างจากผู้ไล่ล่าได้สำเร็จ

แต่ความหวังนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหน้าของพวกเขา มันเป็นเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอย่างหนักหน่วง คล้ายกับเสียงของมอเตอร์ขนาดใหญ่ที่กำลังปั่นอะไรบางอย่างอยู่ใต้พื้นดิน เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่เริ่มส่งผ่านขึ้นมาจากพื้นดิน ทำให้อลิสารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่ฝ่าเท้าของเธอ ทุกย่างก้าวที่พวกเขาลงไปลึกขึ้น เสียงเครื่องจักรก็ยิ่งดังขึ้นและแรงสั่นสะเทือนก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ราวกับว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางของโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน

“นั่นเสียงอะไร?” อลิสาถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด

ภวัตไม่ตอบ เขาเพียงแต่กระชับมือเธอให้แน่นขึ้นอีกครั้ง และนำทางเธอเลี้ยวขวาไปตามทางเดินแคบๆ ที่แยกออกมาจากทางลาดชันเดิม ทางเดินนี้มืดมิดกว่าเดิมและมีเพดานที่เตี้ยกว่ามาก จนอลิสารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินเก่าๆ ผนังของทางเดินนี้เป็นหินขรุขระ ไม่ใช่โลหะเรียบๆ เหมือนที่ผ่านมา มีหยดน้ำไหลซึมลงมาจากเพดานและผนัง สร้างความเย็นยะเยือกและความชื้นไปทั่วบริเวณ

เมื่อพวกเขาเดินไปได้ไม่นาน แสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน มันเป็นแสงสีขาวนวลที่สว่างกว่าแสงนีออนที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน แสงนั้นมาจากห้องขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา

ภวัตดึงอลิสาให้หยุดอยู่หน้าทางเข้าของห้องนั้น เขามองเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าที่เคยเป็นมา

ห้องนั้นเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นศูนย์ควบคุมหรือศูนย์วิจัยอะไรบางอย่าง มีจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่หลายสิบจอเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะทำงานยาวเหยียด แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่างไปทั่วห้อง บนหน้าจอเหล่านั้นเต็มไปด้วยแผนที่ ภาพดาวเทียม กราฟิก และข้อมูลตัวเลขที่ซับซ้อน อลิสาเห็นสัญลักษณ์ที่คุ้นตาบางอย่างที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเหล่านั้น มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอถอดรหัสออกมาจากข้อมูลดาวเทียมสาธารณะ และมันคือสัญลักษณ์ที่นำเธอมาสู่ความวุ่นวายทั้งหมดนี้

“นี่มัน…” อลิสาพึมพำ เธอจำมันได้ทั้งหมด นั่นคือชุดพิกัดที่เธอบังเอิญไปค้นพบ พิกัดที่นำไปสู่สถานที่ลึกลับแห่งนี้

แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจไม่ใช่ข้อมูลเหล่านั้น หากเป็นภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่สุดที่อยู่ตรงกลางห้อง มันเป็นภาพถ่ายดาวเทียมแบบเรียลไทม์ของพื้นที่หนึ่ง ภาพนั้นแสดงให้เห็นถึงโครงสร้างขนาดมหึมาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผืนป่าทึบ ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับฐานทัพลับขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะคือบนภาพนั้นมีจุดสีแดงเล็กๆ กระพริบอยู่หลายจุด และเมื่อซูมเข้าไปใกล้ๆ จุดเหล่านั้นก็คือภาพของบุคคลสองคนที่กำลังวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

และหนึ่งในนั้นคือเธอเอง

อลิสารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอมองดูภาพนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่ใช่แค่ภาพของเธอและภวัตที่กำลังถูกไล่ล่าอย่างไม่ลดละ แต่เป็นแผนผังทั้งหมดของสถานที่แห่งนี้ที่ถูกแสดงอยู่บนหน้าจอ เธอเห็นทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา ทางลาดชันที่เพิ่งลงมา และทางแยกที่ภวัตพาเธอเลี้ยวขวาลงมาอย่างไม่ลังเล เขารู้เส้นทางทั้งหมด และคนที่อยู่ในห้องนี้ก็กำลังเฝ้าดูทุกย่างก้าวของพวกเขา

“พวกมันรู้ทุกอย่าง” อลิสาพูดเสียงแผ่วพร่า ความหวังที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น

ภวัตยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงแผนผังของฐานทัพลับแห่งนี้อย่างไม่กระพริบ และทันใดนั้นเอง เขาก็ก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงนั้นอย่างไม่ลังเล ดึงอลิสาให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอยู่ห่างออกไป และเสียงคีย์บอร์ดที่กำลังถูกพิมพ์อย่างรวดเร็วจากคนสองสามคนที่นั่งทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ หันมามองพวกเขาด้วยความตกใจ

ขณะที่อลิสากำลังจะถามว่าภวัตกำลังคิดอะไรอยู่ สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นข้อมูลบางอย่างที่กระพริบอยู่บนหน้าจอที่อยู่ใกล้ที่สุด จอภาพนั้นแสดงข้อมูลทางภูมิสารสนเทศที่ไม่ต่างจากที่เธอเคยทำงานด้วย แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปคือมันแสดงข้อมูลการจำลองผลกระทบของ... บางสิ่งบางอย่าง… ที่กำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาจากจุดพิกัดมรณะที่เธอค้นพบ

ภาพจำลองที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เลือดในกายของอลิสาหยุดนิ่ง มันคือภาพของคลื่นพลังงานขนาดมหึมาที่กำลังแผ่ขยายออกไปจากจุดศูนย์กลาง คลื่นนั้นกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นป่าไม้ เมือง หรือสิ่งมีชีวิตทุกชนิด สัญญาณเตือนสีแดงกะพริบบนหน้าจอพร้อมกับข้อความที่เขียนว่า “ระดับความเสี่ยง: มหันตภัยระดับโลก”

อลิสารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เธอเข้าใจทันทีว่า "พิกัดมรณะ" ที่เธอค้นพบนั้นไม่ใช่แค่สถานที่ แต่เป็นศูนย์กลางของแผนการร้ายที่จะนำไปสู่การทำลายล้างครั้งใหญ่

และในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามของเครื่องจักรที่เคยดังอยู่ห่างๆ ก็พลันดังสนั่นขึ้นมาอย่างรุนแรงจนพื้นดินสะเทือน ประตูเหล็กบานใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องโถงซึ่งเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแสงสีแดงฉานที่ส่องออกมาจากด้านในพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้...