ตอนที่ 18 — ฝ่าควันไฟมรณะ

กลิ่นโลหะไหม้รุนแรง ผสมกับกลิ่นอับชื้นและคาวสนิมที่กัดกร่อนจมูกจนแสบทรวง อลิสาพยายามกลั้นหายใจเฮือกหนึ่ง แต่ก็ทำได้เพียงสูดเอาอากาศหนาหนักปนเปื้อนพิษเข้าไปจนปอดเจ็บแปลบ เสียงระเบิดยังคงก้องอยู่ในหูคล้ายเสียงฟ้าร้องที่ไม่มีวันจางหาย ภาพรอบกายพร่าเลือนด้วยควันฝุ่นหนาทึบและประกายไฟที่ยังคงปะทุจากซากประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวเป็นเสี่ยงๆ อ้อมแขนแข็งแรงของภวัตกระชับร่างเธอไว้แน่น พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ‌แรงกระแทกจากการวิ่งที่รุนแรงทำให้แผลถลอกที่แขนของเธอปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ความกลัวที่กัดกินจิตใจกลับบดบังความเจ็บปวดทางกายไปจนหมดสิ้น

ภวัตไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่กระชับมือที่จับแขนเธอไว้แน่นขึ้นเป็นเชิงเตือนให้เธอเร่งฝีเท้า ภาพรอบกายที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและอันตรายทำให้ทุกประสาทสัมผัสของอลิสาตื่นตัวสูงสุด แม้จะเหนื่อยล้าจนแทบทรุด ควันหนาที่ยังคละคลุ้งทำให้การมองเห็นเป็นไปอย่างยากลำบาก มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหลอดไฟฉุกเฉินเก่าๆ ที่ยังคงทอดเงาสลัวๆ ​บนผนังคอนกรีตซีดเซียว เป็นเครื่องนำทางเพียงน้อยนิดในความมืดมิด

“ทางนี้” เสียงห้าวทุ้มของภวัตดังขึ้นข้างหูเธอ แทบจะกลืนหายไปกับเสียงโครมครามจากเบื้องหลัง ไม่ใช่เสียงระเบิดอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของการไล่ล่าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กระทบพื้นคอนกรีตอย่างรวดเร็ว ‍ก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินแคบๆ พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่ฟังไม่ได้ศัพท์ อลิสาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวิ่งไปข้างหน้า แม้จะไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นที่ใดก็ตาม

แรงกระชากจากภวัตดึงร่างเธอให้วิ่งฝ่ากลุ่มควันที่เริ่มเบาบางลงบ้าง เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดยาวไปข้างหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผนังคอนกรีตเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวและคราบสกปรกบ่งบอกถึงอายุขัยที่ยาวนานของสถานที่แห่งนี้ ‌ท่อเหล็กขนาดใหญ่พาดผ่านเพดาน บางส่วนมีรอยรั่วซึมหยดลงมาเป็นทางน้ำขุ่นๆ แสงไฟฉุกเฉินสีส้มอมแดงกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะหมดลมหายใจในอีกไม่ช้า

“ข้างหน้ามีแยก” ภวัตพูดเสียงหอบเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงหนักแน่นและเด็ดขาด เขาชี้ไปยังทางแยกเบื้องหน้า ทางซ้ายมือเป็นทางเดินแคบๆ ‍ที่มืดมิดกว่าเดิม ส่วนทางขวามือดูเหมือนจะเป็นทางเดินหลักที่กว้างกว่า แต่ก็มีแสงไฟสลัวๆ ส่องมาจากปลายทาง

“ไปทางไหนดี” อลิสาถามเสียงแหบพร่า พยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด เธอหันไปมองข้างหลัง เห็นเงาร่างหลายเงาปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ​พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้น!

เปรี้ยง!

กระสุนพุ่งเฉียดศีรษะเธอไปอย่างฉิวเฉียด แรงปะทะทำให้เศษคอนกรีตแตกกระจายร่วงลงมาใส่ไหล่ อลิสากรีดร้องออกมาอย่างตกใจ ภวัตกระชากร่างเธอให้พุ่งตัวหลบเข้าไปในทางแยกด้านซ้ายมืออย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล แม้ทางนั้นจะดูมืดมิดและน่ากลัวกว่าก็ตาม

ทางเดินด้านซ้ายมือแคบกว่าที่คิดไว้มาก ผนังทั้งสองด้านเต็มไปด้วยแผงควบคุมเก่าๆ ที่มีสายไฟระโยงระยาง บางส่วนมีประกายไฟเล็กๆ ​แลบแปลบปลาบอย่างน่ากลัว แสงสว่างจากด้านนอกเข้ามาไม่ถึง ทำให้พวกเขาวิ่งอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงความรู้สึกและเสียงหอบหายใจของกันและกันเป็นเครื่องนำทาง กลิ่นอับชื้นที่นี่รุนแรงกว่าเดิม เหมือนอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี

“ระวัง!” ภวัตเอ่ยเตือนเมื่อเท้าของเขาเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง เขาดึงร่างอลิสาให้หยุดกะทันหัน ​อลิสาเซถลาไปข้างหน้าแต่ก็ทรงตัวไว้ได้ในที่สุด ดวงตาปรับให้เข้ากับความมืดมิดมากขึ้น เธอเห็นว่าเบื้องหน้าคือพื้นต่างระดับที่มีเศษซากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่าๆ กองระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของหรือทางเดินที่ไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว

“เสียงเบาลงแล้ว” อลิสาพูดเสียงแผ่ว เธอพยายามเงี่ยหูฟัง เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนจากกลุ่มผู้ไล่ล่าเงียบหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของพวกเขาเอง และเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นเป็นจังหวะช้าๆ

“พวกเขาคงไม่ตามมาทางนี้ หรือยังหาทางเข้ามาไม่ได้” ภวัตวิเคราะห์ เขากวาดสายตาไปรอบๆ ในความมืด มือข้างหนึ่งยังคงจับแขนอลิสาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ร่างกายของเขายังคงพร้อมรับมือกับอันตรายทุกเมื่อ

“ที่นี่คือที่ไหนกัน” อลิสาถาม เธอพยายามใช้ความรู้ด้านภูมิสารสนเทศของเธอประมวลผลสภาพแวดล้อมรอบตัว แต่ในความมืดมิดและไม่คุ้นเคยเช่นนี้ มันเป็นเรื่องยากที่จะระบุตำแหน่ง “ฉันไม่เคยเห็นโครงสร้างแบบนี้มาก่อนเลย”

ภวัตหรี่ตาลง เขาก้มลงหยิบไฟฉายขนาดเล็กจากกระเป๋าเสื้อออกมากดเปิด แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสาดส่องไปรอบๆ ทำให้เห็นสภาพภายในทางเดินได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ผนังคอนกรีตเก่าๆ ที่มีรอยสนิมเกาะกินเป็นวงกว้าง ท่อระบายอากาศขนาดใหญ่ที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา และกองเศษซากอุปกรณ์ที่ไม่สามารถระบุได้ว่าคืออะไร ดูเหมือนซากปรักหักพังของห้องทดลองลับ หรือฐานทัพเก่าที่ถูกทอดทิ้ง

“ดูนี่สิ” ภวัตชี้ไปยังแผงควบคุมขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง มันเป็นแผงควบคุมรุ่นเก่าที่มีปุ่มกดและคันโยกมากมาย ตัวอักษรบนแผงควบคุมส่วนใหญ่เลือนลางจนอ่านไม่ออก แต่มีสัญลักษณ์บางอย่างที่อลิสาคุ้นตา

“สัญลักษณ์นี่… เหมือนกับในข้อมูลดาวเทียมที่ฉันถอดรหัสได้เลย!” อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญลักษณ์รูปสามเหลี่ยมที่ซ้อนกันสามชั้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรหัสลับที่เธอค้นพบ ปรากฏอยู่บนแผงควบคุมเก่าๆ นั้นอย่างชัดเจน

“หมายความว่าเรามาถึงแล้วเหรอ” ภวัตถาม น้ำเสียงของเขามีความประหลาดใจเจืออยู่เล็กน้อย พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมาถึงสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับพิกัดมรณะได้รวดเร็วเช่นนี้ และในสถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้ด้วย

อลิสาสัมผัสแผงควบคุมเก่าๆ นั้นเบาๆ ความเย็นของโลหะที่ผ่านกาลเวลามานานปีทำให้เธอรู้สึกขนลุก สัญลักษณ์นั้นดูโบราณและลึกลับ ไม่เหมือนสัญลักษณ์ที่ใช้กันทั่วไปในปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย “มันต้องใช่แน่ๆ แต่ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบนี้…”

ทันใดนั้น เสียงครืดคราดดังขึ้นมาจากปลายทางเดินเบื้องหน้า พร้อมกับแสงไฟสีแดงสว่างวาบขึ้นมา อลิสาและภวัตหันขวับไปมอง แสงไฟนั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจากด้านในของทางเดินที่มืดมิดกว่าเดิม ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังความมืดนั้น

“มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า” ภวัตกระซิบ เขาจับปืนในมือแน่น แสงไฟฉายของเขาส่องไปยังต้นกำเนิดของเสียง แสงสีแดงนั้นเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นรูปร่างของอะไรบางอย่างที่ใหญ่โตและน่าเกรงขาม มันคือประตูเหล็กบานยักษ์ที่กำลังเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นช่องทางที่มืดมิดกว่าเดิม แต่ภายในช่องทางนั้นมีแสงสีฟ้าเรืองรองสว่างขึ้นมาอย่างประหลาด

“อย่าเพิ่งเข้าไป” อลิสาเอ่ยเตือนด้วยสัญชาตญาณ เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากช่องทางนั้น มันเป็นพลังงานที่เย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวอย่างประหลาด ไม่เหมือนสิ่งใดที่เธอเคยสัมผัสมาก่อน

แต่ภวัตกลับไม่ฟัง เขาเริ่มเดินเข้าไปใกล้ประตูเหล็กที่กำลังเปิดออกช้าๆ อย่างระมัดระวัง แสงสีฟ้าที่เรืองรองอยู่ภายในช่องทางนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นรายละเอียดบางอย่างภายใน มันเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ล้ำยุคที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ผนังรอบด้านเป็นกระจกใสสีดำสนิท สะท้อนเงาของพวกเขาอย่างบิดเบี้ยว ตรงกลางห้องมีแท่นวงกลมขนาดใหญ่ ลอยอยู่เหนือพื้นเล็กน้อย และบนแท่นนั้นมีวัตถุบางอย่างกำลังหมุนวนอยู่ช้าๆ

“นั่นมันอะไรน่ะ” อลิสาพูดเสียงแผ่ว ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเธออีกครั้ง วัตถุที่ลอยอยู่กลางห้องโถงนั้นเป็นทรงกลมขนาดใหญ่ ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก มีแสงสีฟ้าอ่อนๆ แผ่ออกมาจากตัวมัน ราวกับมีชีวิต มันหมุนวนช้าๆ และมีเส้นใยแสงสีฟ้าบางๆ เชื่อมต่อกับแผงควบคุมต่างๆ รอบห้อง

“ระวัง” ภวัตพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งไปยังวัตถุนั้นอย่างระมัดระวัง เขาไม่เคยเห็นเทคโนโลยีแบบนี้มาก่อนในชีวิต สิ่งนี้ดูเหมือนจะอยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ทั่วไป

ขณะที่พวกเขากำลังจ้องมองวัตถุประหลาดอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงดังครืนขึ้นมาจากเบื้องหลัง ประตูเหล็กที่พวกเขาเพิ่งผ่านมาเมื่อครู่กำลังเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ แสงไฟฉุกเฉินที่กระพริบอยู่ริบหรี่ลงจนดับมืดสนิท ทิ้งให้พวกเขายืนอยู่ในความมืดสลัวๆ ของห้องโถงลึกลับแห่งนี้ มีเพียงแสงสีฟ้าจากวัตถุประหลาดเท่านั้นที่ให้ความสว่าง

“ไม่จริงน่า” อลิสาพึมพำ เธอหันไปพยายามผลักประตูที่กำลังปิดลง แต่สายเกินไป ประตูเหล็กปิดลงสนิทพร้อมกับเสียงดังสนั่นราวกับผนังถล่ม ทิ้งให้พวกเขาทั้งสองติดอยู่ในห้องโถงนี้โดยไม่มีทางออก

“เราติดอยู่ข้างในแล้ว” ภวัตพูดเสียงเรียบ แต่ดวงตาของเขาสะท้อนความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

จังหวะที่ประตูเหล็กปิดลงสนิทนั้นเอง วัตถุทรงกลมสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางห้องก็หยุดหมุน แสงสีฟ้าที่เปล่งประกายออกมาสว่างจ้าขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฮัมเบาๆ ที่เริ่มดังขึ้นในอากาศ เสียงนั้นค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงหวีดหวิวที่บาดแก้วหู อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รอบห้องเริ่มทำงาน แผงควบคุมต่างๆ สว่างวาบขึ้นมาด้วยแสงสีฟ้าและสีแดงที่กะพริบถี่ๆ

“มันกำลังจะ… ทำอะไรบางอย่าง” อลิสาพูดเสียงสั่น เธอรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน สัญญาณเตือนภัยสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอควบคุมกลางห้อง พร้อมกับข้อความที่อ่านไม่ออก

แสงสีฟ้าจากวัตถุประหลาดส่องสว่างขึ้นจนแสบตา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง วัตถุทรงกลมก็แผ่ลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งออกมาจากแกนกลางไปยังแท่นวงกลมที่มันลอยอยู่ ลำแสงนั้นพุ่งตรงลงไปยังพื้นห้องอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นแผ่ออกไปทั่วห้องอย่างรุนแรง

ภวัตรีบดึงอลิสาเข้ามาหลบหลังแผงควบคุมขนาดใหญ่ทันที แรงสั่นสะเทือนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนผนังห้องเริ่มร้าว เสียงอุปกรณ์ระเบิดดังขึ้นเป็นระยะๆ แสงสีฟ้าจากวัตถุประหลาดสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้เปล่งแสงเพียงลำเดียว แต่มีลำแสงนับสิบพุ่งออกมาจากแกนกลางไปยังอุปกรณ์ต่างๆ รอบห้อง ราวกับกำลัง “เปิดใช้งาน” บางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่

เสียงหวีดหวิวของพลังงานดังสนั่นจนปวดแก้วหู อลิสารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ จากแรงสั่นสะเทือนนั้น เธอพยายามปรือตาขึ้นมองผ่านกลุ่มควันที่เริ่มคละคลุ้งอีกครั้ง เพียงเพื่อเห็นว่าวัตถุทรงกลมนั้นไม่ได้ลอยอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป บนแท่นวงกลมรอบๆ วัตถุนั้น มีแท่นเล็กๆ อีกสามแท่นปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ จากใต้พื้นดิน และบนแท่นทั้งสามนั้นมีสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น… แผนที่โฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่กำลังฉายภาพขึ้นมา

ภาพที่ปรากฏบนแผนที่โฮโลแกรมนั้นไม่ใช่ภาพแผนที่โลกที่อลิสาคุ้นเคย แต่มันเป็นภาพของอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นโครงสร้างขนาดมหึมา ซับซ้อน และลอยอยู่กลางอวกาศ ภาพนั้นหมุนวนช้าๆ เผยให้เห็นรายละเอียดที่ไม่น่าเชื่อ มันคือสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์อย่างแน่นอน

“นี่มัน… อะไรกัน” อลิสาพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เธอเคยถอดรหัสพิกัดที่ไม่อยู่บนแผนที่ แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะนำมาสู่การค้นพบที่เหนือจินตนาการเช่นนี้ สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่แค่สถานที่บนโลกใบนี้ แต่มันคือ…

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจากวัตถุทรงกลมก็สว่างวาบขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับเสียงดัง ‘ติ๊ด’ เบาๆ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา ราวกับกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ห้วงอวกาศอันมืดมิด… และบนภาพโฮโลแกรมนั้น ปรากฏพิกัดตัวเลขชุดหนึ่งที่อลิสาคุ้นเคยเป็นอย่างดี พิกัดที่เธอถอดรหัสได้ แต่คราวนี้มันไม่ได้แสดงแค่ตำแหน่งบนโลก แต่เป็นตำแหน่งของบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ห่างไกลออกไป… ไกลเกินกว่าจะจินตนาการได้

และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังใกล้เข้ามาจากทางเดินที่ประตูเหล็กเพิ่งปิดลงไป เหมือนกับว่าประตูนั้นไม่ได้ปิดสนิท แต่มีช่องทางลับบางอย่างที่นำกลุ่มผู้ไล่ล่าเข้ามาในห้องโถงลึกลับแห่งนี้ได้สำเร็จ

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม “พวกมันอยู่ตรงนั้น! อย่าให้รอดไปได้!”

ภวัตกระชับปืนแน่น เขาดันร่างอลิสาให้หลบอยู่หลังแผงควบคุมอีกครั้ง “วิ่งสิอลิสา! วิ่ง!” แต่ก่อนที่พวกเขาจะขยับตัวได้ ลำแสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็พุ่งออกมาจากวัตถุทรงกลมอีกครั้ง คราวนี้มันพุ่งตรงมายังตัวอลิสา แสงนั้นไม่ได้ทำร้ายเธอ แต่มันดูเหมือนจะ… สแกนร่างกายเธอ

วินาทีนั้นเอง ข้อความภาษาไทยก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ เหนือภาพโครงสร้างลอยฟ้าอันมหึมา ข้อความนั้นเขียนว่า…

“การเปิดใช้งานระบบเสร็จสมบูรณ์… ผู้ครอบครองรหัสต้นฉบับถูกระบุตัวตนแล้ว… เริ่มต้นการเดินทางสู่ ‘ศูนย์กลางแห่งพิกัดมรณะ’ ”

พร้อมกันนั้น พื้นที่ใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รอบห้องส่งเสียงดังหึ่งๆ แรงสั่นสะเทือนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนรู้สึกเหมือนกำลังถูกยกขึ้นไปในอากาศ… และในขณะที่กลุ่มผู้ไล่ล่ากำลังวิ่งกรูกันเข้ามาในห้องโถงนั้นเอง แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโถงจนมองไม่เห็นสิ่งใดอีกต่อไป พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากระเบิด แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากส่วนลึกของโลก เหมือนกับว่าทั้งสถานที่แห่งนี้กำลังจะ… หายไป…