ตอนที่ 15 — แสงแห่งวันใหม่ ร่างกายที่กลับมาสมบูรณ์

แสงแรกยามเช้าทาบทาผืนป่าอีกครั้ง ความอบอุ่นอ่อนโยนแผ่ซ่านกระทบเปลือกตาของนนท์ที่ค่อยๆ กะพริบเปิดรับแสงแห่งวันใหม่ กลิ่นดินชื้นเจือกลิ่นสมุนไพรสดโชยมาตามลมหายใจเข้าออก บาดแผลจากคมกระสุนที่เคยฉีกขาดสะโพกจนทุพพลภาพ บัดนี้กลับมาประสานกันจนเกือบจะสนิท ผิวหนังใหม่สีชมพูเรื่อปรากฏขึ้นแทนที่รอยแผลเป็นสีคล้ำที่เคยน่าหวาดหวั่น ความเจ็บปวดจากการเคลื่อนไหวแทบไม่มีเหลืออยู่แล้ว ‌เหลือเพียงความรู้สึกตึงรั้งเล็กน้อยยามที่เขาเหยียดขาจนสุด

นนท์ลุกขึ้นนั่งช้าๆ สูดลมหายใจลึกๆ จนเต็มปอด อากาศบริสุทธิ์ในป่าแห่งนี้ช่างแตกต่างจากไอพิษและกลิ่นคาวเลือดที่เขาคุ้นชินมานานหลายเดือน มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะรอยแผลเป็นที่ข้างลำตัว รอยกรีดจากมีดของท่านผู้นำที่หวังจะสังหารเขาก็เช่นกัน ได้รับการเยียวยาด้วยความพิถีพิถันจากแม่เฒ่าจันทร์จนเกือบจะเลือนหายไปแล้ว เขาลองขยับตัว ​ยกแขน บิดเอว พลังที่เคยขาดหายไปค่อยๆ ไหลเวียนกลับมาในทุกอณู ความกระปรี้กระเปร่าเข้าแทนที่ความอ่อนล้า ความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ไม่ใช่เพียงแค่คำเปรียบเปรย แต่เป็นสิ่งที่เขาสัมผัสได้จริงในทุกๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมา

“ตื่นแล้วรึไอ้หนุ่ม” ‍เสียงแหบพร่าทว่าเปี่ยมด้วยเมตตาของแม่เฒ่าจันทร์ดังขึ้นจากหน้ากระท่อม ไม้เท้าในมือของนางเคาะลงบนพื้นดินอย่างแผ่วเบา ดวงตาที่พร่าเลือนตามกาลเวลาแต่กลับฉายแววคมกล้าเกินวัย จ้องมองมาที่นนท์ด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม “วันนี้เจ้าดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมากนะ”

นนท์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาทรงตัวได้ดีกว่าที่คาดไว้มาก ความมั่นคงที่เคยสูญเสียไปกลับมาอีกครั้ง เขาเดินออกจากกระท่อมที่ทำจากไม้และใบไม้แห้งอย่างง่ายๆ ‌เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่เฒ่าจันทร์ที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับการก่อไฟหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่

“ขอบคุณครับแม่เฒ่า” นนท์เอ่ยเสียงนุ่มนวล ความรู้สึกขอบคุณท่วมท้นจนยากจะสรรหาถ้อยคำมาบรรยาย เขาโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม “ถ้าไม่ได้แม่เฒ่า ผมคง…คงไม่รอดมาถึงวันนี้”

แม่เฒ่าจันทร์หัวเราะหึๆ ‍ในลำคอ “ชะตาชีวิตของเจ้ายังไม่ถึงฆาตต่างหากไอ้หนุ่ม ป่าแห่งนี้ต้อนรับผู้ที่รู้คุณค่าของมันเสมอ” นางเงยหน้าขึ้นมองนนท์ ดวงตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับกำลังอ่านเรื่องราวที่ไม่เคยมีใครบอก “บาดแผลกายอาจจะหาย แต่บาดแผลในใจเจ้ายังคงฝังลึกใช่หรือไม่”

คำถามของแม่เฒ่าจันทร์ทำให้นนท์ชะงัก ​สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความมืดมิดในจิตใจที่เขาพยายามซ่อนเร้นไว้ถูกแม่เฒ่ามองทะลุปรุโปร่ง ความแค้นชิงชังที่ฝังลึกต่อท่านผู้นำยังคงเป็นไฟสุมทรวง ความรู้สึกผิดต่อผู้คนที่เขาไม่อาจปกป้องได้ยังคงตามหลอกหลอน ความหวาดกลัวต่อโลกที่เปลี่ยนไปเป็นนรกบนดินยังคงเกาะกุมจิตใจ

“ผม…ผมไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปครับ” นนท์สารภาพออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาหันไปมองป่าเบื้องหน้าที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา “โลกภายนอกมันโหดร้ายเหลือเกิน”

“โลกภายนอกไม่ได้โหดร้ายเสมอไปหรอกไอ้หนุ่ม” ​แม่เฒ่ากล่าวพลางพลิกกระบอกข้าวที่กำลังสุก “มันแค่เปลี่ยนไป คนต่างหากที่โหดร้าย และคนก็มีทั้งดีและร้ายเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหน” นางเอื้อมมือที่เหี่ยวย่นไปตบเบาๆ ที่แขนของนนท์ “เจ้ายังหนุ่ม ​ยังมีเรี่ยวแรงและจิตใจที่เข้มแข็ง นี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกที่เปลี่ยนไปนี้”

คำพูดของแม่เฒ่าจันทร์จุดประกายบางอย่างในใจนนท์ เขามองไปยังมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของนาง มือที่เคยพอกยาสมุนไพรให้เขาด้วยความเมตตา มือที่ปรุงอาหารง่ายๆ ให้เขาทุกวัน มือที่ประคองเขาในยามที่เขาอ่อนแอที่สุด

“ผมอยากจะตอบแทนบุญคุณแม่เฒ่า” นนท์เอ่ยขึ้นอย่างจริงใจ “มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้างครับ”

แม่เฒ่ายิ้ม “เจ้าก็ช่วยตัวเองให้แข็งแรง นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับข้า” นางตักข้าวจากกระบอกไม้ไผ่ใส่ลงในใบไม้ที่ทำเป็นจานอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมของข้าวป่าและสมุนไพรอบอวล “กินเสียเถอะ วันนี้มีข้าวป่ากับหัวมันเผา”

นนท์รับจานข้าวมา เขาเริ่มรู้สึกหิวโหยอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน รสชาติของอาหารป่าที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยคุณค่าและความใส่ใจ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เขาเคี้ยวข้าวช้าๆ พลางมองไปยังป่าที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา นนท์ใช้เวลาฝึกฝนร่างกาย เขาเริ่มจากการเดินช้าๆ ไปรอบๆ บริเวณกระท่อม จากนั้นก็เพิ่มเป็นวิ่งเหยาะๆ และลองปีนป่ายต้นไม้ การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มกลับมาคล่องแคล่วและแข็งแกร่งกว่าเดิมมากราวกับร่างกายได้รับการปรับปรุงให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป กล้ามเนื้อที่เคยลีบเล็กกลับมาฟูขึ้น กระดูกที่เคยหักร้าวกลับมาประสานกันอย่างมั่นคง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานดิบที่ไหลเวียนอยู่ในกาย พลังที่รอวันปลดปล่อย

แม่เฒ่าจันทร์สังเกตการณ์เขาเงียบๆ บางครั้งนางก็ชี้นำสมุนไพรบางชนิดที่ช่วยบำรุงกำลัง หรือบอกเล่าถึงสัตว์ป่าบางตัวที่ควรระวัง นนท์รู้ดีว่าเวลาแห่งการพักผ่อนของเขากำลังจะสิ้นสุดลง เขามีหน้าที่ที่ต้องทำ มีเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง แม้จะไม่รู้ว่าเป้าหมายนั้นอยู่ทิศทางใด หรือเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง

ในยามค่ำคืน นนท์มักจะนั่งข้างกองไฟ มองเปลวไฟเต้นระริกสะท้อนเงาความทรงจำอันเลวร้าย ท่านผู้นำ รอยยิ้มเย็นชาของเขา คำพูดที่เปี่ยมด้วยอำนาจและคำโกหก เสียงกรีดร้องของผู้คนที่ล้มตาย ภาพซากปรักหักพังของเมืองที่เคยรุ่งเรือง ความคิดที่ว่าโลกนี้อาจไม่มีที่สำหรับความหวังอีกต่อไปวนเวียนอยู่ในหัว

“คิดอะไรอยู่รึไอ้หนุ่ม” แม่เฒ่าจันทร์ถามขึ้นในคืนหนึ่ง ในขณะที่นางกำลังนั่งเหลาไม้ไผ่ทำเครื่องจักสาน

“ผมคิดถึงเรื่องในอดีตครับแม่เฒ่า” นนท์ตอบเสียงเบา “เรื่องที่ผมทำพลาด เรื่องที่ผมปกป้องไม่ได้”

แม่เฒ่าละมือจากการเหลาไม้ “ไม่มีใครปกป้องได้ทุกสิ่งหรอกไอ้หนุ่ม โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว หน้าที่ของเจ้าคือการอยู่รอด และใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับโอกาสที่ได้มา” นางชี้ไปยังท้องฟ้ามืดมิดที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ “เจ้าเห็นดวงดาวเหล่านั้นไหม? แม้โลกจะมืดมิดแค่ไหน แต่ดวงดาวก็ยังคงส่องแสงนำทางให้เสมอ”

คำพูดนั้นสะท้อนอยู่ในใจนนท์ เขามองดวงดาวเหล่านั้น พยายามค้นหา "แสงนำทาง" ของเขาเอง

วันรุ่งขึ้น นนท์ตัดสินใจที่จะเริ่มต้นเดินทางอีกครั้ง เขาเดินไปหาแม่เฒ่าจันทร์ที่กำลังเก็บสมุนไพรอยู่ใกล้ลำธาร “แม่เฒ่าครับ ผมคิดว่าผมพร้อมแล้วที่จะออกเดินทาง”

แม่เฒ่าจันทร์ชะงักมือก่อนจะหันมามองนนท์ นางพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ข้ารู้แล้วไอ้หนุ่ม ดวงตาของเจ้าบอกข้ามาตลอดว่าเจ้าไม่ใช่นกน้อยที่จะอยู่ในกรง” นางเดินกลับมาที่กระท่อม เปิดห่อผ้าเก่าๆ ที่วางอยู่มุมหนึ่ง หยิบมีดพกเล่มหนึ่งที่ลับคมกริบส่งให้นนท์

“นี่คือมีดของพ่อข้า มันเคยปกป้องคนในครอบครัวของเรามาหลายชั่วอายุคน ขอให้มันปกป้องเจ้าด้วย” แม่เฒ่ากล่าว

นนท์รับมีดมาสัมผัสถึงความเย็นของเหล็กที่คมกริบ ด้ามจับทำจากไม้เนื้อแข็งที่สึกหรอตามกาลเวลาแต่ยังคงกระชับมือ “ขอบคุณครับแม่เฒ่า ผมจะรักษามันไว้ยิ่งชีวิต”

“และนี่” แม่เฒ่าจันทร์ยื่นห่อผ้าอีกห่อให้นนท์ “สมุนไพรสำหรับเดินทาง เผื่อเจ้าต้องใช้ยามฉุกเฉิน และน้ำสะอาดสำหรับเจ้า”

นนท์รู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง “แม่เฒ่าดูแลผมดีเหลือเกิน ผมไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร”

“ไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอกไอ้หนุ่ม แค่จงมีชีวิตรอดกลับมาเล่าเรื่องราวของเจ้าให้ข้าฟังก็พอ” แม่เฒ่าพูดพลางลูบผมของนนท์อย่างอ่อนโยน ราวกับลูบหลานชายที่กำลังจะจากบ้านไปผจญภัย “เจ้าจะไปทางไหนหรือ?”

นนท์กวาดตามองไปยังทิศทางต่างๆ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะไปทางไหนดี เขาไม่มีแผนที่ ไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน มีเพียงความรู้สึกที่กระตุ้นให้เขาก้าวไปข้างหน้า “ผมคิดว่าจะไปทางทิศตะวันออกครับแม่เฒ่า ผมเคยได้ยินว่าทางนั้นอาจจะมีผู้รอดชีวิตรวมกลุ่มกันอยู่”

แม่เฒ่าจันทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทางตะวันออกน่ะรึ? เป็นเส้นทางที่อันตรายยิ่งนักไอ้หนุ่ม ทางนั้นมีป่าทึบและภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่น อีกทั้งยังมีสัตว์กลายพันธุ์ขนาดใหญ่ที่ดุร้าย และ…กลุ่มคนที่ไม่หวังดีอีกหลายกลุ่ม” นางมองนนท์อย่างเป็นห่วง “เจ้าแน่ใจนะ?”

“ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับแม่เฒ่า” นนท์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “ผมต้องออกไปค้นหาความหวัง ผมต้องรู้ว่ายังมีอะไรเหลืออยู่บ้างในโลกใบนี้”

แม่เฒ่าถอนหายใจ “เช่นนั้นก็จงระวังตัวให้มาก จงฟังเสียงของป่า และเชื่อในสัญชาตญาณของเจ้า” นางเดินนำนนท์ไปยังชายป่าด้านทิศตะวันออก “หากเจ้าไปถึงที่ราบสูงหลังภูเขาไฟลูกนั้น เจ้าอาจจะพบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน”

“สิ่งที่ไม่คาดฝัน?” นนท์ถามอย่างสงสัย

แม่เฒ่าจันทร์หันมายิ้มอย่างมีเลศนัย “บางสิ่งบางอย่างที่ป่าแห่งนี้ซ่อนเร้นไว้ บางสิ่งบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตเจ้าไปตลอดกาล”

นนท์เดินตามแม่เฒ่าไปจนถึงขอบเขตที่แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านป่าทึบอย่างยากลำบาก เขาก้มลงกราบแม่เฒ่าจันทร์ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด “ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างครับแม่เฒ่า ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณนี้เลย”

“ไปเถอะไอ้หนุ่ม ไปตามทางที่เจ้าเลือก” แม่เฒ่าโบกมือให้นนท์ “ขอให้ธาตุแห่งป่าคุ้มครองเจ้า”

นนท์หันหลังให้กระท่อมอันอบอุ่นและแม่เฒ่าผู้เมตตา เขาแบกเป้สัมภาระที่แม่เฒ่าเตรียมให้ เดินเข้าสู่ป่าทึบทางทิศตะวันออกทันที แสงอาทิตย์เริ่มทอแสงแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขาก้าวลึกเข้าไปในความมืดครึ้มของผืนป่า เสียงจักจั่นเรไรดังระงม สัตว์เล็กสัตว์น้อยวิ่งผ่านไปมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง กลิ่นดินชื้นและพืชพรรณเขตร้อนอบอวลไปทั่ว

เขาเดินไปได้ไม่นาน ทิวทัศน์รอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป ต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เถาวัลย์หนาแน่นห้อยระโยงระยางจนบางครั้งก็บดบังทางเดินจนมองไม่เห็นท้องฟ้า ความรู้สึกอึดอัดเริ่มเข้ามาแทนที่ความสงบในตอนแรก เขาใช้มีดที่แม่เฒ่าให้มาฟันฟ่าพงหญ้าและเถาวัลย์ที่ขวางทาง พยายามรักษาทิศทางไปทางทิศตะวันออกให้มากที่สุด

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ป่าก็ยิ่งทึบขึ้น เสียงของธรรมชาติที่เคยคุ้นหูเริ่มเปลี่ยนไปเป็นเสียงแปลกๆ ที่ไม่คุ้นเคย เสียงคำรามแผ่วๆ ดังมาจากที่ไกลๆ ทำให้ขนแขนของนนท์ลุกชัน สัญชาตญาณดิบที่เคยช่วยให้เขารอดชีวิตมาได้หลายครั้งเริ่มทำงานอย่างเต็มที่ เขาหยิบมีดพกในมือขึ้นมา กระชับด้ามจับให้มั่นคง ดวงตาจับจ้องมองไปรอบๆ ตัวอย่างระมัดระวัง

เขามองเห็นร่องรอยประหลาดบนพื้นดิน รอยเท้าขนาดใหญ่ที่ไม่ได้มาจากสัตว์ป่าทั่วไป รอยขูดขีดบนต้นไม้ที่สูงเกินกว่ามนุษย์จะเอื้อมถึง สัญญาณเหล่านี้บอกเขาว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนของบางสิ่งบางอย่างที่ไม่เป็นมิตร

จู่ๆ เสียงลมหายใจหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังต้นไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร นนท์หยุดชะงักทันที หัวใจเต้นรัวระส่ำ มือที่จับมีดพกแน่นจนเหงื่อซึม เขาพยายามกลั้นหายใจ ฟังเสียงรอบตัวอย่างตั้งใจ

ความเงียบเข้าปกคลุมผืนป่าชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของนนท์ที่เต้นดังตึกตัก

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามากว่าเดิม พร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ฟังดูน่ากลัว และกลิ่นสาบเฉพาะตัวที่ไม่ใช่กลิ่นของสัตว์ป่าทั่วไป

นนท์ค่อยๆ ขยับเท้าไปด้านข้างอย่างช้าๆ พยายามหลีกเลี่ยงการสร้างเสียง เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ พลางค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง

สิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ...

เบื้องหน้าของเขา ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร มีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังยืนอยู่ มันมีลักษณะคล้ายหมาป่า แต่มีขนาดใหญ่กว่าสิบเท่า ผิวหนังของมันเป็นสีดำสนิทราวกับถ่านหิน ดวงตาสีแดงฉานเรืองรองในความมืดของป่า กรงเล็บที่แหลมคมของมันยาวเฟื้อย และที่น่าตกใจที่สุดคือ มีหนามแหลมคมสีดำงอกออกมาจากหลังของมันยาวไปจนถึงปลายหางที่ฟาดกระทบพื้นดินเป็นจังหวะ มันกำลังหอบหายใจอย่างแรง มองกวาดสายตาไปรอบๆ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

สัตว์กลายพันธุ์... ที่แม่เฒ่าจันทร์เตือนไว้

นนท์เคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสัตว์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งและดุร้าย แต่ไม่เคยเห็นตัวจริงที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน

จู่ๆ สัตว์ร้ายตัวนั้นก็หันขวับมาทางที่นนท์ซ่อนอยู่ ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องตรงมาที่เขา ราวกับมันรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา

มันคำรามเสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่นนท์อย่างรวดเร็วเกินคาดหมาย ร่างมหึมาของมันพุ่งทะยานผ่านพงหญ้าและเถาวัลย์อย่างไม่ลดละ สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วผืนป่า หนามแหลมคมบนหลังของมันสะท้อนแสงสลัวๆ ราวกับคมมีดนับร้อยกำลังพุ่งตรงมา

นนท์ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนั้นอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาเห็นปากของมันแยกเขี้ยวโชว์ฟันที่แหลมคมขนาดใหญ่ราวกับใบมีด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก

เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที... ไม่วิ่งหนี แต่พุ่งเข้าใส่!

ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ฝังลึกและพลังที่เพิ่งกลับคืนมา นนท์กลิ้งตัวหลบการโจมตีครั้งแรกของสัตว์ร้ายอย่างหวุดหวิด มีดพกในมือของเขาสะท้อนแสงวูบหนึ่งขณะที่เขาพยายามแทงสวนเข้าไปที่ลำตัวของมัน

แต่สัตว์ร้ายตัวนั้นเร็วกว่าที่เขาคิด มันเบี่ยงตัวหลบคมมีดของนนท์ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเหวี่ยงกรงเล็บขนาดใหญ่เข้าใส่ร่างของเขาเต็มแรง

นนท์สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกมหาศาลที่ซัดร่างของเขาลอยกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง มีดพกในมือหลุดกระเด็นไปไกล

เขาพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายมันชาไปหมด สัตว์ร้ายตัวนั้นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หอบหายใจถี่ๆ ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองมาที่เขาอย่างกระหายเลือด

นนท์พยายามกวาดตามองหามีดของเขา แต่ก็ไม่พบ มันหายไปในพงหญ้าที่รกทึบ

สัตว์ร้ายย่างสามขุมเข้ามาหาเขาช้าๆ เสียงกรงเล็บกระทบพื้นดินดังครืดๆ ราวกับเสียงมัจจุราชกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

นนท์รู้ว่านี่คือจุดจบของเขา ไม่มีทางรอด เขาพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ทรุดลงด้วยความเจ็บปวด

ดวงตาสีแดงฉานของสัตว์ร้ายสะท้อนภาพของนนท์ที่สิ้นหวัง มันอ้าปากกว้าง เตรียมจะงับร่างของเขาให้แหลกคามือ

ในช่วงเวลาที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม จู่ๆ เสียงแปลกประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลังของสัตว์ร้าย เสียงเหมือนโลหะกระทบกันดังแกร๊กๆ และเสียงลมหายใจฟืดฟาดที่หนักหน่วงยิ่งกว่าสัตว์ร้ายตัวนี้

สัตว์ร้ายชะงักการโจมตี มันหันขวับไปมองสิ่งที่อยู่ด้านหลังด้วยท่าทีหวาดระแวง

นนท์พยายามเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นใหม่ในป่าทึบแห่งนี้

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืดมิดของพงไพร มันมีขนาดใหญ่โตไม่แพ้สัตว์กลายพันธุ์ที่อยู่ตรงหน้าเขา แต่รูปร่างของมันนั้น... ไม่ใช่สัตว์!

มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า ผิวหนังของมันเป็นเกล็ดสีเขียวเข้มคล้ายเกล็ดของสัตว์เลื้อยคลาน บนหลังของมันมีปีกขนาดใหญ่ที่พับอยู่แนบลำตัว และที่แขนของมันมีกรงเล็บยาวแหลมคมสีดำทะมึน

แต่สิ่งที่ทำให้นนท์ตะลึงที่สุดคือใบหน้าของมัน ดวงตาของมันเรืองรองด้วยแสงสีทองประหลาด และมีเขี้ยวแหลมคมยื่นออกมาจากปากของมันอย่างน่ากลัว

สิ่งมีชีวิตปริศนานั้นจ้องมองไปยังสัตว์กลายพันธุ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดัน ก่อนที่มันจะเปล่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมา เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่า ราวกับเสียงจากก้นบึ้งของขุมนรก

สัตว์กลายพันธุ์หมาป่าเองก็ดูหวาดหวั่นไม่น้อย มันถอยหลังไปหนึ่งก้าว

นนท์ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้ ความเจ็บปวดเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ความสงสัยและความตื่นตระหนกจากสิ่งที่เห็นกลับเข้ามาแทนที่

เขาไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้มาก่อนในชีวิต มันคืออะไรกันแน่? มนุษย์? สัตว์กลายพันธุ์อีกชนิด? หรือเป็นสิ่งมีชีวิตจากตำนานปรัมปรา?

สิ่งมีชีวิตปริศนาเบื้องหน้าของเขายกมือข้างหนึ่งขึ้น กางกรงเล็บที่แหลมคมออก ก่อนจะพุ่งเข้าใส่สัตว์กลายพันธุ์หมาป่าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างไม่น่าเชื่อ!

เสียงการต่อสู้ดังกึกก้องไปทั่วผืนป่า เสียงคำราม เสียงข่วน เสียงฉีกขาดของเนื้อหนัง และเสียงกิ่งไม้หักดังระงม นนท์พยายามยันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ พลางมองดูการต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างสิ่งมีชีวิตทั้งสอง

เขาเห็นสิ่งมีชีวิตปริศนาใช้กรงเล็บของมันจู่โจมสัตว์กลายพันธุ์หมาป่าอย่างรวดเร็วและรุนแรง สัตว์กลายพันธุ์หมาป่าเองก็ตอบโต้ด้วยการพ่นหนามแหลมจากหลังของมันเข้าใส่

แต่หนามเหล่านั้นกลับไม่สามารถทำอันตรายสิ่งมีชีวิตเกล็ดเขียวได้มากนัก ราวกับผิวหนังของมันแข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกแทงทะลุ

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง นนท์รู้สึกเหมือนกำลังชมภาพยนตร์สุดระทึกตรงหน้า เขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

ไม่นานนัก สัตว์กลายพันธุ์หมาป่าก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำ มันถูกสิ่งมีชีวิตเกล็ดเขียวโจมตีอย่างหนัก จนมีบาดแผลเหวอะหวะไปทั่วร่าง เลือดสีดำไหลอาบตามเกล็ดสีเขียวของคู่ต่อสู้

แล้วสิ่งมีชีวิตเกล็ดเขียวก็กระโจนเข้าใส่สัตว์กลายพันธุ์หมาป่าอีกครั้ง มันใช้กรงเล็บที่แหลมคมของมันฉีกกระชากลำคอของสัตว์ร้ายจนขาดสะบั้น

สัตว์กลายพันธุ์หมาป่าตัวมหึมาล้มลงสู่พื้นดินอย่างไม่อาจขัดขืน เลือดสีดำทะลักออกมาจากบาดแผลขนาดใหญ่ ก่อนที่ร่างของมันจะหยุดนิ่งไปตลอดกาล

ความเงียบเข้าปกคลุมผืนป่าอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตปริศนายืนอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณของสัตว์กลายพันธุ์หมาป่า หอบหายใจถี่ๆ ก่อนที่มันจะหันกลับมามองนนท์ที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นดิน

ดวงตาสีทองเรืองรองของมันจ้องตรงมาที่เขา นนท์รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล เขาไม่รู้ว่ามันเป็นมิตรหรือศัตรู แต่ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจของเขาจนยากจะขยับตัว

สิ่งมีชีวิตปริศนาค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหานนท์ช้าๆ กรงเล็บที่เพิ่งฉีกกระชากสัตว์ร้ายเมื่อครู่ยังคงมีคราบเลือดติดอยู่

นนท์พยายามจะถอยหนี แต่ร่างกายของเขาไม่ยอมขยับ เขามองดูมันก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เงาขนาดมหึมาของมันทาบทับลงบนร่างของเขา

แล้วมันก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่ถึงฟุต ดวงตาสีทองของมันยังคงจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กะพริบ

นนท์สัมผัสได้ถึงกลิ่นสาบเฉพาะตัวของมัน กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างดินชื้น เลือด และอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาด

มันยกมือข้างหนึ่งขึ้นอย่างช้าๆ กรงเล็บที่แหลมคมนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าของนนท์เรื่อยๆ

นนท์หลับตาแน่น เตรียมรับความตายที่กำลังจะมาถึง

แต่แทนที่จะรู้สึกถึงความเจ็บปวด เขากลับรู้สึกถึงสัมผัสที่เย็นเยียบและหยาบกร้านที่ข้างแก้ม...

ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงบางอย่างถูกกดลงบนบาดแผลที่ข้างลำตัวของเขาอย่างแผ่วเบา... นนท์ลืมตาขึ้นช้าๆ มองไปที่มือของสิ่งมีชีวิตปริศนา กรงเล็บสีดำทะมึนของมันกำลังจิ้มลงไปบนรอยแผลที่ลำตัวของเขาอย่างเบามือ และในวินาทีต่อมา นนท์ก็รู้สึกถึงความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาจากจุดที่มันสัมผัส ความร้อนนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย... ความรู้สึกเดียวกับที่สมุนไพรของแม่เฒ่าจันทร์เคยให้ไว้ บาดแผลที่โดนกระแทกกับต้นไม้เริ่มหายชา พลังงานแปลกประหลาดไหลเวียนเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

สิ่งมีชีวิตปริศนาเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาสีทองของมันราวกับกำลังส่งผ่านข้อความบางอย่างที่ไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยคำพูด

นนท์จ้องมองกลับไปที่ดวงตาของมัน พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

แล้วมันก็หันหลังกลับ ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้นนท์นั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางซากศพของสัตว์กลายพันธุ์หมาป่า และความมืดมิดที่เริ่มเข้าปกคลุมผืนป่า

เขาพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้ร่างกายของเขาตอบสนองได้อย่างน่าอัศจรรย์ ความเจ็บปวดลดลงไปมาก ราวกับบาดแผลได้รับการเยียวยาอย่างรวดเร็ว

นนท์มองตามทิศทางที่สิ่งมีชีวิตปริศนาจากไป มันหายลับไปในเงามืดของป่าราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

เขาเดินกลับไปเก็บมีดพกที่หล่นอยู่ และมองไปยังซากศพของสัตว์กลายพันธุ์หมาป่าที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า

มันคืออะไรกันแน่? ทำไมถึงช่วยเขาไว้? และมันหายไปไหน?

คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในหัวของนนท์ เขาไม่รู้ว่าจะต้องเดินทางไปที่ไหน หรือจะต้องพบเจออะไรอีกบ้างในป่าแห่งนี้ แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้ตอนนี้คือ โลกใบนี้ยังคงเต็มไปด้วยความลับและสิ่งมีชีวิตที่เหนือความคาดหมาย

นนท์เงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด เสียงคำรามแผ่วๆ ที่แตกต่างจากเดิมดังมาจากที่ไกลๆ ราวกับเป็นการต้อนรับเขาเข้าสู่ค่ำคืนอันยาวนานในป่าลึกที่ไม่รู้จัก

เขากระชับมีดพกในมือให้แน่นขึ้น สัญชาตญาณเตือนเขาว่าอันตรายยังไม่หมดไป และเขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ส่วนที่แท้จริงของ "พิภพปริ" แห่งนี้

ก่อนที่นนท์จะตัดสินใจว่าจะไปทางไหนต่อ เสียงกรีดร้องอันโหยหวนของสัตว์ป่าที่ดังก้องกังวานและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากทิศทางที่สิ่งมีชีวิตเกล็ดเขียวปริศนาหายลับไป!

เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของนนท์ มันไม่ใช่เสียงของสัตว์กลายพันธุ์หมาป่า... แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดและถึงชีวิต...

หรือว่าสิ่งมีชีวิตปริศนานั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย? และใครกันที่สามารถทำร้ายมันได้? นนท์ยืนนิ่งอยู่ในความมืดมิดของป่าลึก ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ระหว่างการเดินหน้าต่อไปตามเส้นทางที่ยังไม่รู้ หรือจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า...