การเดินทางออกจากเมืองที่พังทลายไม่ใช่เรื่องง่าย นนท์และพราวตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ทางเหนือ ตามข่าวลือเรื่องพื้นที่ปลอดภัยที่พราวเคยได้ยินมา พวกเขาเดินเท้าข้ามซากปรักหักพังที่เคยเป็นเมืองใหญ่ ออกสู่ชานเมืองที่เต็มไปด้วยสภาพภูมิประเทศที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ผืนดินที่เคยเป็นที่ราบกลับมีรอยแยกขนาดใหญ่ พืชพรรณที่เคยเขียวขจีก็เหี่ยวเฉาหรือกลายพันธุ์จนมีรูปร่างประหลาด
วันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังเดินลัดเลาะไปตามแนวป่าที่เคยเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ แต่ตอนนี้ต้นไม้ส่วนใหญ่ก็ล้มตายลงไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงซากไม้ที่ไหม้เกรียมและเถ้าถ่านที่ปกคลุมพื้นดิน นนท์สังเกตเห็นรอยเท้าขนาดใหญ่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่าน มันไม่ใช่รอยเท้าของสัตว์ธรรมดา แต่มีขนาดใหญ่กว่าสุนัขมากนัก และมีกรงเล็บที่แหลมคม
“รอยเท้าอะไรน่ะ?” นนท์ถามพราวเสียงเบา
พราวพยักหน้า สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียด “ฉันไม่เคยเห็นรอยเท้าแบบนี้มาก่อน ระวังตัวไว้”
พวกเขาเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง แต่แล้วก็มีเสียงคำรามดังก้องมาจากด้านหลัง เสียงนั้นทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน นนท์และพราวหันขวับไปมอง แล้วพวกเขาก็เห็นมัน สิ่งมีชีวิตขนาดเท่าหมีควาย แต่มีรูปร่างผอมโซและดุร้ายกว่ามาก ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำ ขนสีดำสนิทเต็มไปด้วยบาดแผล และมีเขี้ยวที่ยาวเฟื้อย สิ่งมีชีวิตนั้นมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหย
“วิ่ง!” พราวตะโกน พวกเขารีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต สิ่งมีชีวิตนั้นวิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของมันดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ นนท์รู้สึกถึงลมหายใจที่รดต้นคอ เขารู้ว่าพวกเขาไม่สามารถหนีมันได้ตลอดไป
พวกเขาพยายามวิ่งเข้าไปในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและสิ่งกีดขวาง เพื่อชะลอความเร็วของมัน แต่สิ่งมีชีวิตนั้นก็มีความว่องไวอย่างเหลือเชื่อ มันกระโดดข้ามซากปรักหักพังได้อย่างง่ายดาย
“เราต้องสู้!” นนท์ตะโกน “หนีไม่รอดแน่!”
พราวพยักหน้า เธอรู้ว่านนท์พูดถูก พวกเขามองหาที่กำบังที่ดีที่สุด แล้วพวกเขาก็เห็นอาคารร้างแห่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นโรงงานเก่า พวกเขารีบวิ่งเข้าไปในโรงงานนั้นทันที
โรงงานแห่งนั้นเต็มไปด้วยเครื่องจักรเก่าๆ ที่พังทลายลงมา เศษเหล็กและสายไฟฟ้าที่ขาดห้อยระโยงระยาง นนท์และพราวพยายามหาอาวุธที่พอจะใช้ได้ นนท์คว้าท่อนเหล็กขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ มือ ส่วนพราวก็เตรียมธนูที่เธอทำขึ้นเองจากไม้ที่หาได้กับเชือกเก่าๆ
สิ่งมีชีวิตนั้นตามเข้ามาในโรงงาน มันส่งเสียงคำรามดังก้องไปทั่วบริเวณ นนท์และพราวหลบอยู่หลังกองลังเหล็กขนาดใหญ่ พวกเขารอจังหวะที่เหมาะสม
“ฉันจะยิงธนูใส่ตาของมัน” พราวบอกนนท์เสียงเบา “นายต้องเข้าไปใกล้ๆ แล้วฟาดมันเต็มแรง”
นนท์พยักหน้า เขารู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน เขารู้ว่านี่คือการต่อสู้เพื่อชีวิต สิ่งมีชีวิตนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มันกำลังมองหาพวกเขา ดวงตาของมันเป็นประกายวาววับในความมืด
ทันใดนั้น พราวก็ง้างธนูแล้วยิงออกไปอย่างรวดเร็ว ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ดวงตาของสิ่งมีชีวิตนั้นเต็มแรง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมันดังก้องไปทั่วบริเวณ มันกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็เริ่มอาละวาดทุบทำลายข้าวของทุกอย่างรอบตัว
“ตอนนี้แหละ!” พราวตะโกน นนท์พุ่งตัวออกไปจากที่กำบัง เขาใช้ท่อนเหล็กขนาดใหญ่ฟาดเข้าใส่หัวของสิ่งมีชีวิตนั้นอย่างสุดแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว สิ่งมีชีวิตนั้นล้มลงไปกับพื้น แต่ก็พยายามจะลุกขึ้น
นนท์ไม่รอช้า เขาฟาดซ้ำไปที่หัวของมันอีกครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดมันก็นิ่งสนิทลงไป
นนท์ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เขาหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและความตื่นเต้น พราวยืนอยู่ข้างๆ เขา เธอมองดูซากของสิ่งมีชีวิตนั้นด้วยสายตาที่เหนื่อยอ่อนแต่ก็เต็มไปด้วยความโล่งอก
“เราทำได้” พราวพูดเสียงแผ่ว นนท์พยักหน้า เขารู้สึกถึงความภาคภูมิใจในตัวเองและในมิตรภาพของพวกเขา
การต่อสู้ครั้งนี้เป็นบทพิสูจน์ที่ชัดเจนว่าพวกเขาทั้งคู่ต่างก็แข็งแกร่งขึ้นมากแค่ไหน และพวกเขาก็สามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวนี้ได้ด้วยความร่วมมือกัน นนท์มองดูซากของสิ่งมีชีวิตนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาพบว่ามันมีเขี้ยวที่ยาวเฟื้อย และมีขนที่แข็งเหมือนเกราะ
“มันดูเหมือนสัตว์ที่กลายพันธุ์มาจากอะไรบางอย่าง” พราวพูดขึ้น “น่ากลัวมาก”
นนท์พยักหน้า เขาเห็นด้วย ในโลกใบใหม่นี้ ไม่มีอะไรที่แน่นอน และทุกสิ่งทุกอย่างก็สามารถกลายพันธุ์ได้เสมอ พวกเขาต้องระมัดระวังให้มากขึ้นกว่าเดิม
พวกเขาใช้เวลาพักฟื้นในโรงงานนั้นอีกหนึ่งคืน ก่อนที่จะตัดสินใจเดินทางต่อไป ก่อนออกเดินทาง นนท์และพราวตัดสินใจที่จะใช้เนื้อของสัตว์ประหลาดตัวนี้เป็นอาหาร พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะต้องกินเนื้อสัตว์ประหลาดมาก่อน แต่นี่คือโลกใหม่ที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด
พราวใช้ความรู้ที่ได้มาจากพ่อของเธอในการชำแหละเนื้อสัตว์นั้นอย่างระมัดระวัง นนท์ช่วยเธอก่อกองไฟและย่างเนื้อ พวกเขากินเนื้อที่ย่างแล้วอย่างตะกละตะกลาม มันมีรสชาติแปลกๆ แต่ก็พอจะช่วยประทังความหิวได้
การล่าสัตว์ประหลาดครั้งนี้เป็นบทเรียนที่สำคัญสำหรับพวกเขา พวกเขารู้ว่าในโลกใบนี้ การเป็นผู้ล่า หรือถูกล่า เป็นเรื่องปกติ นนท์และพราวต่างก็เติบโตขึ้นจากการต่อสู้ครั้งนี้ พวกเขามีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และรู้ว่าพวกเขาสามารถพึ่งพาอาศัยกันและกันได้
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง พวกเขาเก็บสัมภาระแล้วออกเดินทางต่อไป พวกเขามุ่งหน้าสู่ทางเหนือด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม นนท์รู้ว่าการเดินทางยังอีกยาวไกล และอันตรายยังรออยู่ข้างหน้าอีกมากมาย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะไม่ยอมแพ้
นนท์มองไปที่พราว เธอกำลังเดินนำหน้าเขาไปอย่างมั่นคง มิตรภาพของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นจากการต่อสู้ครั้งนี้ และนนท์ก็รู้ว่าเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ตราบใดที่ยังมีพราวอยู่เคียงข้าง
พิภพปริ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก