ตอนที่ 7 — กรงขังแห่งความหวัง

สองสัปดาห์ถัดมา นนท์และพราวเดินทางผ่านภูมิประเทศที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง บางส่วนเป็นป่าที่ถูกเผาทำลาย บางส่วนเป็นพื้นที่ราบที่แห้งแล้งจนแตกระแหง พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความหิว ความกระหาย และอันตรายจากสัตว์กลายพันธุ์และสภาพอากาศที่คาดเดาไม่ได้ แต่ด้วยความร่วมมือกัน ‌พวกเขาก็สามารถรอดมาได้ทุกครั้ง

วันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังเดินลัดเลาะไปตามแนวภูเขาที่เต็มไปด้วยรอยแยกขนาดใหญ่ พราวก็ชี้ไปที่ควันไฟที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าจากระยะไกล “นั่นไง! สัญญาณไฟ!”

นนท์รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่แล่นพล่าน เขามองไปที่ควันไฟนั้นด้วยความหวัง เขาคิดว่านั่นอาจจะเป็นสัญญาณของพื้นที่ปลอดภัยที่พวกเขากำลังมองหา

พวกเขาเร่งฝีเท้าเดินทางไปยังทิศทางของควันไฟนั้น ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งเห็นโครงสร้างของอาคารขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะยังคงสภาพดีอยู่บ้าง ​อาคารนั้นถูกสร้างขึ้นบนเนินเขาสูง และมีกำแพงสูงใหญ่ล้อมรอบคล้ายป้อมปราการ

“นั่นมันอะไรกัน?” นนท์ถามด้วยความสงสัย

“น่าจะเป็นชุมชนผู้รอดชีวิต” พราวตอบ “แต่เราต้องระวัง พวกเขาอาจจะไม่ใช่คนดีเสมอไป”

เมื่อเข้ามาใกล้กำแพง พวกเขาก็เห็นยามติดอาวุธยืนเฝ้าประตูทางเข้าอยู่ ยามเหล่านั้นดูแข็งแกร่งและสวมเครื่องแบบที่ดูดีกว่าเสื้อผ้าของนนท์และพราวมากนัก

“หยุด!” ‍ยามคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับเล็งปืนมาที่พวกเขา “พวกแกเป็นใคร มาจากไหน?”

นนท์และพราวยกมือขึ้นแสดงความบริสุทธิ์ใจ พวกเขาเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ยามฟัง ยามคนนั้นพยักหน้าแล้วสั่งให้พวกเขาเดินตามเข้าไปในป้อมปราการ

เมื่อเดินผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่เข้าไป นนท์และพราวก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น ภายในป้อมปราการนั้นมีอาคารบ้านเรือนที่ดูดีกว่าที่พวกเขาคิด มีผู้คนมากมายที่กำลังทำงานอยู่ตามจุดต่างๆ ‌เด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ดูเหมือนจะเป็นชุมชนที่สงบสุขและปลอดภัย

“ยินดีต้อนรับสู่ ‘พิภพใหม่’” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง นนท์และพราวหันไปมอง แล้วพวกเขาก็เห็นชายร่างใหญ่ที่ดูมีอำนาจ เขาสวมเสื้อผ้าที่สะอาดและดูดีกว่าคนอื่นๆ ‍ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่ดวงตาของเขากลับดูเย็นชาและลึกลับ

“ฉันชื่อ ‘ท่านผู้นำ’” ชายคนนั้นแนะนำตัว “ฉันคือผู้ดูแลชุมชนแห่งนี้”

ท่านผู้นำต้อนรับนนท์และพราวอย่างอบอุ่น เขาให้พวกเขาพักในห้องพักที่สะอาดและมีอาหารให้กินอย่างอุดมสมบูรณ์ หลังจากที่ต้องอดอยากมานาน นนท์และพราวรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์

“ที่นี่ปลอดภัย” ​ท่านผู้นำบอกพวกเขา “พวกเราช่วยกันสร้างชุมชนนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นที่พักพิงให้ผู้รอดชีวิตทุกคน”

นนท์และพราวรู้สึกโล่งใจ พวกเขาคิดว่าในที่สุดพวกเขาก็ได้พบกับพื้นที่ปลอดภัยแล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน นนท์ก็เริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

ผู้คนในชุมชนนี้ดูเหมือนจะมีชีวิตที่ดี แต่พวกเขากลับไม่มีอิสระที่จะไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ ทุกคนต้องทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย และทุกคนต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบที่เข้มงวดของท่านผู้นำ

“ทำไมเราถึงต้องทำงานหนักขนาดนี้?” ​นนท์ถามชายคนหนึ่งที่กำลังทำงานอยู่ในโรงผลิตอาหาร

“ที่นี่มีกฎ” ชายคนนั้นตอบเสียงเรียบ “ใครไม่ทำงานก็ไม่มีอาหารกิน”

นนท์รู้สึกถึงความอึดอัดที่เกิดขึ้นในใจ เขาเดินไปหาพราว แล้วเล่าเรื่องที่เขาได้ยินให้เธอฟัง

“ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน” พราวบอก “ที่นี่ดูเหมือนจะดี แต่ก็มีบางอย่างที่แปลกๆ”

ในคืนนั้น ​นนท์และพราวแอบเข้าไปสำรวจพื้นที่ต่างๆ ในป้อมปราการ พวกเขาพบว่ามีคลังเก็บเสบียงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาหารและน้ำดื่มจำนวนมหาศาล ซึ่งมากกว่าที่ชุมชนต้องการใช้มากนัก

“พวกเขากำลังกักตุนเสบียง” พราวพูดด้วยความสงสัย “ทำไมถึงต้องทำแบบนี้?”

นนท์คิดตาม เขาเริ่มรู้สึกว่าท่านผู้นำอาจจะไม่ใช่คนดีอย่างที่เขาคิด

พวกเขาเดินสำรวจต่อไปจนถึงอีกด้านหนึ่งของป้อมปราการ ซึ่งเป็นเขตหวงห้าม ที่นั่นมียามเฝ้าอยู่เป็นจำนวนมาก นนท์และพราวแอบซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงนั้นเป็นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของผู้คน

“นั่นมันอะไรกัน?” นนท์ถามเสียงเบา

พราวส่ายหน้า ใบหน้าของเธอซีดเผือด “ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกไม่ดีเลย”

นนท์และพราวตัดสินใจแอบเข้าไปใกล้ๆ แล้วพวกเขาก็เห็นภาพที่น่าตกใจ ภายในเขตหวงห้ามนั้นมีผู้คนจำนวนมากถูกบังคับให้ทำงานในเหมืองแร่ พวกเขามีรูปร่างผอมโซและอ่อนแรง บางคนก็ถูกเฆี่ยนตีด้วยแส้จากยามที่ยืนเฝ้าอยู่

“นี่มันไม่ใช่ชุมชนผู้รอดชีวิต” นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “นี่มันคือกรงขัง”

พราวพยักหน้า เธอเองก็รู้สึกเหมือนกัน ความหวังที่เคยมีจางหายไปจนหมดสิ้น ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย แต่เป็นเพียงคุกขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยคำหวานและภาพลวงตา

นนท์และพราวมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าพวกเขาต้องหนีออกจากที่นี่ให้ได้ ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดจะต้องไม่จบลงด้วยการเป็นนักโทษในกรงขังแห่งนี้