ตอนที่ 11 — สิ้นสุดวัยเรียน บทใหม่ชีวิต

วันปัจฉิมนิเทศจบลงด้วยภาพความทรงจำที่พร่าเลือนในม่านน้ำตาและรอยยิ้ม ฟ้าเดินออกจากรั้วโรงเรียนในเย็นวันนั้นพร้อมกับความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่ความเสียใจเสียทีเดียว แต่เป็นความรู้สึกของการสิ้นสุดบางสิ่ง และการเริ่มต้นบางสิ่ง สิ้นสุดวัยเรียนมัธยม สิ้นสุดกิจวัตรประจำวันที่คุ้นเคย สิ้นสุดการได้พบเพื่อนๆ ‌ทุกวัน แต่ก็เป็นการเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิต บทที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน บทที่เธอต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยหัวใจที่กล้าหาญยิ่งกว่าเคย

กล้องฟิล์มในมือถูกเก็บเข้ากระเป๋าไปแล้ว แต่ภาพของเพื่อนๆ รอยยิ้มของคราม และเสียงหัวเราะของทุกคนยังคงฉายชัดอยู่ในใจของฟ้า เธอหันกลับไปมองประตูโรงเรียนเป็นครั้งสุดท้าย ​แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมา ทำให้เงาของต้นปีบดูยาวทอดยิ่งกว่าปกติ ดอกปีบสีขาวสะอาดตาที่เคยร่วงหล่นอยู่เต็มพื้นดินบัดนี้ถูกกวาดเก็บไปแล้ว เหลือเพียงกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะบอกลา

“กลับบ้านกันเถอะ” เสียงทุ้มนุ่มของครามดังขึ้นข้างๆ เขามาหยุดยืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ‍ฟ้าหันไปมอง ครามในชุดนักเรียนที่ประดับประดาด้วยริบบิ้นหลากสีสัน ดูแปลกตาไปจากครามคนเดิมที่เธอคุ้นเคย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงอบอุ่นและเต็มไปด้วยความห่วงใยเสมอ

“อืม” ฟ้าพยักหน้า เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความสุขและความหม่นหมอง ครามเอื้อมมือมาจับมือเธอเบาๆ ‌เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่บีบมือเธอเป็นการปลอบประโลม ราวกับจะบอกว่า ‘ไม่เป็นไรนะ’ และ ‘ฉันอยู่ตรงนี้’ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาช่วยให้หัวใจที่ปั่นป่วนของเธอสงบลงได้บ้าง

ระหว่างทางกลับบ้าน ‍ฟ้าและครามเดินเคียงข้างกันไปอย่างเงียบๆ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก แต่การอยู่ใกล้กันในความเงียบนั้นกลับสื่อสารได้มากกว่าคำพูดนับพัน ในแต่ละย่างก้าวที่เดินไป ฟ้าสัมผัสได้ถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา และในวันนี้ ความผูกพันนั้นมันเข้มข้นเสียจนเธอรู้สึกได้ว่า ​มันไม่ใช่แค่ ‘เพื่อนสนิท’ อีกต่อไปแล้ว

“หลังจากนี้เราคงได้เจอกันน้อยลงสินะ” ฟ้าพูดขึ้นในที่สุด เมื่อพวกเขากำลังจะถึงหน้าบ้านของเธอ

ครามชะงักฝีเท้า เขาหันมามองฟ้า ดวงตาของเขาสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามยามเย็นที่เริ่มมีสีส้มปนอยู่จางๆ

“ไม่หรอก” เขาบอก ​“เราจะหาเวลามาเจอกันเสมอ” เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สบตาเธออย่างอ่อนโยน “ไม่ว่าเราจะเลือกเดินไปในเส้นทางไหน ฟ้าก็ยังเป็นฟ้าของครามเสมอ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของฟ้าเต้นระรัว เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ครามมักจะมีวิธีพูดที่ทำให้เธอรู้สึกพิเศษเสมอ

“แล้วครามก็ยังเป็นครามของฟ้าเสมอเหมือนกัน” ​เธอตอบเสียงเบา ก่อนจะรีบผละมือออกและเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้ครามยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นคนเดียว

หลังจากวันปัจฉิมนิเทศ โลกของฟ้าก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบเหงาเข้ามาแทนที่เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนๆ ในโรงเรียน ไม่มีเสียงออดดังบอกเวลา ไม่มีเสียงอาจารย์บ่น ไม่มีเสียงหัวเราะคิกคักในห้องเรียน ทุกอย่างเงียบสงบจนน่าใจหาย ฟ้าใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงนี้ไปกับการวาดภาพและเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ความฝันที่จะเรียนศิลปะยังคงเป็นแรงผลักดันที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ แม้ว่าความไม่เห็นด้วยของพ่อกับแม่จะยังคงเป็นเงาตามหลอกหลอนอยู่ก็ตาม

เธอรู้ว่าโอกาสในการสอบติดคณะนิเทศศิลป์นั้นมีน้อยมาก และที่สำคัญคือต้องเป็นมหาวิทยาลัยดีๆ อย่างที่พ่อกับแม่ต้องการ นั่นเป็นแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้เธออดหลับอดนอนบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งที่ความท้อแท้เริ่มคืบคลานเข้ามาในใจ ภาพรอยยิ้มของครามและคำพูดของเขาก็จะผุดขึ้นมาในความคิด เป็นเหมือนยาชูกำลังชั้นดีที่ทำให้เธอกลับมามีแรงฮึดสู้ได้อีกครั้ง

“ลูกฟ้า นอนดึกอีกแล้วนะ” แม่บ่นเบาๆ เมื่อเห็นเธอนั่งวาดรูปอยู่หน้าโต๊ะทำงานในยามดึกสงัด “พักผ่อนบ้างนะลูก อีกไม่กี่วันก็จะสอบแล้ว”

“ค่ะแม่” ฟ้าตอบรับ เธอรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่ก็อดที่จะรู้สึกน้อยใจไม่ได้ ที่แม่ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอรักอย่างแท้จริง

ครามยังคงเป็นกำลังใจสำคัญสำหรับฟ้า เขาโทรศัพท์หาเธอเกือบทุกวัน บางครั้งก็ชวนเธอออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ หรือไปร้านกาแฟเพื่อนั่งอ่านหนังสือด้วยกัน การได้อยู่ใกล้ครามทำให้ฟ้าผ่อนคลายจากความเครียดได้มาก เขามักจะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง หรือบางครั้งก็แค่เพียงนั่งเงียบๆ เป็นเพื่อน ให้เธอได้ระบายความในใจที่อัดอั้น

“กลัวสอบไม่ติด” ฟ้าสารภาพกับครามในวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งจิบกาแฟอยู่ริมหน้าต่างร้านโปรด “ถ้าไม่ติด... พ่อกับแม่คงไม่ยอมให้ฟ้าเรียนศิลปะอีกแล้ว”

ครามวางแก้วกาแฟลง เขาสอดนิ้วเข้าที่ช่องว่างระหว่างนิ้วของเธอ แล้วบีบเบาๆ

“ฟ้าไม่ต้องกลัวหรอก” เขามองเธอด้วยแววตาหนักแน่น “ฟ้าเก่งจะตายไป ฟ้าทุ่มเทขนาดนี้ ฟ้าต้องทำได้อยู่แล้ว”

“แต่ถ้าไม่ได้ล่ะ”

“ถ้าไม่ได้... ก็แค่เริ่มต้นใหม่” ครามยิ้ม “โลกไม่ได้จบแค่นั้นหรอกน่า เรายังมีทางเลือกอีกเยอะแยะ” เขาเว้นจังหวะ “แต่ไม่ว่าฟ้าจะเลือกทางไหน ครามก็จะอยู่ข้างฟ้าเสมอ”

คำพูดของครามทำให้ฟ้าอุ่นใจอย่างประหลาด เธอซบหน้าลงกับไหล่ของเขาอย่างเผลอตัว ครามเองก็ยกมือขึ้นลูบผมของเธอเบาๆ บรรยากาศเงียบสงบอบอวลไปด้วยความรู้สึกดีๆ ที่ไม่ต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

ในขณะที่ฟ้ากำลังจมอยู่กับความวิตกกังวลเรื่องสอบ เพื่อนๆ คนอื่นๆ ก็กำลังเผชิญหน้ากับเส้นทางของตัวเอง เมฆดูเหมือนจะจริงจังกับการฝึกซ้อมบาสเกตบอลมากขึ้น เพื่อเตรียมตัวสำหรับโควตานักกีฬาของมหาวิทยาลัย ขณะที่รินก็ดูจะหมกมุ่นอยู่กับการเรียนภาษาอังกฤษ เพื่อเตรียมสอบเข้าคณะอักษรศาสตร์อย่างที่เธอฝันไว้ ส่วนตะวันนั้น เขายังคงดูเป็นคนสบายๆ แต่ฟ้าก็รู้ว่าเขาเองก็แอบไปติวเข้มกับติวเตอร์ชื่อดัง เพื่อให้ได้เข้าคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยชั้นนำที่พ่อของเขาคาดหวัง

พวกเขายังคงนัดเจอกันบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็เป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะให้ทุกคนมารวมตัวกันได้ครบ ความรับผิดชอบและเส้นทางที่แตกต่างกันเริ่มดึงพวกเขาออกห่างจากกันช้าๆ แต่ทุกครั้งที่ได้เจอกัน บรรยากาศก็ยังคงอบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหมือนเดิม ทำให้ฟ้าอดคิดไม่ได้ว่า มิตรภาพของพวกเขาก็เหมือนท้องฟ้าสีครามที่ไม่มีวันจางหายไปไหน

วันแล้ววันเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความกดดันในการรอคอยผลสอบนั้นหนักหนาสาหัสกว่าการสอบเสียอีก ฟ้าทำได้เพียงภาวนาและพยายามเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการวาดภาพ ท้องฟ้าในภาพของเธอมักจะถูกระบายด้วยสีครามที่เข้มข้น และมีก้อนเมฆสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เสมอ ราวกับจะสะท้อนความหวังและความไม่แน่นอนในใจ

และแล้ว วันประกาศผลสอบก็มาถึง เป็นเช้าที่ฟ้าจำได้ว่าท้องฟ้ามีสีหม่นกว่าปกติเล็กน้อย หรืออาจจะเป็นเพราะใจของเธอเองที่กำลังหม่นหมอง เธอตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว พ่อกับแม่ของเธอก็ดูจะตื่นเต้นไม่แพ้กัน แม่นั่งอยู่ข้างๆ เธอในขณะที่พ่อกำลังเปิดเว็บไซต์ประกาศผลสอบด้วยมือที่สั่นเทา

“เจอหรือยังคะพ่อ” ฟ้าถามเสียงสั่น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

พ่อไม่ตอบ เขาเลื่อนเมาส์ไปเรื่อยๆ ใบหน้าของเขานิ่งเฉยจนฟ้าเดาอารมณ์ไม่ถูก

“เจอแล้ว” พ่อพึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

ฟ้ากลั้นหายใจ เธอจ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างลุ้นระทึก ภาพตัวอักษรและตัวเลขปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ แต่สายตาของเธอมันพร่ามัวเกินกว่าจะอ่านอะไรได้ชัดเจน

“ยังไงบ้างลูก” แม่ถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความกังวล

พ่อหันมามองฟ้า ดวงตาของเขาสื่อถึงความรู้สึกบางอย่างที่ฟ้าไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความสุข แต่ก็ไม่ใช่ความผิดหวัง มันคือความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจในเวลานั้น

“ฟ้า...” พ่อเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว “ลูก... ติดคณะนิเทศศิลป์ของมหาวิทยาลัย...” เขาเว้นจังหวะ แต่ก่อนที่ฟ้าจะทันได้ดีใจสุดขีด คำพูดถัดมาของพ่อก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน “แต่ไม่ใช่ที่นี่”

ฟ้าอึ้งไป เธอไม่เข้าใจคำพูดของพ่อ ไม่ใช่ที่นี่... หมายความว่ายังไง? เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองหล่นตุ้บลงไปที่ปลายเท้า ความรู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง

“พ่อหมายความว่ายังไงคะ” เธอถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย

พ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขามองหน้าฟ้าอย่างลำบากใจ

“ลูกติดคณะนิเทศศิลป์... ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด”

คำว่า ‘มหาวิทยาลัยราชภัฏ’ กับ ‘ต่างจังหวัด’ ดังสะท้อนอยู่ในหัวของฟ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่ที่ๆ เธอคาดหวัง มันไม่ใช่ที่ๆ พ่อกับแม่ต้องการแน่นอน... ความผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร แม่ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

“ไม่! แม่ไม่ให้ลูกไปเรียนไกลถึงต่างจังหวัดแบบนั้นหรอกนะฟ้า! มันไม่ใช่ที่ที่เราคาดหวังไว้เลย…”

ฟ้าหันไปมองหน้าแม่ ภาพที่เคยสว่างไสวในหัวใจของเธอพลันมืดมิดลงในพริบตา ความฝันที่เพิ่งจะก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา กำลังจะถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของความฝันที่เธอพยายามต่อสู้มาตลอดหรือไม่ เธอจะยอมแพ้ หรือจะต่อสู้เพื่อความฝันของตัวเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่รู้เลยว่า เธอจะเอาพลังที่ไหนมาต่อสู้ ในเมื่อกำแพงที่ขวางกั้นความฝันของเธออยู่ตรงหน้า ไม่ใช่แค่ผลสอบที่ไม่เป็นไปตามที่หวัง แต่คือความไม่เข้าใจจากคนที่เธอรักที่สุดอย่างพ่อและแม่... และในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นชื่อของ ‘คราม’ ที่โทรเข้ามา...