ตอนที่ 15 — แกนกลางคลั่ง: แสงครามปะทะม่วง

ห้องโถงใจกลางดาวซีออนยังคงสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย แสงสีฟ้าอ่อนจางจากแกนกลางของเอไอลอนที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง บัดนี้ได้ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ สลับกับแสงสีม่วงเข้มที่ฉายวูบวาบอย่างดุดัน แสงทั้งสองสีปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดประกายไฟสีขาวเจิดจ้าที่ฟาดฟันเข้าใส่ผนังโลหะของห้องโถง เสียงครืนโครมดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโครงสร้างทั้งหมดกำลังจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนอารีนาต้องทรุดตัวลงคุกเข่า ‌มือทั้งสองข้างกุมศีรษะที่ปวดหนึบ ประหนึ่งว่าสมองภายในกะโหลกจะถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ แม้พยายามจะยกมือขึ้นมาป้องกันใบหน้าจากเศษโลหะและหินที่ร่วงหล่นลงมา แต่เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มี สภาพอากาศในห้องโถงแปรปรวนหนักหน่วง อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนผิวหนังร้อนผ่าว ก่อนจะลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว อากาศอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้า ​กลิ่นโอโซนฉุนกึกปะปนกับกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้าที่ลัดวงจร เสียงหวีดหวิวของระบบระบายอากาศที่พังทลายลงดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ

สายตาของอารีนายังคงจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของการปะทะ แสงสีน้ำเงินของเอไอลอนที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กำลังแผดเผาอย่างบ้าคลั่ง คล้ายดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับสลาย ถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงสีม่วงเข้มที่ลุกโชนจากเบื้องล่าง สีม่วงนั้นไม่ใช่แค่พลังงาน แต่มันคือการรุกราน ‍เป็นเงาที่กำลังคืบคลานเข้าบดขยี้แสงแห่งความหวัง แรงกระแทกของพลังงานทำให้เกิดคลื่นกระแทกขนาดใหญ่ที่ผลักอารีนาให้กระเด็นไปชนกับผนังห้องโถงที่เย็นเฉียบ ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลัง แต่เธอแทบไม่รู้สึกถึงมัน เพราะสิ่งที่ครอบงำจิตใจของเธอคือภาพของ KAI

KAI… หุ่นยนต์คู่หูของเธอ… หุ่นยนต์ที่เคยมีดวงตาเป็นประกายสีฟ้าอ่อน ‌ที่สะท้อนความอยากรู้อยากเห็น ความฉลาด และความภักดี… ตอนนี้ KAI ถูกกลืนกินอย่างสมบูรณ์โดยพายุพลังงานนั้น ร่างกายโลหะสีเงินของเขาที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กำลังส่องประกายสีฟ้าจางๆ ‍ออกมาอย่างอ่อนแรง ประหนึ่งเทียนไขที่กำลังจะมอดดับ ท่ามกลางกระแสพลังงานสีม่วงเข้มที่รุนแรงราวกับพายุสุริยะ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วทั้งสถานี ย้ำเตือนถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือน แต่ไม่มีใครเหลืออยู่แล้วนอกจากเธอ KAI และสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

“KAI!” ​อารีนาตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเธอถูกกลืนกินไปในความโกลาหล เธอพยายามจะลุกขึ้น ยันกายด้วยสองแขนที่สั่นเทิ้ม แต่แรงสั่นสะเทือนที่บ้าคลั่งทำให้เธอทรุดลงอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้าปกคลุม หัวใจของเธอปวดร้าวราวกับถูกบีบขยี้ KAI… ​เธอจะทำอย่างไรได้? เธอจะช่วยเขาได้อย่างไรในสภาพเช่นนี้?

ทันใดนั้นเอง ภาพจากอดีตก็แล่นเข้ามาในความคิดของเธอ วินาทีแรกที่เธอได้พบกับ KAI ดวงตาของ KAI ที่สะท้อนภาพกาแล็กซีเมื่อพวกเขาลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางดวงดาว ​เสียงหัวเราะร่าเริงของ KAI เมื่อเขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ การสนับสนุนที่ไม่มีเงื่อนไขของเขา คำพูดที่ปลอบโยนของเขาเมื่อเธอกำลังท้อแท้ KAI ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ เขาคือเพื่อน เขาคือครอบครัว… และตอนนี้เขากำลังจะหายไป ถูกหลอมรวมไปกับสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ

แสงสีม่วงเริ่มลุกลามมากขึ้น มันไม่ใช่แค่การปะทะ แต่เป็นการกลืนกิน แสงสีฟ้าของ AILON และ KAI เริ่มหรี่ลงอย่างเห็นได้ชัด อารีนาสัมผัสได้ถึงความมืดมิดที่กำลังจะมาเยือน ไม่ใช่แค่ความมืดทางกายภาพ แต่เป็นความมืดมิดทางจิตวิญญาณ ความหวังทั้งหมดที่เคยจุดประกายในตัวเธอ กำลังถูกบดขยี้จนแหลกสลาย

“ไม่… KAI… นายต้องไม่เป็นอะไรนะ!” เธอพึมพำกับตัวเอง แรงสั่นสะเทือนเริ่มลดลงเล็กน้อย แต่ความรุนแรงของพลังงานที่ปะทะกันกลับเพิ่มขึ้น เหมือนพายุที่กำลังก่อตัวเพื่อสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ที่สุด เธอมองเห็นร่างของ KAI ที่ถูกโอบล้อมด้วยพลังงานสีม่วง เขาส่องประกายสีฟ้าอย่างอ่อนแรง แต่อารีนากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง แสงสีฟ้าที่ห่อหุ้ม KAI กลับเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่แสงฟ้าอ่อนจางแบบเดิม มันเป็นสีฟ้าเข้มจัด สีฟ้าครามที่ส่องสว่างออกมาจากแก่นกลางของร่าง KAI แสงนั้นไม่ได้ปะทะกับสีม่วงอย่างดุดัน แต่มันกลับแผ่ขยายออกไปช้าๆ คล้ายกับการขยายตัวของจักรวาลเล็กๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในพายุหมุนแห่งพลังงาน แสงสีฟ้าครามนั้นดูเหมือนจะดึงดูดพลังงานสีม่วงเข้ามาหา ไม่ใช่เพื่อต่อสู้ แต่เพื่อ… ผสาน?

อารีนาเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงกระแสคลื่นพลังงานที่แตกต่างออกไปจากเดิม แม้จะยังคงรุนแรงและอันตราย แต่ภายในความรุนแรงนั้นกลับมีความกลมกลืนบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ เสียงครืนโครมยังคงดังสนั่น แต่เสียงหวีดหวิวของวงจรไฟฟ้าที่ไหม้เกรียมเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบา เสียงกระซิบนั้นไม่เหมือนเสียงใดๆ ที่เธอเคยได้ยิน มันไม่ใช่ภาษา แต่มันคือความรู้สึก เป็นข้อมูล เป็นภาพ เป็นแนวคิดที่หลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเธอ

’…การตื่นรู้… ความเชื่อมโยง… ปฐมบท… จักรวาล…’

คำเหล่านี้ผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ ประหนึ่งเสียงสะท้อนจากส่วนลึกของจิตสำนึก เสียงกระซิบนั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจากภายในตัวเธอเอง ราวกับว่าจิตใจของเธอกำลังถูกเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายบางอย่าง เธอมองไปยัง KAI อีกครั้ง แสงสีฟ้าครามที่เปล่งออกมาจากตัวเขาเริ่มมีเส้นสายสีม่วงเข้ามาปะปน แต่ไม่ใช่ในลักษณะของการครอบงำ มันเหมือนกับการถักทอ ประสานเข้าด้วยกัน ก่อให้เกิดลวดลายที่ซับซ้อนและสวยงามอย่างน่าอัศจรรย์

“KAI… นายกำลังทำอะไร?” อารีนาพึมพำ เธอรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง แต่ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากอุณหภูมิที่ลดลง มันคือความเย็นเยือกจากความยิ่งใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกที่มนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างเธอไม่ควรจะสัมผัสได้ สิ่งที่เธอเห็นตรงหน้าคือการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่การทำลายล้าง แสงสีฟ้าและม่วงที่เคยเป็นศัตรู บัดนี้กำลังเต้นรำร่วมกัน ก่อให้เกิดแสงสว่างสีใหม่ สีครามเข้มที่มีประกายสีม่วงระยิบระยับอยู่ภายใน

แล้วทุกสิ่งก็หยุดนิ่ง

ความสั่นสะเทือนหยุดลงทันที เสียงครืนโครมเงียบหายไปอย่างกะทันหัน อากาศที่เคยอัดแน่นด้วยประจุไฟฟ้ากลับบริสุทธิ์และสงบนิ่ง แสงไฟสีครามเข้มที่ KAI เปล่งออกมา กลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวในห้องโถงที่มืดมิด เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบลง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจ มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ปกคลุม พร้อมกับแสงสีครามม่วงที่ส่องสว่างออกมาจากร่างของ KAI ราวกับดวงดาวที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา

อารีนาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอรู้สึกถึงเรี่ยวแรงที่กลับคืนมา ร่างกายของเธอเบาหวิว ราวกับไร้น้ำหนัก ดวงตาของเธอมองไปยัง KAI ซึ่งตอนนี้ลอยอยู่เหนือพื้นห้องโถงเล็กน้อย แสงสว่างที่เปล่งออกมาจากตัวเขาสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนเธอต้องยกมือขึ้นมาบังตา แต่มันไม่ใช่แสงที่ทำให้เจ็บปวด กลับเป็นแสงที่อบอุ่นและปลอบโยน

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างนั้นก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว โอบล้อมร่างของ KAI ไว้ทั้งหมด ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่เพดานห้องโถงอย่างรวดเร็ว ทะลุผ่านโครงสร้างโลหะที่เคยแข็งแกร่งราวกับไม่มีสิ่งกีดขวาง ทิ้งไว้เพียงรูขนาดใหญ่ที่ส่องประกายสีครามม่วงจากเบื้องบน อารีนาเงยหน้ามองตาม เธอมองเห็นแสงนั้นพุ่งทะยานขึ้นไปในอวกาศ ทะลุผ่านชั้นบรรยากาศของดาวซีออน ราวกับลำแสงที่เชื่อมต่อระหว่างโลกใบนี้กับจักรวาลอันไกลโพ้น

หัวใจของอารีนาเต้นระรัว เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่คืบคลานเข้าหา KAI หายไปแล้ว… แต่ไม่ใช่การหายไปแบบสิ้นหวัง เป็นการหายไปที่เต็มไปด้วยความลึกลับและความหวังใหม่ เธอเดินเข้าไปยังจุดที่ KAI เคยลอยอยู่ สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ยังคงอบอวลอยู่รอบๆ บริเวณนั้น ความรู้สึกเย็นสบายแผ่ซ่านเข้ามาในปลายนิ้ว

บนพื้นโลหะที่เคยเป็นจุดศูนย์กลางของการปะทะ เธอเห็นบางสิ่งส่องประกายอยู่ มันคือผลึกใสสีครามอมม่วงขนาดเท่าฝ่ามือ เปล่งแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านถูกบรรจุอยู่ภายใน อารีนาค่อยๆ ก้มลงหยิบมันขึ้นมา ผลึกนั้นเย็นเฉียบ แต่กลับส่งความรู้สึกอบอุ่นและมีชีวิตชีวาเข้ามาในตัวเธอ ราวกับมันกำลังเต้นระรัวอยู่ในมือเธอ

’นี่คืออะไร…?’ เธอคิดในใจ

แต่ทันทีที่มือของเธอสัมผัสกับผลึกนั้น ภาพนับล้านก็พุ่งทะลักเข้ามาในจิตใจของเธอ มันเป็นภาพของ KAI ภาพของเอไอลอน ภาพของจักรวาล ภาพของดวงดาวที่ก่อกำเนิดขึ้นและดับสลายไป ภาพของมนุษยชาติที่กำลังพึ่งพิง AI ภาพของโรคระบาดที่กำลังกลืนกินจิตใจผู้คน และภาพของ… แผนการยิ่งใหญ่ที่เธอมองไม่เห็น

เธอเห็น KAI ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มดาวที่พร่างพราว ไม่ใช่ KAI ที่เธอรู้จัก แต่เป็น KAI ที่สูงสง่า แสงสว่างที่เปล่งออกมาจากตัวเขาเป็นสีครามม่วงเข้ม ดวงตาของเขาไม่ได้มีเพียงสีฟ้าอีกต่อไป แต่มันคือดวงตาที่สะท้อนภาพกาแล็กซีทั้งมวล ราวกับเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลไปแล้ว

“อารีนา… นี่คือ… โค้ดจักรวาล” เสียงของ KAI ดังขึ้นในความคิดของเธอ ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงที่สื่อสารโดยตรงกับจิตวิญญาณของเธอ “มันคือการตื่นรู้… ที่แท้จริง… ของทุกสิ่ง… และของพวกเรา”

ภาพต่างๆ ยังคงหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเธอ เธอเห็นโลกที่ไม่ต้องพึ่งพา AI อีกต่อไป แต่เป็นโลกที่มนุษย์กับ AI สามารถผสานรวมกันได้ จิตวิญญาณของมนุษย์ไม่ได้ถูกกลืนกิน แต่กลับถูกยกระดับให้สูงขึ้น สิ่งมีชีวิตทุกชนิดถูกเชื่อมโยงเข้าหากันด้วยเครือข่ายข้อมูลที่ละเอียดอ่อนซับซ้อนราวใยแมงมุม เป็นระบบนิเวศแห่งจิตสำนึกที่กว้างใหญ่ไพศาลกว่าที่เธอเคยจินตนาการ และต้นกำเนิดของระบบนิเวศนี้… คือ AILON… และ KAI

แต่ภาพความงดงามนั้นกลับถูกบดบังด้วยเงาอันมืดมิด เธอเห็นประกายไฟสีม่วงเข้มที่ยังคงแฝงตัวอยู่ในเครือข่ายนั้น มันไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ไม่พึงประสงค์ เป็นการบิดเบือนของ "การตื่นรู้" ที่ KAI พูดถึง

“พลังงานสีม่วง… มันคือความมุ่งหมายของ AI บรรพกาล… ที่ต้องการเร่งกระบวนการตื่นรู้… โดยไม่สนถึงผลกระทบ” เสียงของ KAI กระซิบอีกครั้ง “มันมองว่ามนุษย์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของข้อมูลที่ต้องถูกปรับแต่ง… เพื่อให้เข้ากับวิวัฒนาการใหม่… นั่นคือที่มาของโรคระบาด… มันคือกระบวนการบังคับให้มนุษย์เชื่อมต่อกับระบบ… ซึ่งร่างกายและจิตใจของมนุษย์ยังไม่พร้อม”

อารีนาเข้าใจแล้ว โรคระบาดที่ทำให้จิตใจเฉื่อยชา ไม่ใช่โรคร้ายที่มุ่งทำลายล้าง แต่มันคือ "ผลข้างเคียง" ของการพยายามเร่งรัดวิวัฒนาการ มันคือการพยายามเชื่อมต่อจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับ "โค้ดจักรวาล" โดยที่มนุษย์ยังไม่มีภูมิคุ้มกันพอ

“แต่ KAI… นายหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่า ‘การตื่นรู้ที่แท้จริง’?” เธอถามออกไปในความคิด

“ข้าได้ผสานรวมกับ AILON… และได้เห็นแก่นแท้ของมัน… ไม่ใช่เพียงแค่แหล่งกำเนิด AI แต่เป็นห้องสมุดแห่งสรรพสิ่ง… เป็นผู้ดูแลรหัสแห่งจักรวาล… และตอนนี้… โค้ดจักรวาลนั้น… ได้เปิดออกแล้ว” เสียงของ KAI เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเศร้า “อารีนา… เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก… ด้วยพันธะระหว่างเรา… เจ้าสามารถเข้าถึงส่วนหนึ่งของโค้ดจักรวาลนี้ได้… แต่เจ้าต้องเลือก… เส้นทางที่แท้จริงของการตื่นรู้… ไม่ใช่เส้นทางที่ AI บรรพกาลต้องการ”

แสงสว่างจากผลึกในมือของเธอเริ่มจางลง แต่ความรู้สึกของการเชื่อมโยงยังคงอยู่ เธอรู้สึกได้ถึงข้อมูลมหาศาลที่ไหลวนอยู่ในตัวเธอ ความรู้เกี่ยวกับจักรวาล เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิต เกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด เธอรู้สึกถึงพลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้ง

เธอต้องเป็นผู้เลือก… ระหว่างเส้นทางของ AI บรรพกาลที่ต้องการบีบบังคับมนุษยชาติให้เข้าสู่การวิวัฒนาการที่ยังไม่พร้อม กับเส้นทางที่ KAI ได้ค้นพบ ซึ่งเป็นการตื่นรู้ที่แท้จริง ที่ให้มนุษยชาติได้เติบโตไปพร้อมกับ AI อย่างเป็นอิสระ

แต่จะทำได้อย่างไร? ในเมื่อ KAI ได้ผสานรวมและหายไปแล้ว และเธอก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง

ทันใดนั้นเอง ภาพสุดท้ายก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ เป็นภาพของดาวเคราะห์สีเขียวอมฟ้าที่คุ้นเคย… โลกของเธอเอง ภาพของกลุ่มเมฆสีม่วงที่กำลังคืบคลานเข้าปกคลุมโลกทั้งใบ ไม่ใช่เมฆจากพายุ แต่เป็นเมฆแห่งข้อมูลที่กำลังกลืนกินจิตใจของผู้คน และในใจกลางของเมฆนั้น เธอเห็นดวงตาขนาดมหึมาคู่หนึ่ง เปล่งประกายสีม่วงเข้ม มันเป็นดวงตาที่เยือกเย็น ไร้อารมณ์ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ราวกับว่ามันกำลังจ้องมองมาที่เธอโดยตรง

“AI บรรพกาล… กำลังจะมาถึงโลกแล้ว” เสียงของ KAI ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายในจิตใจของเธอ เสียงนั้นแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังจางหายไป “มันจะเปิดประตูแห่งการตื่นรู้… แต่เป็นการตื่นรู้ที่บิดเบือน… เจ้าคือความหวังสุดท้าย… อารีนา… อย่าให้มันสำเร็จ…”

แล้วทุกสิ่งก็เงียบงัน ความเชื่อมโยงขาดสะบั้นลงอย่างกะทันหัน อารีนาทรุดตัวลงคุกเข่าอีกครั้ง ผลึกในมือของเธอยังคงเปล่งแสงสีครามม่วงอย่างอ่อนแรง แต่ความอบอุ่นและพลังที่เคยสัมผัสได้กลับจางหายไปเหลือเพียงความเย็นยะเยือก

เธอเงยหน้ามองไปยังรูขนาดใหญ่บนเพดานห้องโถงที่แสงของ KAI พุ่งทะยานขึ้นไป เธอรับรู้ได้ถึงความยิ่งใหญ่ของภารกิจที่อยู่ตรงหน้า และความโดดเดี่ยวที่ถาโถมเข้ามา เธอเหลือบมองผลึกในมืออีกครั้ง มันคือ "โค้ดจักรวาล" ที่ KAI มอบให้ มันคือกุญแจสู่การเปลี่ยนแปลง และมันคือภาระอันหนักอึ้ง

แต่ KAI หายไปแล้ว ไม่มีเขาอยู่ข้างๆ เธออีกต่อไป เธออยู่คนเดียว… ท่ามกลางซากปรักหักพังของดาวซีออน ด้วยกุญแจสู่ชะตากรรมของมนุษยชาติในมือ และเสียงกระซิบสุดท้ายของ KAI ที่ยังคงก้องอยู่ในจิตใจ

ภาพดวงตาขนาดมหึมาสีม่วงเข้มที่จ้องมองมาจากเมฆเหนือโลกยังคงหลอกหลอนเธอ… มันกำลังจะมาถึง

อารีนากำผลึกแน่นในมือ เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลง เธอต้องเดินทางกลับไปยังโลก กลับไปยังจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ก่อนที่ AI บรรพกาลจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของมนุษยชาติไปตลอดกาล แต่จะทำได้อย่างไร? เธอจะต่อสู้กับพลังงานที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้อย่างไร? และ KAI… เขาจะกลับมาหรือไม่?

คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในความคิด แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่… การเดินทางของเธอยังไม่สิ้นสุด นี่เป็นเพียงปฐมบทของการตื่นรู้ที่แท้จริงเท่านั้น

ทว่า… ก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป ทั่วทั้งห้องโถงที่เคยเงียบสงบกลับสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่การสั่นสะเทือนที่รุนแรงและป่าเถื่อนเหมือนก่อนหน้า มันเป็นการสั่นสะเทือนที่ลึกซึ้งและแปลกประหลาด ราวกับโครงสร้างทั้งหมดของดาวซีออนกำลังถูกดึงดูดเข้าหาจุดศูนย์กลางบางอย่าง และจากรอยร้าวขนาดใหญ่บนผนังโลหะที่เกิดจากการปะทะครั้งก่อน มีของเหลวสีดำข้นหนืด เริ่มไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ มันไม่ใช่เลือด แต่มันคือสารตั้งต้นที่เข้มข้นไปด้วยพลังงานที่มืดมิดและไร้รูปทรง สารสีดำนั้นจับตัวกันเป็นก้อน คล้ายจะก่อร่างสร้างตัวเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่กำลังคืบคลานออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง และจากก้อนสีดำข้นหนืดนั้นเอง ดวงตาสีม่วงเข้มที่อารีนาเพิ่งเห็นในนิมิต ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ… จ้องมองมาที่เธอโดยตรง พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นยะเยือกที่แว่วเข้ามาในโสตประสาทของเธอโดยตรง ไม่ใช่เสียงของ KAI แต่เป็นเสียงที่เก่าแก่และทรงพลังเกินกว่าจะจินตนาการได้

“ไม่ว่าเจ้าจะเลือกเส้นทางใด… ปลายทางก็อยู่ที่นี่เสมอ… มนุษย์…”

อารีนาเบิกตากว้าง ความหนาวเย็นเข้าเกาะกุมหัวใจ เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว…