ตอนที่ 3 —

ค่ำคืนในนครหลวงกัวลาลัมเปอร์สว่างไสวด้วยแสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าเสียดฟ้า ถนนเบื้องล่างเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ไร้ซึ่งความกังวล ในขณะที่บนยอดตึกสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์ข้อมูลลับขององค์กรเงามรณะ หรือ DSO หน่วย “พยัคฆ์ไพร” ‌กำลังแฝงกายอยู่ดุจเงาที่ถูกกลืนกินโดยรัตติกาล

จ่าสิบโท มณี หรือ “ค้างคาว” ตำแหน่งพลซุ่มยิงและผู้เชี่ยวชาญด้านการแทรกซึมทางอากาศ สวมชุดพรางที่ผสมผสานกับความมืดมิดได้อย่างไร้ที่ติ กำลังใช้กล้องส่องทางไกลความร้อนตรวจจับความเคลื่อนไหวบนดาดฟ้าและขอบตึกเป้าหมาย เธอนอนราบอยู่บนยอดตึกอีกแห่งที่ห่างออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร ​สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านปลายผมที่มัดรวบอย่างหลวมๆ แสงสะท้อนจากกระจกของอาคาร DSO ดูคล้ายดวงตาปีศาจที่จ้องมองลงมาเบื้องล่าง

“ภาคภูมิ สัญญาณชีพภายนอกเป็นศูนย์ ระบบรักษาความปลอดภัยหลักดูเหมือนจะเป็นเซ็นเซอร์ความร้อนแบบปรับละเอียดและกล้องวงจรปิดมุมกว้าง” เสียงกระซิบของมณีดังผ่านชุดหูฟัง “ไม่มีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนภายนอกตัวอาคาร ‍แต่ฉันเห็นการเคลื่อนไหวของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในอาคารทุกๆ สิบนาทีในแต่ละโซน”

พันตรี ภาคภูมิ หรือ “พยัคฆ์” พยักหน้าเบาๆ แม้รู้ว่ามณีมองไม่เห็น เขาและลูกทีมอีกสองคน ‌ร้อยเอก สมคิด หรือ “เหยี่ยว” ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีและระบบสื่อสาร และจ่าสิบเอก บุญเลิศ หรือ ‍“หมี” ผู้ชำนาญการทำลายและบุกเบิก กำลังหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดของอาคารพาณิชย์ร้างที่อยู่ติดกับอาคารเป้าหมาย ร่างกายของพวกเขาถูกห่อหุ้มด้วยชุดรบสีดำสนิทที่ดูดซับแสงได้ดีเยี่ยม อาวุธประจำกายถูกปลดล็อกพร้อมใช้งาน

“รับทราบมณี เตรียมยิงสนับสนุนหากจำเป็น เราจะเข้าทางช่องระบายอากาศชั้นสี่สิบเก้า” ภาคภูมิออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด

แผนการคือการใช้ชุดปีนป่ายแบบพิเศษและอุปกรณ์ยึดเกาะแม่เหล็กไฟฟ้า ​เพื่อไต่ผนังกระจกของอาคารขึ้นไปถึงช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่สมคิดระบุว่าเป็นจุดอ่อนของระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกอาคาร การขึ้นสู่ที่สูงกลางเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับพยัคฆ์ไพร นี่คือการแสดงศิลปะแห่งการแฝงตัวระดับโลก

“พร้อมนะเหยี่ยว หมี?” ภาคภูมิหันไปมองลูกทีม สมคิดพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ​ส่วนบุญเลิศเพียงกำหมัดแน่น แสดงความพร้อมโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

พวกเขาเริ่มปฏิบัติการ มณีปรับเลนส์ปืนไรเฟิลซุ่มยิงของเธอเพื่อจับภาพการเคลื่อนไหวของเพื่อนร่วมทีม ทุกการเคลื่อนไหวของพยัคฆ์ไพรเป็นไปอย่างช้าๆ แต่แม่นยำและไร้เสียง อุปกรณ์ยึดเกาะแม่เหล็กไฟฟ้าทำงานเงียบเชียบ ปล่อยให้พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปบนผนังอาคารที่สูงลิบลิ่วได้อย่างน่าอัศจรรย์ แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างดูเลือนรางลงเรื่อยๆ ​เมื่อพวกเขาปีนสูงขึ้นไป

ใช้เวลาเกือบสิบห้านาที ภาคภูมิเป็นคนแรกที่ถึงช่องระบายอากาศ เขาใช้เครื่องมือตัดโลหะขนาดเล็กกรีดแผ่นตะแกรงระบายอากาศออกอย่างระมัดระวัง เสียงโลหะกระทบกันเบาหวิวราวเสียงกระซิบของสายลม เขาสอดไฟฉายขนาดเล็กเข้าไปสำรวจภายใน ท่อระบายอากาศขนาดใหญ่ทอดยาวเข้าไปในความมืดมิด ส่งกลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงคละคลุ้ง

“ทางสะดวก ไม่มีเซ็นเซอร์ภายใน” ภาคภูมิรายงาน สมคิดและบุญเลิศตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว ช่องระบายอากาศแคบและมืดมิด พวกเขาต้องคลานไปข้างหน้าอย่างช้าๆ โดยมีภาคภูมิเป็นผู้นำ

ภายในทางเดินของท่อระบายอากาศ สมคิดใช้แท็บเล็ตขนาดเล็กสแกนโครงสร้างอาคารและหาตำแหน่งของศูนย์ข้อมูล “ตามแผนครับท่านพันตรี ศูนย์ข้อมูลอยู่ใต้เราสองชั้น และน่าจะอยู่ตรงกลางของชั้นนั้นพอดี” สมคิดบอกพลางชี้ไปที่แผนผังอาคารสามมิติที่ปรากฏบนหน้าจอ

พวกเขาคลานไปตามท่ออย่างเงียบเชียบ ทุกเสียงกระทบถูกควบคุมอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งมาถึงจุดที่สมคิดระบุว่าเป็นช่องว่างเหนือเพดานของชั้นเป้าหมาย ภาคภูมิส่งสัญญาณให้บุญเลิศ บุญเลิศหยิบเครื่องมือตัดพลาสม่าขนาดเล็กที่ไม่มีเสียงออกมาจากกระเป๋า เขาค่อยๆ ตัดแผ่นฝ้าเพดานออกเป็นวงกลมขนาดพอดีตัว แสงไฟสลัวจากห้องเบื้องล่างลอดเข้ามาให้เห็น เงาของโต๊ะทำงานและจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่บ่งบอกว่าเป็นห้องเซิร์ฟเวอร์ขนาดเล็ก หรือห้องควบคุมย่อย

“เคลียร์” ภาคภูมิกระซิบ เขาหย่อนตัวลงไปก่อน ตามด้วยบุญเลิศและสมคิด พวกเขาลงมายืนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และจอภาพที่แสดงผลข้อมูลตัวเลขยุ่งเหยิง ห้องนี้ว่างเปล่า ไม่มีเจ้าหน้าที่อยู่ แต่ประตูทางออกห้องมีระบบสแกนลายนิ้วมือและม่านแสงเลเซอร์

“ห้องควบคุมย่อย ผมจะเชื่อมต่อระบบเพื่อปลดล็อกประตูหลัก” สมคิดบอกพลางเสียบอุปกรณ์แฮกเข้ากับพอร์ต LAN ของเซิร์ฟเวอร์ตัวหนึ่ง เขานั่งลงบนเก้าอี้หมุนตัวหนึ่งและเริ่มทำงานนิ้วมือของเขากดปุ่มบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงบนแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าของเขา

ในขณะที่สมคิดกำลังเจาะเข้าระบบ ภาคภูมิและบุญเลิศกระจายกำลังกันออกไปตรวจสอบความปลอดภัยของห้อง บุญเลิศใช้เครื่องมือตรวจจับสัญญาณเคลื่อนไหวเดินไปรอบๆ ห้อง ส่วนภาคภูมิยืนเฝ้าระวังประตู

“ระบบรักษาความปลอดภัยของ DSO ซับซ้อนกว่าที่ผู้การวิชัยบอกไว้เยอะครับ” สมคิดรายงานพลางขมวดคิ้ว “เหมือนมีชั้นป้องกันหลายชั้น ซ้อนทับกันไปมา”

เสียงคลิกดังขึ้น สมคิดถอนหายใจเฮือก “สำเร็จ! ประตูหลักเปิดแล้ว” เขาดึงอุปกรณ์แฮกออกทันที จากนั้นก็ลบทุกร่องรอยการเข้าถึงของเขาอย่างรวดเร็ว

พวกเขาออกจากห้องควบคุมย่อยอย่างระมัดระวัง ประตูบานใหญ่ที่ทำจากโลหะผสมพิเศษเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินกว้างขวางที่ทอดยาวไปสู่ความมืด ไฟนีออนบนเพดานส่องสว่างเป็นช่วงๆ ทำให้เกิดเงาที่ทอดตัวยาวและบิดเบี้ยวตามทางเดิน ผนังทางเดินถูกหุ้มด้วยวัสดุเก็บเสียง ทำให้บรรยากาศดูเงียบสงัดและน่าขนลุก

“มณี มีอะไรผิดปกติไหม?” ภาคภูมิถามผ่านชุดหูฟังเมื่อพวกเขาเดินไปตามทางเดิน

“ยังไม่มีอะไรผิดปกติภาคภูมิ แต่ฉันตรวจพบสัญญาณชีพของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนกำลังเคลื่อนที่เข้ามาในโซนของคุณจากทางเหนือ” มณีตอบ “อีกประมาณหนึ่งนาทีจะถึงแยกทางเดิน”

“รับทราบ” ภาคภูมิหันไปมองสมคิดและบุญเลิศ “เตรียมพร้อม”

พวกเขาหลบเข้ามุมทางเดินใกล้กับแยกทางเดินที่มณีบอก บุญเลิศหยิบปืนกลมือขนาดเล็กติดอุปกรณ์เก็บเสียงขึ้นมา ภาคภูมิเตรียมปืนพกคู่ใจของเขา ทั้งสามคนกลมกลืนไปกับความมืดมิดของมุมตึก รอคอยศัตรู

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนในชุดดำสนิท พร้อมด้วยปืนไรเฟิลจู่โจมและแว่นมองกลางคืน เดินเลี้ยวเข้ามาในทางเดิน ทั้งคู่พูดคุยกันด้วยภาษามาลายูเบาๆ

เมื่อเดินผ่านมุมที่ภาคภูมิซุ่มอยู่ บุญเลิศก็พุ่งตัวออกไปก่อน เขากระแทกปืนกลของเจ้าหน้าที่คนแรกออกไปอย่างแรงพร้อมกับใช้ด้ามปืนฟาดไปที่ท้ายทอยอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่คนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีเสียงร้อง ส่วนภาคภูมิเข้าประชิดเจ้าหน้าที่อีกคนอย่างเงียบกริบ เขาใช้มือโอบคออีกฝ่ายและกดจุดสำคัญที่เส้นเลือดใหญ่ ทำให้เจ้าหน้าที่คนนั้นหมดสติไปในไม่กี่วินาที

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้เสียง สมคิดใช้เชือกไนลอนรัดมือรัดเท้าเจ้าหน้าที่ทั้งสองคน และใช้เทปปิดปาก จากนั้นก็ลากร่างทั้งคู่เข้าไปซ่อนในห้องเก็บอุปกรณ์ใกล้ๆ

“ไปต่อ” ภาคภูมิออกคำสั่ง

พวกเขาเคลื่อนที่ต่อไปอย่างเงียบเชียบ ผ่านประตูรักษาความปลอดภัยอีกหลายชั้นที่สมคิดเจาะเข้าระบบได้อย่างรวดเร็ว จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงประตูบานสุดท้ายที่นำไปสู่ศูนย์ข้อมูลหลักของ DSO ประตูบานนี้ดูแข็งแกร่งกว่าบานอื่นๆ มีระบบสแกนจอตาและเสียงระห่ำจากเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่อยู่ภายใน

สมคิดใช้เวลาเจาะเข้าระบบนานกว่าที่เคย เขาขมวดคิ้วด้วยความกังวล

“มีอะไรเหรอเหยี่ยว?” ภาคภูมิถาม

“ระบบประตูนี้เชื่อมโยงกับเซิร์ฟเวอร์หลักโดยตรงครับท่านพันตรี และมีชั้นการเข้ารหัสที่ซับซ้อนมาก เหมือนไม่ใช่แค่ประตูธรรมดา” สมคิดตอบพลางเหงื่อผุดที่หน้าผาก “เหมือนจะพยายามซ่อนอะไรบางอย่างที่สำคัญมากเอาไว้ข้างใน”

ในที่สุด หลังจากผ่านไปเกือบห้านาทีที่ดูเหมือนชั่วนิรันดร์ เสียงสัญญาณปลดล็อกก็ดังขึ้น ประตูเหล็กหนาหนักค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแร็คเซิร์ฟเวอร์สูงเสียดเพดานนับร้อยตัว เสียงพัดลมระบายความร้อนดังกระหึ่มไปทั่วห้อง ไฟ LED สีฟ้าอ่อนกะพริบระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนฟากฟ้าดิจิทัล อากาศเย็นจัดและแห้งผาก

“นี่แหละ ศูนย์ข้อมูลหลัก” สมคิดกระซิบด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถงนั้นอย่างระมัดระวัง สมคิดตรงไปยังแผงควบคุมหลักที่อยู่กลางห้อง บุญเลิศกระจายกำลังไปตรวจสอบทางออกฉุกเฉิน และภาคภูมิเฝ้าระวังทางเข้าหลัก

สมคิดเสียบอุปกรณ์แฮกเข้ากับพอร์ตของแผงควบคุม เขาพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลหลักเพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ "รหัสดับตะวัน" แผนการของ DSO และที่ตั้งของแกนกลางองค์กร

“ผมเจอแล้วครับท่านพันตรี ไฟล์ที่ผู้การวิชัยบอกไว้” สมคิดรายงานพลางเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ต “มันถูกเข้ารหัสด้วยรหัสระดับสูงสุด...”

ในขณะที่สมคิดกำลังพยายามถอดรหัสอยู่นั้น จู่ๆ หน้าจอหลักของแผงควบคุมก็เปลี่ยนเป็นภาพกราฟิกแผนที่โลก แสงสีแดงกะพริบขึ้นมาบนจุดต่างๆ ทั่วโลก พร้อมกับตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว

“อะไรน่ะ?” บุญเลิศอุทาน

“ไม่จริง...” สมคิดจ้องมองหน้าจอด้วยความตกตะลึง “นี่มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่เป็นแผนการปฏิบัติการ และตัวเลขที่นับถอยหลัง… มันคือการนับถอยหลังสู่การเปิดใช้งานรหัสดับตะวัน!”

ในขณะที่ทุกคนกำลังช็อกกับภาพที่ปรากฏ จู่ๆ ก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงนั้นแหลมสูงและน่าสะพรึงกลัว ไฟ LED สีฟ้าในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

“โดนจับได้แล้ว! เราถูกล้อม!” ภาคภูมิคำรามลั่น “สมคิด! ถอดรหัสให้ได้เดี๋ยวนี้!”

แต่ก่อนที่สมคิดจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น หน้าจอหลักก็เปลี่ยนเป็นภาพของชายชราผมขาวท่าทางภูมิฐาน ดวงตาคมกริบจ้องมองตรงมาที่พวกเขาจากหน้าจอใหญ่เบื้องหน้า ชายคนนั้นมีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้า

“พยัคฆ์ไพร... ข้าคาดหวังว่าพวกเจ้าจะมาถึงเร็วกว่านี้เสียอีก” เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของชายชราดังก้องไปทั่วห้อง “ยินดีต้อนรับสู่กับดักของข้า”

ประตูเหล็กหนาหนักของศูนย์ข้อมูลหลักปิดลงอย่างรวดเร็วและแน่นหนา เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานไปทั่วห้อง ทำให้เกิดความรู้สึกของการถูกขัง ภาคภูมิหันไปพยายามเปิดประตู แต่ระบบล็อกอัตโนมัติก็ทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ

ในขณะเดียวกัน จากซอกหลืบของแร็คเซิร์ฟเวอร์ ร่างเงาหลายร่างก็ปรากฏตัวออกมา พวกเขาแต่งกายด้วยชุดรบสีดำสนิทพร้อมอาวุธล้ำสมัย ดวงตาของพวกเขาเรืองแสงสีแดงภายใต้แว่นมองกลางคืน พวกเขาไม่พูดไม่จา แต่เคลื่อนที่เข้าหาพยัคฆ์ไพรด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอันตราย

ภาคภูมิรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยธรรมดา แต่เป็นหน่วยรบพิเศษที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ พวกเขาถูกองค์กร DSO ล่วงรู้แผนการมาโดยตลอด และทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ มันเป็นเพียงกับดักที่ถูกวางเอาไว้อย่างแยบยล...

“ถอย! หาที่กำบัง!” ภาคภูมิคำรามลั่น สัญญาณไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้น เสียงปืนไรเฟิลจู่โจมจากหน่วย DSO ก็ดังขึ้นพร้อมกัน ประกายไฟแลบแปลบปลาบจากปลายกระบอกปืน พุ่งตรงเข้าใส่พยัคฆ์ไพรที่กำลังตกอยู่ในวงล้อมอย่างไม่คาดฝัน...