ตอนที่ 11 — เงาอดีตในป่าสน

สองสัปดาห์ที่ผ่านไป ไม่ได้นำพาความสงบสุขที่แท้จริงมาสู่อคิณ เขายังคงใช้ชีวิตอยู่ในเซฟเฮาส์ลับของหน่วยงานที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางป่าสนอันหนาทึบของโปแลนด์ ร่างกายที่เคยบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับวิกเตอร์ คอร์ซอฟ ได้รับการฟื้นฟูจนเกือบเป็นปกติ แต่จิตใจของเขายังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงความสับสนและภาพหลอนของอดีต เขาเฝ้ามองข่าวสารจากจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ ‌รายงานถึงการกวาดล้างองค์กร ‘เงาเพลิง’ การจับกุมผู้สมรู้ร่วมคิดระดับสูง การยึดคืนอาวุธชีวภาพที่เหลือรอด และคำยกย่องสรรเสริญหน่วยงานลับที่เขาเป็นส่วนหนึ่งในฐานะผู้กอบกู้โลก ข่าวเหล่านั้นดูเหมือนจะสร้างความพึงพอใจให้กับคนทั้งโลก แต่กลับทิ้งความว่างเปล่าไว้ในใจของอคิณ

“นายดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งช่วยโลกมาเลยนะ” ดร. ​เอมิลี่ เฉิน เอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เธอก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมถ้วยกาแฟอุ่นๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ เส้นผมสีเข้มถูกรวบอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียวเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า ‍แต่แววตาของเธอฉายประกายความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง หลังจากที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายว่าสิ่งประดิษฐ์ของเธอเกือบจะนำมาซึ่งหายนะของมนุษยชาติ

อคิณถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตากับเธอ “แล้วเธอคิดว่าคนช่วยโลกควรจะรู้สึกยังไงล่ะเอมิลี่? โล่งใจ? มีความสุข? ฉันไม่แน่ใจว่าความรู้สึกแบบนั้นมันมีอยู่จริงสำหรับคนอย่างฉัน”

“บางทีมันอาจจะแค่ต้องการเวลา” เธอตอบ ‌พลางวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะข้างโซฟา แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม “เวลาที่จะเยียวยาทุกสิ่ง”

“แต่บาดแผลบางอย่างมันไม่มีวันหาย” อคิณพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่า “มันแค่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยแผลเป็นที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ”

เอมิลี่เข้าใจความรู้สึกของเขาดี เธอเองก็แบกรับภาระที่หนักอึ้งไม่แพ้กัน การเป็นผู้สร้าง ‍‘โค้ดเน็กซัส’ ยังคงเป็นตราบาปในใจของเธอ แม้ว่าเธอจะร่วมมือกับอคิณเพื่อหยุดยั้งมันได้สำเร็จก็ตาม ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทดลองชั่วคราวที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ในเซฟเฮาส์ เธอพยายามวิเคราะห์ข้อมูลที่เหลือของโค้ดเน็กซัสอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อหาวิธีที่จะสร้างวัคซีนถาวร หรืออย่างน้อยก็หาวิธีป้องกันไม่ให้มันถูกนำกลับมาใช้ได้อีกในอนาคต

“ฉันกำลังพยายามทำในสิ่งที่ถูกต้อง” ​เอมิลี่กล่าว เสียงของเธอจริงจังขึ้น “ฉันจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ฉันสร้างขึ้น และจะมั่นใจว่ามันจะไม่สามารถทำร้ายใครได้อีก”

อคิณมองเธอด้วยความชื่นชม แววตาของเขาสะท้อนถึงความเคารพในความเข้มแข็งของเธอ “ฉันรู้ว่าเธอทำได้เอมิลี่”

ทันใดนั้น เสียงเตือนจากคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเอมิลี่ก็ดังขึ้น เป็นการแจ้งเตือนถึงการเชื่อมต่อจากช่องทางการสื่อสารที่เข้ารหัสขั้นสูง ​ช่องทางที่โดยปกติจะมีเพียงไคโตะเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้

“ไคโตะ?” อคิณเอ่ยชื่อนั้นอย่างตกใจ ไคโตะคือแฮกเกอร์อัจฉริยะที่เคยให้ความช่วยเหลือพวกเขามาโดยตลอด ข้อมูลที่เขาเจาะระบบมาให้คือหัวใจสำคัญที่ทำให้หน่วยงานสามารถสาวไส้เครือข่ายของ ‘เงาเพลิง’ ได้เกือบทั้งหมด

เอมิลี่รีบตรงไปที่คอมพิวเตอร์แล้วกดรับการเชื่อมต่อ ใบหน้าของไคโตะปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ​ดวงตาของเขาฉายแววกังวลที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“ไคโตะ! นายปลอดภัยดีใช่ไหม? ฉันพยายามติดต่อกลับไปหลายครั้งแต่ไม่ติดเลย” เอมิลี่ถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่ค่อยปลอดภัยแล้วเอมิลี่” ไคโตะตอบด้วยเสียงที่กระซิบกระซาบ ราวกับกลัวว่าจะมีใครได้ยิน “อคิณอยู่กับเธอนะ?”

“ฉันอยู่นี่” อคิณก้าวเข้ามาใกล้หน้าจอ “เกิดอะไรขึ้นไคโตะ?”

“องค์กร ‘เงาเพลิง’ ที่พวกคุณคิดว่าจัดการได้น่ะ…” ไคโตะหยุดหายใจเฮือกหนึ่ง “มันเป็นแค่ฉากบังหน้า อคิณ แค่เศษเสี้ยวของภูเขาน้ำแข็งทั้งหมด”

คำพูดของไคโตะทำให้อคิณและเอมิลี่รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง ความรู้สึกไม่สบายใจที่อคิณรู้สึกมาตลอดปรากฏชัดขึ้นมาทันที

“ฉากบังหน้า? หมายความว่าไง?” อคิณถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“หลังจากที่ฉันส่งข้อมูลชุดสุดท้ายให้พวกคุณไป ฉันยังคงค้นหาต่อ ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ยังไม่สมบูรณ์… และฉันก็พบเข้า” ไคโตะอธิบายอย่างเร่งรีบ “วิกเตอร์ คอร์ซอฟ ไม่ได้เป็นผู้นำสูงสุดอย่างที่พวกเราเชื่อ เขาเป็นแค่หุ่นเชิด เป็นผู้นำองค์กรที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ… เป็นเพียงเครื่องมือสำหรับแผนการที่ใหญ่กว่าและซับซ้อนกว่ามาก”

“แผนการอะไร?” เอมิลี่ถามด้วยความรู้สึกที่เริ่มตื่นตระหนก

“มีอีกองค์กรหนึ่ง… เก่าแก่กว่า มีอำนาจมากกว่า และมองไม่เห็นตัวตน พวกเขาคือผู้บงการที่แท้จริงเบื้องหลัง ‘เงาเพลิง’ พวกเขาใช้เทคโนโลยีขั้นสูงและเครือข่ายอำนาจมืดที่ฝังรากลึกอยู่ในทุกภาคส่วนของสังคม ไม่ว่าจะเป็นการเมือง เศรษฐกิจ หรือแม้กระทั่งวิทยาศาสตร์” ไคโตะพูดรัวเร็วขึ้น “ฉันเจอหลักฐานที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้ากับเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์หลายครั้ง รวมถึงโครงการวิจัยลับสุดยอดที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมจิตใจ และการดัดแปลงพันธุกรรมมนุษย์”

อคิณนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ เขาเคยเผชิญหน้ากับความชั่วร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขารู้สึกว่าศัตรูนั้นไร้รูปร่างและน่าสะพรึงกลัวเท่านี้

“ชื่อขององค์กรนั้นคืออะไร?” อคิณถาม

ไคโตะส่ายหน้า “พวกเขาไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการที่ฉันหาเจอ พวกเขาแค่เรียกตัวเองว่า ‘ผู้พิทักษ์ความสมดุล’ แต่จากสิ่งที่ฉันเห็น พวกเขาไม่ได้ต้องการพิทักษ์อะไรเลยนอกจากอำนาจของตัวเอง”

“แล้วทำไมพวกเขาถึงใช้ ‘เงาเพลิง’ เป็นฉากบังหน้า? แล้ว ‘โค้ดเน็กซัส’ ล่ะ เกี่ยวข้องกับแผนการที่ใหญ่กว่านี้ยังไง?” เอมิลี่ถามต่อ

“ฉันยังไม่แน่ใจทั้งหมด แต่ดูเหมือนว่า ‘โค้ดเน็กซัส’ จะเป็นแค่หนึ่งในหลายๆ โครงการที่พวกเขาต้องการใช้เพื่อ ‘ปรับสมดุล’ โลกตามวิสัยทัศน์ของพวกเขา… ซึ่งนั่นหมายถึงการควบคุมทุกชีวิตบนโลกนี้” ไคโตะมองตรงมาที่อคิณและเอมิลี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “พวกเขาเฝ้าดูพวกคุณอยู่ตลอดเวลา พวกเขารู้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกคุณ และตอนนี้… พวกเขากำลังตามล่าฉัน เพราะฉันรู้มากเกินไป”

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากคอมพิวเตอร์ของไคโตะ หน้าจอเริ่มกระพริบเป็นสีแดง แสดงถึงการถูกโจมตีทางไซเบอร์ที่รุนแรงและใกล้เข้ามา

“ไม่นะ! พวกมันเจอฉันแล้ว!” ไคโตะร้องออกมาด้วยความตกใจ “ฉันต้องไปแล้ว อคิณ! เอมิลี่! ฉันส่งข้อมูลที่ฉันหาได้ทั้งหมดให้พวกคุณแล้ว มันเป็นไฟล์ที่เข้ารหัสขั้นสูงสุด มีข้อมูลเกี่ยวกับศูนย์ปฏิบัติการหลักของพวกเขา และแผนการบางส่วนที่ฉันยังถอดรหัสไม่ได้… พวกคุณต้องถอดรหัสที่เหลือให้ได้! พวกคุณคือความหวังเดียว!”

ภาพของไคโตะบนหน้าจอเริ่มเป็นคลื่น ก่อนที่สัญญาณจะขาดหายไปในทันที เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงสัญญาณเตือนที่ยังคงก้องอยู่ในความเงียบงัน

อคิณพุ่งไปที่คอมพิวเตอร์ของเอมิลี่อย่างรวดเร็ว เขาพยายามตรวจสอบการเชื่อมต่อ แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ของไคโตะอีกแล้ว

“เขาหายไปแล้ว” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโกรธแค้น

“ข้อมูลที่ไคโตะส่งมาอยู่ไหน?” เอมิลี่ถาม เธอพยายามควบคุมสติ แต่หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวด้วยความกลัว

อคิณเปิดไฟล์ที่ไคโตะส่งมา มันเป็นไฟล์ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยข้อมูลที่ซับซ้อนและเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา การถอดรหัสจะต้องใช้เวลาพอสมควร

“เราต้องติดต่อไปยังหน่วยงาน” เอมิลี่กล่าว “พวกเขาต้องรู้เรื่องนี้ พวกเขาต้องช่วยไคโตะ!”

อคิณส่ายหน้า “ไม่! เรายังติดต่อพวกเขาไม่ได้”

“ทำไมล่ะ? นี่มันเรื่องใหญ่กว่า ‘เงาเพลิง’ มากนะ!”

“เพราะถ้าสิ่งที่ไคโตะพูดเป็นจริง… องค์กรนี้มีเครือข่ายที่กว้างขวางมากจนอาจจะแทรกซึมเข้าไปในหน่วยงานของเราแล้วก็ได้” อคิณมองเอมิลี่ด้วยแววตาที่จริงจัง “เราไม่รู้ว่าใครเป็นมิตร ใครเป็นศัตรูอีกต่อไปแล้ว”

เอมิลี่อึ้งไปกับคำพูดของอคิณ ภาพเหตุการณ์ที่เธอถูกรัฐบาลเรียกตัวไปสอบปากคำ การที่หน่วยงานดูเหมือนจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับการตามล่าผู้บงการที่แท้จริงของวิกเตอร์มากนัก มันเริ่มสมเหตุสมผลขึ้นมาอย่างน่ากลัว

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีอคิณ?”

อคิณจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงภาพไฟล์ข้อมูลที่เข้ารหัสของไคโตะ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความมุ่งมั่นที่หม่นหมองและสิ้นหวังกว่าเดิม เขารู้ว่านี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้าย เดิมพันกับศัตรูที่มองไม่เห็น ผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังทุกความชั่วร้าย และอาจจะอยู่ใกล้ตัวกว่าที่พวกเขาคิด

“เราจะถอดรหัสข้อมูลนี้” อคิณกล่าว “แล้วเราจะตามล่าพวกมัน… ด้วยกันสองคน”

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จากคอมพิวเตอร์ แต่มาจากระบบรักษาความปลอดภัยของเซฟเฮาส์เอง สัญญาณสีแดงกะพริบถี่ๆ บนแผงควบคุมหลัก แสดงว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในรัศมีวงนอกของที่ตั้ง

“ไม่นะ!” เอมิลี่อุทานด้วยความตกใจ

อคิณหันขวับไปมองแผงควบคุม เขากระชับปืนพกคู่ใจที่เหน็บอยู่ที่เอว ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังใกล้เข้ามาจากทางเดินที่เชื่อมไปยังห้องใต้ดิน

“พวกมันเจอเราแล้วเอมิลี่” อคิณกล่าว เสียงของเขาเย็นชาและเด็ดเดี่ยว “ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีเวลามากนัก”

ก่อนที่เอมิลี่จะทันได้ตอบ ไฟในเซฟเฮาส์ก็ดับวูบลงในทันที ทิ้งให้ทั้งสองจมอยู่ในความมืดมิดที่ปกคลุมไปด้วยความอันตรายที่มองไม่เห็น มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ เข้ามา และเงาร่างทมิฬหลายร่างที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบอยู่ภายนอก ทำให้พวกเขารู้ว่า ไม่ใช่แค่ไคโตะเท่านั้นที่ถูกตามล่า พวกเขาทั้งสองก็ตกเป็นเป้าหมายขององค์กรปริศนานี้แล้วเช่นกัน และการล่าครั้งใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น