ตอนที่ 17 — ผืนทรายและคลื่นบำบัดใจ

ผืนทรายขาวละเอียดทอดยาวจรดปลายสายตา รับกับระลอกคลื่นที่ซัดสาดเป็นจังหวะเนิบนาบ เสียงซู่ซ่าของฟองคลื่นที่แตกกระจายยามกระทบผืนทรายยังคงเป็นดนตรีบำบัดอันแสนคุ้นเคยที่โอบกอดรินดาไว้ในอ้อมอกของความสงบ เดือนแล้วเดือนเล่าที่ชีวิตของเธอหมุนไปพร้อมกับธรรมชาติ ไม่เร่งรีบ ไม่เร่งเร้า ราวกับผืนทะเลแห่งนี้เข้าใจดีว่าหัวใจที่บอบช้ำต้องการการเยียวยาเพียงใด

รินดาตื่นแต่เช้าตรู่ในทุกวัน ปล่อยให้แสงอาทิตย์สีทองอ่อนยามเช้าทาบทาลงบนผิวกายที่ระเบียงห้องพัก ‌กลิ่นไอทะเลที่สดชื่นปลุกประสาทสัมผัสให้ตื่นตัว พร้อมกับเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เสียงริงโทนที่เธอตั้งไว้เป็นเพลงโปรดของธีร์ดังขึ้นซ้ำๆ ทำลายความเงียบสงบที่เธอโอบอุ้มมาตลอดหลายเดือน รินดานิ่งไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ​ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ‘มินตรา’ เพื่อนสนิทของเธอ

เธอลังเลที่จะรับสาย แต่สุดท้ายก็ปัดหน้าจอเพื่อรับ มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับโลกภายนอกอีกครั้ง

“ฮัลโหลมิน” เสียงของรินดาแหบพร่าเล็กน้อย ไม่ค่อยคุ้นชินกับการใช้เสียงตัวเองหลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบมานาน

“ริน! ‍ในที่สุดเธอก็รับสาย ฉันโทรหาเธอตั้งหลายครั้ง ทำไมเพิ่งจะรับตอนนี้” เสียงของมินตราดังเจื้อยแจ้วมาตามสาย แสดงความโล่งใจและห่วงใยอย่างชัดเจน

“ขอโทษนะมิน ฉันไม่ค่อยได้ดูโทรศัพท์น่ะ” รินดาตอบ พลางเดินไปที่ระเบียง ‌ปล่อยให้สายลมทะเลพัดปอยผมของเธอ มินตราคงไม่รู้ว่าเธอจงใจจะตัดขาดจากโลกภายนันั้นนานเพียงใด เพื่อจะหลีกหนีจากความสับสนวุ่นวายในใจ

“ฉันรู้ว่าเธออยากอยู่คนเดียว แต่หายไปนานขนาดนี้ ฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม แล้วนี่เป็นไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า” มินตราถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น

“สบายดีมิน ‍ที่นี่สงบมากเลย” รินดาตอบพลางทอดสายตาออกไปยังผืนน้ำสีครามที่ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา “ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”

“ดีแล้วที่เธอสบายดี... แต่ว่านะริน มีเรื่องจะบอก” น้ำเสียงของมินตราจริงจังขึ้นทันที “ทุกคนเป็นห่วงเธอมาก โดยเฉพาะธีร์ ​เขาพยายามติดต่อเธอตลอดเลยนะริน เขารู้สึกแย่มากจริงๆ”

คำว่า ‘ธีร์’ เหมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าสู่โสตประสาทของรินดา หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำขึ้นทันที ความสงบที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากกำลังถูกสั่นคลอนอีกครั้ง

“เขาเป็นยังไงบ้างมิน” รินดาถาม เสียงของเธอแผ่วลง ​ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในใจ ธีร์คือคนดีที่สุดสำหรับเธอเสมอ และเธอรู้ว่าเธอทำให้เขาเจ็บปวดมากเพียงใด

“เขาก็ยังคงเป็นห่วงเธอมากที่สุด เขารอเธอเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะรินดา” มินตราหยุดหายใจ “ส่วนกันต์... เขาก็ดูไม่ต่างกันเท่าไหร่”

ชื่อ ​‘กันต์’ หลุดออกมาจากปากของมินตรา ราวกับประกายไฟที่กระตุกหัวใจของรินดาให้สั่นสะท้าน เธอเกือบจะลืมไปแล้วว่าช่วงเวลาที่สับสนนั้นมันรุนแรงแค่ไหน ความรู้สึกที่ถูกกันต์ปลุกขึ้นมามันทั้งร้อนแรงและอันตราย เธอผลักไสทุกคนออกไปก็เพราะเธอไม่อยากทำร้ายใครอีก แต่การหลบหนีก็ไม่ได้ช่วยให้ความจริงจางหายไป

“ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีมิน” รินดาพึมพำ “ฉันแค่ต้องการเวลา”

“เธอได้เวลามามากพอแล้วนะรินดา” มินตราพูดเสียงหนักแน่น “ถึงเวลาที่เธอจะต้องตัดสินใจแล้ว เธอจะหนีต่อไปไม่ได้หรอก”

คำพูดของมินตราเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของรินดา เธอรู้ดีว่ามันคือความจริง แต่การตัดสินใจมันยากเย็นเหลือเกิน ระหว่างความรักที่มั่นคงและคุ้นเคย กับความรู้สึกใหม่ที่เร่าร้อนและลึกล้ำ เธอจะเลือกอะไรได้?

หลังจากวางสายจากมินตรา รินดาเดินออกมาจากห้องพัก เดินทอดน่องไปตามชายหาดที่ว่างเปล่า แสงแดดยามสายทาบทาผิวกายเธออย่างอ่อนโยน แต่กลับไม่อาจซึมซับเข้าไปถึงจิตใจที่กำลังว้าวุ่น เธอเดินไปเรื่อยๆ ปล่อยให้เม็ดทรายนุ่มๆ สัมผัสฝ่าเท้า ความรู้สึกผิดต่อธีร์กัดกินใจเธออย่างรุนแรง เขารักเธออย่างไม่มีเงื่อนไขมาตลอด เขาคือเสาหลักในชีวิตเธอ เป็นความมั่นคงที่เธอพึ่งพาได้เสมอ ภาพของรอยยิ้มอบอุ่นของธีร์วนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ความทรงจำดีๆ ที่มีร่วมกันไหลบ่าเข้ามาไม่ขาดสาย ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงวันที่เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ คำมั่นสัญญาที่เราให้ไว้แก่กันมันยังคงชัดเจนอยู่ในใจ

‘รินดา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะอยู่ข้างรินเสมอ’ เสียงของธีร์ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ความรักของธีร์เหมือนบ้านที่แสนอบอุ่น ปลอดภัย และเต็มไปด้วยความเข้าใจ เธอรู้ว่าเธอโชคดีแค่ไหนที่มีเขา แต่แล้วทำไมหัวใจของเธอมันถึงไม่เคยสงบนิ่งได้เลย ทำไมมันถึงยังคงโหยหาอะไรบางอย่างที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ

ความรู้สึกสับสนเริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เมื่อภาพของกันต์ฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึกของเธอ กันต์ เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาทั้งชีวิต คนที่อยู่ข้างเธอในทุกช่วงเวลา คนที่เธอคิดว่าเป็นแค่พี่ชาย แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา เมื่อเขาบอกว่าเขารักเธอ ความรู้สึกที่กันต์จุดประกายขึ้นมาในใจของรินดา มันไม่ใช่ความอบอุ่นแบบธีร์ แต่มันคือเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ทั้งร้อนแรง ลึกล้ำ และน่าค้นหา

เธอจำได้ถึงแววตาของกันต์ในวันนั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความปรารถนา มันทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับร่างกายและจิตใจของเธอกำลังถูกดึงดูดเข้าหากันต์อย่างไม่อาจต้านทาน เธอกับกันต์มีความผูกพันกันมานานแสนนาน แต่เป็นความผูกพันในฐานะเพื่อน การสารภาพรักของกันต์ได้เปลี่ยนมิติความสัมพันธ์นั้นไปอย่างสิ้นเชิง เขาคือคนที่รู้จักทุกซอกทุกมุมในชีวิตของเธอ รู้จักแม้กระทั่งสิ่งที่เธอไม่เคยบอกใคร ความรู้สึกของเธอกับกันต์มันไม่ใช่แค่ความผูกพัน แต่มันคือความหลงใหลที่อันตราย

รินดาเดินไปหยุดอยู่ริมน้ำ ปล่อยให้ฟองคลื่นซัดสาดข้อเท้า เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ความสับสนก็ยิ่งทวีคูณ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนทางแยกสองแพร่งที่มีเหวลึกอยู่ทั้งสองข้าง หากเธอเลือกธีร์ เธออาจจะต้องทอดทิ้งความรู้สึกใหม่ที่เพิ่งค้นพบ และจมอยู่กับคำถามที่ไม่มีวันตอบได้ แต่หากเธอเลือกกันต์ เธอจะต้องทำร้ายธีร์อย่างแสนสาหัส ทำลายความรักที่มั่นคง และกระโดดลงสู่ความไม่แน่นอนที่ไม่รู้จุดหมาย

เธออยู่ที่นี่มานานหลายเดือน ความเงียบสงบของทะเลได้ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจ แต่กลับไม่ได้มอบคำตอบให้แก่เธอเลย การหนีมาที่นี่เป็นเพียงการยืดเวลาออกไปเท่านั้น เธอไม่สามารถซ่อนตัวจากความจริงได้อีกต่อไป ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เธอจะต้องเผชิญหน้ากับมัน

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความ ไม่ใช่การโทรเข้า รินดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างลังเล เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเธอก็หล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม มันคือ ‘กันต์’

ข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค แต่กลับสั่นสะเทือนหัวใจของเธอจนแทบหยุดเต้น

‘ริน... พี่รู้ว่ามันอาจจะดูไร้เหตุผล แต่พี่ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ พี่ต้องเจอเธอ พี่จะไปหาเธอที่นั่น พรุ่งนี้เช้า’

มือของรินดาเริ่มสั่นเทา โทรศัพท์แทบจะหลุดจากมือ เธออ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้อ่านผิด กันต์กำลังจะมาหาเธอที่นี่? ที่ที่เธอคิดว่าจะไม่มีใครตามเธอมาได้? ความรู้สึกตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่ก็มีบางอย่างที่คล้ายความโล่งใจปะปนอยู่ด้วย เธอไม่ต้องเป็นฝ่ายกลับไปเผชิญหน้า เพราะเขาจะมาหาเธอเอง

เธอควรจะตอบกลับไปว่าอะไร? ควรจะห้ามเขาไม่ให้มา หรือควรจะปล่อยให้เขามาเผชิญหน้ากัน? หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก ทะเลที่เคยสงบเงียบพลันกลับกลายเป็นพายุโหมกระหน่ำในใจของเธอ

รินดาเดินกลับมาที่ห้องพักด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ทั้งตกใจ หวาดกลัว แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันคือความคาดหวัง เธอรู้ว่าเธอไม่พร้อม แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทะเลเบื้องหน้า แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มนวลฉาบไล้ผืนน้ำเป็นประกายระยิบระยับ แต่ในใจของเธอกลับมืดมิด

เธอเริ่มเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างลนลาน เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถรอให้กันต์มาถึงได้ เธอต้องไปจากที่นี่ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เธอต้องหลบหนีอีกครั้ง หรือนี่คือโอกาสที่เธอจะได้ตัดสินใจจริงๆ จังๆ สักที?

ขณะที่รินดากำลังรูดซิปกระเป๋าเดินทาง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เสียงเคาะเพียงครั้งเดียว แต่กลับดังก้องไปทั่วทั้งห้องราวกับเสียงระเบิดในความเงียบสงัด รินดานิ่งไป ใบหน้าซีดเผือด หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอจ้องมองไปที่ประตูห้องอย่างหวาดกลัว กันต์มาถึงแล้วอย่างนั้นหรือ? เร็วกว่าที่คิดไว้มาก

เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปที่ประตูด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัวและความอยากรู้ มือของเธอค่อยๆ เอื้อมไปจับลูกบิดประตูอย่างช้าๆ ก่อนจะบิดมันออกช้าๆ และดึงประตูให้เปิดออกเพียงเล็กน้อย ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ร่างของรินดาแข็งทื่อ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับไร้ซึ่งเลือดฝาด

ไม่ใช่กันต์... แต่เป็นธีร์ เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง และข้างๆ ธีร์ มีกันต์ยืนอยู่ด้วย แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดไม่ต่างกัน ทั้งสองคนกำลังจ้องมองมาที่เธอ...พร้อมกัน.