ตอนที่ 11 — ความสุขของรินลดา: ร้านเบเกอรี่ที่เติบโต

สายลมฤดูร้อนพัดเอื่อยพัดพากลิ่นหอมกรุ่นของขนมอบและกาแฟสดให้ลอยละล่องไปทั่วบริเวณร้าน “อบอุ่นละมุนเบเกอรี่” รินลดาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้สักอย่างอ่อนแรง พลางมองลูกค้าที่เดินเข้าออกร้านไม่ขาดสายด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ แม้ร่างกายจะรู้สึกเหนื่อยล้าผิดปกติในช่วงหลัง แต่หัวใจของเธอกลับพองโตด้วยความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่รัก และเห็นร้านเล็กๆ แห่งนี้เติบโตจนเป็นที่รู้จักและเป็นที่รักของผู้คนมากมาย ‌เธอไม่เคยคิดเลยว่าความฝันเล็กๆ ของเธอจะกลายเป็นความจริงที่งดงามได้ถึงเพียงนี้

นับจากวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ดที่ธีร์สร้างความประทับใจให้เธอด้วยการย้อนรำลึกถึงช่วงเวลาสำคัญต่างๆ ในชีวิตคู่ของพวกเขา ความรักของทั้งสองก็ดูจะยิ่งทวีความหวานและความเข้าใจกันมากขึ้นไปอีก ธีร์ยังคงเป็นสามีที่ดีเยี่ยมเสมอต้นเสมอปลาย เขาเป็นทั้งกำลังใจ แรงผลักดัน และเป็นที่ปรึกษาในทุกๆ ​เรื่อง เขาคอยดูแลเอาใจใส่รินลดาไม่เคยขาด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนเขาก็ไม่เคยละเลย เขามักจะแวะเวียนมาที่ร้านในช่วงบ่ายเพื่อนำอาหารกลางวันมาให้ หรือบางครั้งก็มาช่วยยกของ ล้างจานเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงที่ร้านยุ่งเป็นพิเศษ ‍การมีธีร์อยู่เคียงข้างทำให้รินลดารู้สึกว่าชีวิตของเธอสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

“รินวันนี้ดูซีดๆ นะ พักบ้างหรือเปล่า” เสียงคุณป้าพร ลูกค้าประจำที่มักจะแวะเวียนมาซื้อขนมปังอบใหม่ๆ ทุกเช้าเอ่ยทักขึ้นด้วยความห่วงใย รินลดายิ้มบางๆ ให้คุณป้าพร ‌“ไม่เป็นไรค่ะป้าพร สงสัยช่วงนี้รินนอนน้อยไปหน่อยค่ะ” เธอตอบ พลางใช้หลังมือแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ รู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นเล็กน้อย แต่มันก็เป็นมาหลายวันแล้ว

ช่วงหลังนี้ รินลดาเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายหลายอย่าง เธอเหนื่อยง่ายกว่าปกติ ‍บางครั้งก็มีอาการคลื่นไส้พะอืดพะอม โดยเฉพาะในตอนเช้าที่ตื่นนอนใหม่ๆ หรือเมื่อได้กลิ่นอาหารบางอย่างที่ฉุนเป็นพิเศษ เมนูโปรดที่เคยชอบอย่างแกงเขียวหวานไก่ก็กลับกลายเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากแตะต้องเลยสักนิด แต่กลับกัน เธอรู้สึกอยากกินของเปรี้ยวๆ เช่น มะม่วงดิบ ​หรือมะดัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยโปรดปรานมาก่อน เธอมักจะคิดว่าคงเป็นเพราะอากาศร้อนทำให้ร่างกายปรับตัวไม่ทัน หรือไม่ก็เป็นเพราะความเครียดจากการทำงานหนักที่ร้านเบเกอรี่ แต่นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเธออย่างแผ่วเบา แต่เธอก็รีบสะบัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุผลที่ว่า ​“คงไม่ใช่หรอกมั้ง”

เย็นวันนั้น ธีร์กลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นรินลดานั่งอยู่บนโซฟา ตัวงอ พลางใช้มือลูบหน้าท้องเบาๆ “ริน เป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า” ​เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากของเธอ “ตัวรุมๆ นะ ไปหาหมอดีไหม” เสียงของธีร์เต็มไปด้วยความห่วงใย รินลดาส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เป็นไรหรอกธีร์ แค่รู้สึกพะอืดพะอมนิดหน่อย สงสัยจะกินขนมมากไปหน่อยน่ะ” เธอพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนๆ ในความรู้สึกของธีร์

ธีร์มองใบหน้าซีดเซียวของภรรยาด้วยความไม่สบายใจ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของรินลดามาได้สักพักแล้ว ตั้งแต่เธอเริ่มมีอาการแพ้กลิ่นกาแฟในตอนเช้า ซึ่งเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและชื่นชอบมาตลอด หรือแม้กระทั่งการที่เธอกินข้าวได้น้อยลง และหันไปสนใจแต่ของเปรี้ยวๆ แทน “รินแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ ปกติรินไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ” เขาจับมือเธอขึ้นมากุมเบาๆ พลางบีบกระชับอย่างอ่อนโยน “ให้ธีร์พาไปตรวจหน่อยดีไหม เผื่อเป็นอะไรขึ้นมาจะได้รักษาแต่เนิ่นๆ”

รินลดาสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยจากสามี ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “ธีร์… รินว่า… รินอาจจะต้องไปซื้ออะไรบางอย่างมาตรวจดูให้แน่ใจก่อน” คำพูดของเธอแผ่วเบาจนธีร์ต้องโน้มตัวลงไปใกล้ๆ เพื่อฟังให้ชัด “อะไรเหรอริน” ธีร์ถามด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความหวังปะปนกัน “ริน… รินสงสัยว่า… รินอาจจะท้อง”

คำว่า “ท้อง” ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธีร์ราวกับเสียงระฆัง เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งตกใจ ดีใจ ประหลาดใจ และตื้นตัน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่ารินลดาจะเอ่ยคำนี้ออกมา หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกันมานานถึงเจ็ดปี แม้จะเคยคุยเรื่องการมีลูกกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เร่งรัดอะไร ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ “ริน… รินว่ายังไงนะ” ธีร์ถามย้ำอีกครั้ง ราวกับต้องการให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาดไป

รินลดายิ้มบางๆ พลางพยักหน้าช้าๆ “รินก็ไม่แน่ใจค่ะธีร์ แต่ช่วงหลังมารินรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เหนื่อยง่าย แล้วก็อยากกินของเปรี้ยวๆ มากเลย อาการมันคล้ายๆ กับที่เคยอ่านเจอในหนังสือ หรือที่เพื่อนๆ เคยเล่าให้ฟังน่ะค่ะ” เธอหยุดไปชั่วครู่ “พรุ่งนี้เช้ารินว่าจะไปซื้อที่ตรวจมาลองดู”

คืนนั้นทั้งคืน ธีร์นอนไม่หลับ เขาล้มตัวลงนอนข้างรินลดาที่หลับไปแล้ว มือของเขาลูบไล้หน้าท้องของเธอเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ภาพของเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่มีใบหน้าคล้ายเขาและรินลดาแวบเข้ามาในห้วงความคิด ความรู้สึกตื่นเต้นและกังวลใจผุดขึ้นพร้อมกัน เขากำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วจริงๆ หรือนี่?

รุ่งเช้าตรู่ รินลดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย เธอเดินไปหยิบกล่องเล็กๆ ที่ซื้อมาจากร้านขายยาเมื่อคืนก่อนเข้าห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้ธีร์ที่ยังหลับอยู่ตื่น เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวแรงขณะที่กำลังรอผล ท้องของเธอปั่นป่วนไปหมด ไม่ใช่จากอาการคลื่นไส้ แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นและความคาดหวัง ไม่นานนัก แถบสีแดงจางๆ สองแถบก็ปรากฏขึ้นบนช่องแสดงผล ภาพนั้นทำให้รินลดาถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกตื้นตันใจที่เอ่อล้นออกมา เธอไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ได้อย่างไร มันทั้งดีใจ อบอุ่นใจ และตกใจไปพร้อมๆ กัน เธอท้องจริงๆ ด้วย!

รินลดากลับออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าตื่นเต้นระคนตื้นตันใจ เมื่อเห็นธีร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี “ธีร์… ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ธีร์มองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของภรรยาด้วยความประหลาดใจ “รินเป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไม” เขาผุดลุกขึ้นนั่งแล้วโอบกอดเธอไว้แน่น รินลดาซบหน้าลงกับแผงอกของสามี พลางยื่นที่ตรวจครรภ์ในมือให้เขาดู ธีร์มองสิ่งที่อยู่ในมือของเธอ ตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นแถบสีแดงสองแถบชัดเจน

“ริน… รินท้องจริงๆ เหรอ” เสียงของธีร์สั่นพร่าไม่แพ้กัน เขากอดรินลดาแน่นขึ้นอีก พลางจูบลงบนเรือนผมของเธอซ้ำๆ “โอ้… ริน… ธีร์ดีใจ ดีใจมากๆ เลย” น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นจนยากจะเก็บกลั้นไว้ได้ เขาไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่พวกเขาจะได้เป็นพ่อเป็นแม่คนจริงๆ

หลังจากที่ทั้งคู่ปลอบประโลมกันจนอารมณ์คลี่คลายลงบ้าง ธีร์ก็พาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลทันที เพื่อยืนยันผลและฝากครรภ์อย่างเป็นทางการ ระหว่างทาง มือของธีร์กุมมือของรินลดาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากข้างกาย เขาขับรถอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่เคยขับมา

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลและผ่านขั้นตอนการตรวจเบื้องต้น คุณหมอก็เรียกทั้งคู่เข้าไปในห้องตรวจ ธีร์กับรินลดาจับมือกันแน่นด้วยความตื่นเต้น เมื่อคุณหมอเริ่มทำการอัลตราซาวด์ ภาพจุดเล็กๆ จุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ รินลดาถึงกับกลั้นหายใจด้วยความตื้นตันใจ นี่คือลูกของพวกเธอจริงๆ ด้วย ธีร์เองก็มองภาพนั้นด้วยแววตาอ่อนโยน เขาไม่เคยคิดเลยว่าภาพเล็กๆ แค่นี้จะทำให้หัวใจของเขาพองโตได้มากถึงเพียงนี้

คุณหมอยิ้มอย่างอบอุ่น พลางอธิบายรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับการตั้งครรภ์เบื้องต้น และบอกว่ารินลดามีอายุครรภ์ประมาณแปดสัปดาห์แล้ว “ยินดีด้วยนะครับ คุณแม่ดูแลสุขภาพดีมากเลย ตัวอ่อนแข็งแรงดีนะครับ” คุณหมอเอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งธีร์และรินลดารู้สึกโล่งใจอย่างมาก แต่แล้วคุณหมอก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ พลางเลื่อนหัวตรวจไปอีกด้านหนึ่งของมดลูก ใบหน้าของท่านฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย

“เอ่อ… คุณรินลดาครับ คุณธีร์ครับ” คุณหมอหันมามองหน้าทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม แววตาเต็มไปด้วยความยินดี “ดูเหมือนว่าคุณทั้งสองจะต้องเตรียมตัวเตรียมใจให้มากขึ้นอีกหน่อยนะครับ เพราะว่า…”

คุณหมอหยุดพูดไปชั่วครู่ พลางชี้ไปที่หน้าจออัลตราซาวด์อีกครั้ง ที่ปรากฏภาพจุดเล็กๆ สองจุดที่เต้นระริกอยู่ข้างกันอย่างชัดเจน รินลดาและธีร์มองภาพนั้นสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของคุณหมอด้วยความงุนงง ก่อนที่คำพูดถัดไปของคุณหมอจะทำให้โลกทั้งใบของพวกเขาสั่นสะเทือนด้วยความประหลาดใจและตื้นตันใจไปพร้อมๆ กัน…

“เพราะว่าคุณกำลังจะมีลูกแฝดครับ!”