ตอนที่ 14 — ลมร้อน กลิ่นขนม และอาการแปลกๆ ของรินลดา

สายลมฤดูร้อนยังคงพัดเอื่อย พา กลิ่นหอมกรุ่นของขนมอบและกาแฟสดลอยละล่องไปทั่วบริเวณร้าน “อบอุ่นละมุนเบเกอรี่” เช่นเคย ทว่าสำหรับรินลดาในวันนี้ กลิ่นหอมที่เคยเป็นดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจ กลับสร้างความปั่นป่วนในกระเพาะอาหารอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‌เธอใช้ฝ่ามือเรียวบางลูบท้องเบาๆ พลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

ช่วงหลายสัปดาห์มานี้ ร่างกายของเธอดูจะรวนไปหมด เธอเหนื่อยง่ายขึ้นอย่างผิดสังเกตจากที่เคยแข็งแรง ไม่ว่าจะนอนมากแค่ไหนก็ยังรู้สึกเหมือนนอนไม่พอ ตื่นเช้ามาก็มีอาการคลื่นไส้พะอืดพะอมจนบางครั้งต้องวิ่งเข้าห้องน้ำ แม้แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ธีร์ใช้อยู่เป็นประจำ ​หรือกลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เขาเพิ่งซื้อมาให้เมื่อเช้า ก็ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวจนแทบยืนไม่อยู่ อาหารที่เคยโปรดปรานอย่างแกงเขียวหวานรสจัดจ้าน หรือแม้แต่ชาเขียวมัทฉะที่เคยดื่มทุกวัน กลับกลายเป็นสิ่งต้องห้าม เพราะเพียงแค่ได้กลิ่น เธอก็แทบจะอาเจียนออกมา รินลดาพยายามหาเหตุผลให้กับอาการเหล่านี้ ‍เธอคิดว่าอาจเป็นเพราะช่วงนี้เธอทำงานหนักเกินไป เตรียมเบเกอรี่สำหรับงานอีเวนต์ใหญ่หลายงานติดกัน หรืออาจเป็นเพราะอากาศร้อนจัดของฤดูร้อนทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่กระซิบเบาๆ ว่านี่อาจไม่ใช่แค่อาการเหนื่อยล้าธรรมดา

ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกกระจกร้าน เห็นผู้คนเดินผ่านไปมาด้วยความเร่งรีบ ‌ความคิดของเธอล่องลอยไปไกลกว่าความเหนื่อยล้าทางกาย ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ธีร์เองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เขาจะคอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเสมอว่า "รินเป็นอะไรรึเปล่า ช่วงนี้ดูเพลียๆ นะ" หรือ ‍"ทำไมวันนี้ถึงไม่แตะขนมเลย ปกติชอบไม่ใช่เหรอ" ทุกครั้งที่เขาถาม รินลดาก็จะบ่ายเบี่ยง พยายามซ่อนอาการคลื่นไส้ และตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ว่า "ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ธีร์ ​แค่ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่" เธอไม่อยากให้เขากังวลใจโดยที่เธอยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แต่ในใจก็รู้สึกผิดที่ต้องโกหกสามีที่รัก

บ่ายวันนั้น ขณะที่เธอกำลังช่วยพนักงานจัดเรียงขนมปังอบใหม่ๆ กลิ่นหอมฟุ้งของครัวซองต์เนยสดที่เพิ่งออกจากเตาอบก็พุ่งเข้าจมูกอย่างจัง รินลดารู้สึกพะอืดพะอมอย่างรุนแรงจนต้องรีบวางถาดขนมในมือ แล้ววิ่งตรงไปยังห้องน้ำหลังร้านอย่างรวดเร็ว เสียงอาเจียนดังออกมาเป็นพักๆ ​ทำให้พนักงานที่อยู่ใกล้ๆ หันมามองด้วยความเป็นห่วง "คุณรินคะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ" พนักงานคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความกังวล รินลดา ล้างหน้าล้างตา หอบหายใจเบาๆ ​แล้วพยายามปั้นยิ้มให้ "ไม่เป็นไรจ้ะ สงสัยจะแพ้อากาศนิดหน่อย"

แต่เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน เธอก็อดไม่ได้ที่จะเปิดอินเทอร์เน็ต ค้นหาอาการต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คำว่า "อาการแพ้ท้อง" "เหนื่อยง่าย" "คลื่นไส้" "ไวต่อกลิ่น" ผุดขึ้นมาเต็มหน้าจอ ราวกับมีแสงสว่างวาบเข้ามาในความคิดของเธอ หัวใจของรินลดาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเลื่อนลงไปอ่านข้อมูลต่างๆ อย่างละเอียด ทุกข้อที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าช่างตรงกับสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่เกือบทั้งหมด ภาพความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด วันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ดที่เพิ่งผ่านมา ไม่สิ... ต้องเป็นช่วงหลังจากนั้นต่างหาก ช่วงเวลาที่ความรักของเธอกับธีร์เบ่งบานอย่างสมบูรณ์ และเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ความผูกพันที่แน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน

ความจริงอีกข้อที่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ก็คือ เธอไม่ได้มีประจำเดือนมาเกือบสองเดือนแล้ว ปกติเธอเป็นคนมีประจำเดือนตรงเวลาเสมอ แต่ในช่วงที่ผ่านมา เธอวุ่นอยู่กับการทำงานและอาการป่วยไข้จนหลงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เมื่อคิดได้ดังนั้น มือเรียวก็ยกขึ้นกุมท้องเบาๆ ราวกับจะสัมผัสถึงชีวิตน้อยๆ ที่อาจกำลังก่อกำเนิดขึ้นภายในกาย หัวใจของเธอพองโตด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความตื่นเต้น ความประหลาดใจ และความกลัวเล็กๆ ที่จะเผชิญหน้ากับความจริงนี้

เย็นวันนั้น เมื่อธีร์กลับมาจากทำงาน เขาสังเกตเห็นว่ารินลดามีท่าทีแปลกไป เธอเงียบกว่าปกติ ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง "รินเป็นอะไรไป ดูเหม่อๆ นะ มีอะไรรึเปล่า เล่าให้พี่ฟังได้นะ" ธีร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของภรรยาไว้เบาๆ รินลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเล เธออยากจะบอกเขาเหลือเกินถึงสิ่งที่กำลังคิดอยู่ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะพูดออกมา หากสิ่งที่เธอสงสัยไม่ใช่เรื่องจริง เธอคงจะทำให้เขาผิดหวังเปล่าๆ

"เปล่าหรอกค่ะพี่ธีร์ รินแค่คิดเรื่องสูตรขนมใหม่ๆ น่ะค่ะ" เธอพยายามปั้นยิ้มให้ดูเป็นปกติที่สุด แต่ธีร์ก็ยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกง่ายๆ "แน่ใจนะ ไม่ว่ารินจะมีเรื่องอะไร พี่ก็พร้อมจะอยู่ข้างๆ เสมอนะ" คำพูดของเขาทำให้รินลดาใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงเก็บงำความสงสัยนี้ไว้ในใจ เธอรู้ดีว่าคำตอบที่ชัดเจนเท่านั้นที่จะคลี่คลายทุกสิ่ง

หลังจากที่ธีร์เข้านอนแล้ว รินลดาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เธอเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถ แล้วขับรถออกจากบ้านตรงไปยังร้านขายยาที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงใกล้บ้าน เธอจอดรถในมุมมืด พยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อเธอก้าวเข้าไปในร้านขายยาที่สว่างไสว เธอ กวาดสายตาไปรอบๆ อย่างประหม่า ก่อนจะตรงไปยังโซนผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงอย่างรวดเร็ว

"มีที่ตรวจครรภ์ไหมคะ" เธอถามเภสัชกรสาวด้วยเสียงที่เบาหวิว ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน เภสัชกรยิ้มบางๆ แล้วหยิบกล่องเล็กๆ สีขาวฟ้ามาให้สองสามกล่อง "มีหลายแบบเลยค่ะคุณลูกค้า จะรับแบบไหนดีคะ" รินลดาเลือกแบบที่ดูใช้ง่ายที่สุดมาสองชุดเผื่อความแน่ใจ เธอจ่ายเงินแล้วรีบออกมาจากร้านอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเหมือนกำลังทำความลับบางอย่างท่วมท้นในใจ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน รินลดาก็ตรงไปยังห้องน้ำทันที เธออ่านคู่มือการใช้งานอย่างละเอียด มือของเธอสั่นเทาขณะที่แกะซองพลาสติกออก ความตื่นเต้นและความกลัวผสมปนเปกันจนแทบจะหยุดหายใจ เธอทำตามขั้นตอนอย่างระมัดระวัง แล้ววางที่ตรวจครรภ์ลงบนขอบอ่างล้างหน้า สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างแสดงผลอย่างไม่กะพริบ ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับนาฬิกาหยุดเดิน หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนได้ยินเสียงชัดเจน

หนึ่งขีด... สองขีด...

ดวงตาของรินลดาเบิกกว้างเมื่อเห็นขีดสีแดงเข้มปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนถึงสองขีดบนหน้าต่างแสดงผล ภาพที่เห็นทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน แสงไฟในห้องน้ำดูสว่างจ้าเกินจริง เสียงหัวใจของเธอก็ดังอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท มือของเธอสั่นระริกจนแทบจะทำที่ตรวจครรภ์หลุดมือ ร่างกายของเธอชาไปหมด แต่ในความชาชินนั้น ก็มีความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาภายใน

สองขีด... สองขีดจริงๆ ด้วย!

น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาคู่สวย หยดน้ำตาแห่งความสุขและความตื้นตันไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำอย่างหมดแรง มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย นี่คือของขวัญอันล้ำค่าที่สุดที่ชีวิตเคยมอบให้เธอและธีร์

ลูก... พวกเขากำลังจะมีลูก

รินลดาพยายามสงบสติอารมณ์ เธอเช็ดน้ำตาแล้วมองดูที่ตรวจครรภ์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ขีดสีแดงเข้มทั้งสองขีดยังคงปรากฏอยู่ชัดเจนไม่มีผิดเพี้ยน ความรู้สึกปลาบปลื้มใจเอ่อล้นจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก เธออยากจะวิ่งไปปลุกธีร์ แล้วบอกข่าวดีนี้ให้เขารู้เดี๋ยวนี้เลย แต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจไว้ เธออยากจะบอกเขาในวิธีที่พิเศษที่สุด วิธีที่เขาจะไม่มีวันลืม

เธอคิดถึงรอยยิ้มของธีร์ แววตาอบอุ่นของเขา และอ้อมกอดที่ปลอบโยนเสมอมา เขาจะดีใจแค่ไหนเมื่อรู้ว่ากำลังจะได้เป็นพ่อ เธอจินตนาการถึงภาพครอบครัวของพวกเขาในอนาคตที่มีสมาชิกตัวน้อยๆ เพิ่มเข้ามา ความสุขที่แท้จริงคือการมีกันและกันในทุกๆ ฤดูของชีวิต และตอนนี้ พวกเขากำลังจะมี "ฤดู" ใหม่ที่งดงามที่สุดเข้ามาเติมเต็ม

รินลดาเก็บที่ตรวจครรภ์ใส่กล่องอย่างระมัดระวัง แล้วซ่อนมันไว้ในลิ้นชัก เธอเดินกลับมาที่เตียงนอน ข้างกายสามีที่หลับใหลอย่างสงบ เธอค่อยๆ ล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบไล้เส้นผมของธีร์เบาๆ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เธอเฝ้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข

เช้าวันรุ่งขึ้น รินลดาลุกขึ้นมาแต่เช้าด้วยความกระปรี้กระเปร่า เธอเริ่มวางแผนในใจว่าจะบอกข่าวดีนี้กับธีร์อย่างไรดี เธออยากให้เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุด เธอคิดถึงการจัดเตรียมอาหารเช้าพิเศษที่ธีร์ชอบเป็นประจำ หรืออาจจะเป็นการเขียนการ์ดใบเล็กๆ ใส่ไว้ในกล่องขนมที่เขาชอบ เธอเดินไปที่ร้าน “อบอุ่นละมุนเบเกอรี่” ด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยมีมาก่อน ความเหนื่อยล้าและอาการคลื่นไส้ยังคงอยู่ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันเป็นความเหนื่อยล้าที่แสนจะมีความสุข

ตลอดทั้งวัน เธอเหม่อลอยไปกับการคิดถึงแผนการเซอร์ไพรส์ ธีร์โทรมาถามไถ่เหมือนทุกวันว่า "วันนี้รินเป็นยังไงบ้าง" เธอยิ้มกว้างขณะตอบว่า "วันนี้รินสบายดีค่ะพี่ธีร์ มีพลังงานเยอะเป็นพิเศษเลย" ธีร์หัวเราะเบาๆ "ดีแล้วที่เห็นรินสดใสแบบนี้ พี่ก็ดีใจ" คำพูดของเขายิ่งทำให้หัวใจของรินลดาพองโต เธอแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะบอกข่าวนี้กับเขา

เมื่อถึงเวลาปิดร้าน รินลดาก็รีบกลับบ้าน เธอจัดแจงเตรียมอาหารเย็นที่ธีร์ชอบ เธอเลือกทำสเต๊กเนื้อที่เขาโปรดปราน พร้อมกับไวน์แดงที่เขาเคยบอกว่าเข้ากันดีกับสเต๊ก แต่แน่นอนว่าเธอเองจะไม่แตะต้องไวน์ เธอจัดโต๊ะอาหารอย่างสวยงามด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา และประดับด้วยดอกไม้ที่ธีร์ซื้อมาให้เมื่อวาน เธอจุดเทียนหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ สร้างบรรยากาศโรแมนติกให้หอมอบอวลไปทั่วห้อง

หลังจากนั้น รินลดาก็หยิบกล่องเล็กๆ ที่เธอเตรียมไว้ขึ้นมา ภายในกล่องมีรองเท้าเด็กคู่จิ๋วสีขาวสะอาด วางอยู่ข้างๆ ที่ตรวจครรภ์ที่มีสองขีดชัดเจน เธอปิดกล่องอย่างเบามือ แล้ววางมันไว้บนเก้าอี้ข้างโต๊ะอาหาร พร้อมกับการ์ดใบเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือของเธอเองว่า "สำหรับคุณพ่อคนเก่งของลูก..."

เสียงรถของธีร์เลี้ยวเข้ามาจอดในโรงรถ รินลดารู้สึกประหม่าแต่ก็ตื่นเต้นอย่างที่สุด เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่เธอเคยมีมา

"พี่ธีร์กลับมาแล้วค่ะ" เธอเอ่ยทักทายเมื่อประตูเปิดออก ธีร์ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตามปกติ แต่เมื่อเห็นบรรยากาศภายในบ้านที่เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "ว้าว... วันนี้มีอะไรพิเศษรึเปล่าครับริน"

รินลดายิ้มหวาน เดินเข้าไปกอดแขนเขาแล้วพาเขาเดินไปที่โต๊ะอาหาร "พิเศษสิคะพี่ธีร์ พิเศษมากๆ เลยล่ะค่ะ" เธอดึงเก้าอี้ให้เขานั่ง แล้วเลื่อนกล่องของขวัญเล็กๆ ที่วางอยู่บนเก้าอี้อีกตัวไปตรงหน้าเขา "นี่ค่ะ ของขวัญสำหรับพี่ธีร์"

ธีร์มองกล่องของขวัญด้วยความสงสัย เขาเปิดมันออกช้าๆ สายตาของเขากวาดมองรองเท้าเด็กคู่จิ๋วสีขาวสะอาด แล้วค่อยๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ที่ตรวจครรภ์สองขีดสีแดงเข้มที่วางอยู่ข้างกัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นมองรินลดาที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและน้ำตาคลอเบ้า

เขายังคงนิ่งงันไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประมวลผลสิ่งที่เห็นและสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า...