ตอนที่ 16 — ความจริงที่เริ่มก่อตัว

เสียงอาเจียนที่เคยดังครืดคราดเงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของรินลดาที่สะท้อนก้องอยู่ในห้องน้ำเล็กๆ เธอทรุดตัวลงนั่งพิงผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากอาการคลื่นไส้ แต่เป็นความสับสน ความหวาดหวั่น และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างชัดเจน... ‌นี่มันไม่ใช่แค่อาหารเป็นพิษ นี่ไม่ใช่แค่ความเครียดจากการทำงาน... นี่มัน... มันคืออะไรกันแน่?

ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา อาการผิดปกติเหล่านี้เหมือนจิ๊กซอว์ที่ค่อยๆ ต่อเข้าหากันทีละชิ้น ความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยหายไปแม้จะนอนมากแค่ไหน อาการคลื่นไส้พะอืดพะอมที่วนเวียนเป็นประจำ ​โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้กลิ่นขนมอบที่เธอรักมากที่สุด กลิ่นของกาแฟหอมกรุ่น หรือแม้แต่กลิ่นช็อกโกแลตที่เคยชื่นชอบ อาการแพ้ท้อง... คำนี้ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธออย่างรวดเร็วราวกับถูกสะกด เธอพยายามส่ายหน้าไล่มันออกไป แต่ภาพอาการต่างๆ ที่เธอเจอมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยิ่งตอกย้ำความน่าจะเป็นนี้ให้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เธอกับธีร์... ‍พวกเขาไม่ได้ป้องกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ? มันเหมือนเป็นความเข้าใจเงียบๆ ว่าถ้ามีก็มี ถ้ายังไม่มีก็ใช้ชีวิตคู่ไปตามปกติ พวกเขาเคยคุยกันเรื่องลูกบ้างไหม? เคย... แต่ก็เป็นไปในลักษณะของการวาดฝันเล่นๆ ไม่ได้จริงจังถึงขั้นวางแผนกันเป็นขั้นตอน ‌เธอจำได้ว่าธีร์เคยพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นว่า "ถ้าเรามีลูกนะริน ลูกของเราจะต้องเป็นเด็กที่โชคดีที่สุดในโลก เพราะมีแม่ที่ใจดีและเก่งที่สุด" และเธอก็ตอบกลับไปว่า "แล้วลูกของเราก็จะมีพ่อที่อบอุ่นและเป็นผู้ฟังที่ดีที่สุดด้วย" คำพูดเหล่านั้นที่เคยเป็นเพียงบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ‍ในยามค่ำคืน กลับย้อนกลับมาหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำของเธอในตอนนี้

หัวใจของรินลดาเต้นระรัว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา พิมพ์คำค้นหา 'อาการคนท้อง' ลงไปในช่องค้นหาอย่างรวดเร็ว รายการข้อมูลต่างๆ ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า ​อาการที่เธอเป็นอยู่ตรงกับทุกข้อ ไม่ว่าจะเป็นประจำเดือนขาด (ซึ่งเธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ามันขาดไปนานกว่าปกติจริงๆ!) คลื่นไส้อาเจียน เหนื่อยง่าย อยากอาหารแปลกๆ หรือไม่อยากอาหารที่เคยชอบ หงุดหงิดง่ายขึ้น ​บางครั้งก็อ่อนไหวกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ... ทุกอย่างมันเป๊ะจนน่าตกใจ

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอต้องพิสูจน์ให้แน่ชัดด้วยตัวเอง เธอต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่เธอกำลังสงสัยอยู่นี้เป็นความจริงหรือไม่ รินลดาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้นเล็กน้อย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ​เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ พลางบอกกับพนักงานที่กำลังเก็บร้านว่าวันนี้เธอไม่ค่อยสบาย ขอปิดร้านเร็วกว่าปกติเล็กน้อย ซึ่งก็เป็นความจริงทั้งหมด เธอเดินออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกเหมือนมีก้อนหินถ่วงอยู่ในท้อง ก้าวเท้าไปที่รถด้วยความเชื่องช้า ความคิดมากมายตีกันให้วุ่นอยู่ในหัว

เธอขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมายอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้รถวิ่งไปตามถนนที่คุ้นเคย ใจหนึ่งก็อยากจะขับกลับบ้านไปนอนพักผ่อน แต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะหาคำตอบให้ความสงสัยที่กำลังกัดกินใจเธออยู่ ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังร้านขายยาที่คุ้นเคย ร้านขายยาประจำที่เธอเคยมาซื้อยาแก้ปวดหัว ยาแก้ไข้ ยาแก้แพ้... แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาซื้อ 'นี่' มาก่อนเลย

เมื่อก้าวเข้าไปในร้านขายยาที่ค่อนข้างเงียบงันในยามบ่ายแก่ๆ รินลดารู้สึกประหม่าอย่างประหลาด สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ พยายามหาจุดที่วางชุดตรวจการตั้งครรภ์ แต่ก็ไม่กล้าไปหยิบมาเองตรงๆ เพราะกลัวสายตาของเภสัชกรหนุ่มที่กำลังจัดยาอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขาดูเหมือนจะอายุไม่มากนัก แต่ก็ดูมีความรู้และเป็นมืออาชีพ รินลดาตัดสินใจเดินไปที่เคาน์เตอร์ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "เอ่อ... ขอโทษนะคะ" เภสัชกรหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามอง "มีอะไรให้ช่วยครับ" "คือ... อยากได้ที่ตรวจการตั้งครรภ์ค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนเกือบจะเป็นกระซิบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เภสัชกรหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย "รับแบบไหนดีครับ มีแบบจุ่ม แบบปากกา หรือแบบดิจิทัล" รินลดาไม่รู้ว่าแบบไหนดีที่สุด "แบบไหนก็ได้ค่ะ... ที่ใช้ง่ายๆ" เภสัชกรยิ้มเล็กน้อย หยิบชุดตรวจแบบปากกามาให้หนึ่งกล่อง "แบบนี้ใช้ง่ายครับ ปัสสาวะผ่านช่องแล้วรอผลไม่กี่นาที" เขาอธิบายสั้นๆ พลางหยิบกล่องยาจากใต้เคาน์เตอร์มาวางตรงหน้าเธอ

รินลดารับกล่องยามาด้วยมือที่สั่นเทา จ่ายเงินแล้วรีบเดินออกมาจากร้านอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่จ้องมองมาที่เธอ แม้ว่าในร้านจะมีแค่เภสัชกรกับเธอเท่านั้นก็ตาม เธอรีบขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับออกไปจากบริเวณนั้นทันที ความรู้สึกโล่งใจผสมกับความกังวลตีตื้นขึ้นมาในใจ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอดับเครื่องยนต์แล้วนั่งนิ่งอยู่ในรถพักใหญ่ ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านไปไกลถึงอนาคตที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล การมีลูกคนแรกไม่ใช่แค่การเปลี่ยนแปลงสถานะ แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบของพวกเขา มันคือความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่กว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเจอมา เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าหาญกลับคืนมา

ในที่สุด เธอก็รวบรวมความกล้า ก้าวออกจากรถ เดินเข้าไปในบ้าน เธอตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ ล็อกประตูอย่างแน่นหนา หัวใจเต้นรัวระรอกราวกับกำลังจะเข้าร่วมการแข่งขันที่สำคัญที่สุดในชีวิต มือที่สั่นเทาแกะกล่องชุดตรวจการตั้งครรภ์ออกมา วางมันลงบนอ่างล้างหน้า เธออ่านคู่มือการใช้งานอย่างละเอียดถี่ถ้วน แม้ว่าใจจะรู้ดีอยู่แล้วว่าต้องทำอย่างไร แต่ก็ยังอยากมั่นใจในทุกขั้นตอน เมื่อถึงเวลาที่ต้องลงมือ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นไปอีกหลายเท่า ความกลัว ความตื่นเต้น ความหวังปะปนกันอยู่ในความรู้สึก หยดน้ำตาเม็ดเล็กๆ ไหลลงมาอีกครั้ง เมื่อเธอวางปากกาตรวจลงบนพื้นผิวเรียบข้างอ่างล้างหน้า สายตาจับจ้องไปยังช่องแสดงผลอย่างไม่กะพริบ แต่ละวินาทีผ่านไปเชื่องช้าดุจเวลาถูกแช่แข็ง

เส้นแรกปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นเส้นควบคุมที่บอกว่าชุดตรวจทำงานปกติ แล้ว... แล้วเส้นที่สองล่ะ? รินลดาจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ ค่อยๆ... ค่อยๆ... ปรากฏขึ้น เป็นเส้นสีชมพูจางๆ แต่ก็ชัดเจนพอที่จะยืนยันสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่

สองขีด!

หัวใจของรินลดากระตุกอย่างรุนแรง เธอหยิบปากกาตรวจขึ้นมาจ้องมองใกล้ๆ ให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไปเอง เส้นสีชมพูสองเส้นปรากฏอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน ไม่ผิดเพี้ยน "ท้อง... ฉันท้อง..." เสียงของเธอแผ่วเบาเหลือเกิน ราวกับกระซิบกับตัวเองในความฝัน

ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้าใส่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำอีกครั้ง ปล่อยให้ชุดตรวจอยู่ในมือ ภาพของธีร์ลอยเข้ามาในห้วงความคิด ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อได้รับรู้ข่าวนี้? เขาจะดีใจไหม? หรือเขาจะตกใจ? หรือเขาจะโกรธ? ไม่หรอก... ธีร์คงไม่โกรธ เขาเป็นคนอบอุ่นและรักเธอมากขนาดนี้ แต่เขาจะดีใจมากแค่ไหนกันนะ? เธอจินตนาการถึงรอยยิ้มกว้างของเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความสุข ความตื่นเต้น ความกังวล ปะปนกันจนแยกไม่ออก เธออยากจะวิ่งออกไปบอกธีร์เดี๋ยวนี้ อยากเห็นรอยยิ้มของเขา อยากเห็นแววตาแห่งความตื่นเต้นที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่นั้น

แต่ก็มีความกลัวเล็กๆ แฝงอยู่ เธอพร้อมแล้วจริงๆ หรือ? ธีร์พร้อมแล้วจริงๆ หรือ? ชีวิตของพวกเขาจะเปลี่ยนไปอย่างไร? จะยังคงมีความสุข ความอบอุ่น และรอยยิ้มเหมือนเดิมได้ไหม? คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่หยุดหย่อน รินลดาลูบหน้าท้องที่ยังราบเรียบของตัวเองเบาๆ พลางยิ้มออกมาทั้งน้ำตา "ลูกรัก... แม่ไม่รู้ว่าพร้อมแค่ไหน แต่แม่จะทำให้ดีที่สุด"

เวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง รินลดายังคงนั่งอยู่ในห้องน้ำ ปล่อยให้ความรู้สึกต่างๆ ไหลผ่านไป เธอมองดูชุดตรวจในมืออีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเก็บมันใส่กล่อง แล้วซ่อนไว้ในลิ้นชักที่ไม่มีใครเคยเปิด เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง โลกทั้งใบดูเหมือนจะสว่างไสวและเต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็มีความไม่แน่นอนเจือปนอยู่ เธอเดินไปที่ห้องครัว เตรียมทำอาหารเย็นง่ายๆ เหมือนทุกวัน พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด รอคอยการกลับมาของธีร์ รอคอยช่วงเวลาที่จะต้องบอกข่าวสำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขา

เสียงเปิดประตูหน้าบ้านดังขึ้น "รินครับ ผมกลับมาแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มของธีร์ดังขึ้น ทักทายเธอเหมือนทุกวัน รินลดาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุมได้ เธอหันหลังกลับไปมองธีร์ที่กำลังถอดรองเท้าอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของเขายิ้มแย้มเหมือนเคย แต่รินลดากลับรู้สึกว่ารอยยิ้มของเธอนั้นแข็งค้างไปหมด เขากำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความรัก รินลดากำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง เพื่อบอกข่าวดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา

แต่แล้ว สายตาของธีร์ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวที่เธอวางทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ เป็นหนังสือเล่มเล็กๆ ที่เธอหยิบมาอ่านก่อนจะตัดสินใจไปร้านขายยา... หนังสือคู่มือการเตรียมตัวเป็นคุณแม่มือใหม่ ธีร์ชะงักฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากความสงสัย ก่อนที่สายตาของเขาจะเงยขึ้นมาสบกับดวงตาของรินลดาที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ...

เธอลืมเก็บมัน!