ตอนที่ 2 — พายุลูกเล็กที่พัดผ่าน

สัปดาห์นั้นเป็นช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัสสำหรับธีร์ โครงการใหญ่ที่เขารับผิดชอบอยู่กำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญที่ต้องเร่งงานให้ทันกำหนดส่ง ความกดดันจากลูกค้าและปัญหาทางเทคนิคที่ไม่คาดฝันทำให้เขากลับบ้านดึกแทบทุกคืน และมักจะหอบเอาความเครียดจากที่ทำงานกลับมาด้วยเสมอ รินลดาเองก็สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของธีร์ เธอพยายามดูแลเอาใจใส่เขาให้มากที่สุด เตรียมอาหารบำรุง จัดหาเครื่องดื่มผ่อนคลาย ‌และไม่เคยปริปากบ่นแม้สักคำเมื่อเขาต้องทำงานจนดึกดื่น

เช้าวันหนึ่ง บรรยากาศในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสพลันรู้สึกอึมครึมเล็กน้อย ธีร์ตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ขอบตาคล้ำบ่งบอกว่าเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ รินวางแซนด์วิชและกาแฟหอมกรุ่นลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเดินไปกอดธีร์จากด้านหลัง

“วันนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศเร็วมากนะคะ ถ้ายังเหนื่อยอยู่” รินเอ่ยเสียงนุ่มนวล

ธีร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ​พลางแกะมือของรินออกเบาๆ “ริน พี่ต้องไปแต่เช้าเลยครับ วันนี้ต้องรีบเคลียร์งานที่ค้างไว้เยอะมาก” น้ำเสียงของเขาฟังดูหงุดหงิดกว่าปกติ

รินรู้สึกใจแป้วเล็กน้อย แต่ก็พยายามเข้าใจ “ค่ะ งั้นรีบทานข้าวแล้วกันนะคะ ‍เดี๋ยวจะสาย”

ระหว่างที่ทั้งคู่ทานอาหารเช้า ธีร์มัวแต่ก้มหน้าดูเอกสารในมือถืออย่างเคร่งเครียด แทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองรินเลย กาแฟที่รินตั้งใจชงให้ก็ถูกวางทิ้งไว้จนเย็นชืด

“ธีร์คะ แซนด์วิชอร่อยไหมคะ” รินพยายามชวนคุย แต่ก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้

ธีร์เงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบสั้นๆ ‌“อืม อร่อยดี” แล้วก็ก้มหน้ากลับไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์ต่อ

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหาร รินรู้สึกอึดอัด เธอรู้ว่าธีร์เหนื่อยและเครียด แต่มันก็อดทำให้เธอรู้สึกว่าเขาละเลยความรู้สึกของเธอไปไม่ได้ ไม่นานนักธีร์ก็ทานเสร็จ เขาเก็บจานของตัวเอง ‍ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปเตรียมตัวแต่งตัว

“พี่ไปทำงานก่อนนะครับ” ธีร์บอก พลางคว้ากระเป๋าและกุญแจรถ

รินเดินไปส่งเขาที่หน้าประตูบ้านตามปกติ แต่คราวนี้ไม่มีอ้อมกอดอุ่นๆ หรือจูบหน้าผากอย่างที่เคยมี ธีร์เพียงแค่หันมายิ้มเจื่อนๆ ให้เธอ ก่อนจะรีบเดินออกไปขึ้นรถ

เมื่อประตูบ้านปิดลง ​รินยืนอยู่ที่เดิมสักพัก ความรู้สึกน้อยใจก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบๆ เธอเข้าใจงานของธีร์ดี แต่บางครั้งเธอก็แค่อยากให้เขามีเวลาให้เธอสักนิด ได้คุยกัน ได้กอดกัน อย่างที่เคยทำทุกวัน มันเป็นความสุขเล็กๆ ​น้อยๆ ที่เติมเต็มชีวิตคู่ของพวกเขา แต่ช่วงนี้มันกลับหายไป

ตลอดทั้งวันนั้น รินรู้สึกหงอยเหงาเป็นพิเศษ เธอใช้เวลาทำขนมตามปกติ แต่ใจก็ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไรนัก ความกังวลใจเรื่องธีร์เริ่มเข้ามาบั่นทอนจิตใจของเธอ เธอรู้ว่าเธอต้องเข้าใจเขาให้มากๆ ​แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากให้เขารู้ว่าเธอก็ต้องการกำลังใจเช่นกัน

ตกเย็น รินทำอาหารเย็นที่ธีร์ชอบหลายอย่าง เธอหวังว่าเมื่อเขากลับมาถึงบ้าน จะได้ผ่อนคลายและรู้สึกดีขึ้น แต่แล้วเสียงข้อความจากธีร์ก็ดังขึ้น บอกว่าเขาจะกลับดึกอีกแล้ว และอาจจะทานข้าวที่ออฟฟิศเลย เพราะมีลูกค้าเข้ามาประชุมด่วน

รินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ตอบกลับไปว่า “เข้าใจค่ะ ทานเยอะๆ นะคะ ไม่ต้องห่วงริน” แม้ในใจจะรู้สึกหม่นหมอง แต่เธอก็ไม่อยากเป็นภาระเพิ่มให้กับเขา

ค่ำคืนนั้นรินทานอาหารเย็นคนเดียว เธอเก็บอาหารส่วนที่เหลือเข้าตู้เย็นไว้สำหรับธีร์ ก่อนจะไปอาบน้ำและเข้านอน เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงคนเดียว รู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก ปกติแล้วธีร์จะนอนกอดเธอตลอดทั้งคืน มันเป็นความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นที่เธอขาดไม่ได้

เสียงประตูบ้านเปิดขึ้นในเวลาเกือบเที่ยงคืน รินสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอรีบออกจากห้องนอนมาดู เห็นธีร์เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าอ่อนล้าและไร้เรี่ยวแรง เขาถอดเสื้อนอกออก พาดไว้บนพนักพิงโซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาดื่ม

“ธีร์” รินเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว

ธีร์หันมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย “ริน ยังไม่นอนอีกเหรอครับ”

“รินรอธีร์อยู่ค่ะ” รินเดินเข้าไปหาเขา “เหนื่อยมากใช่ไหมคะ”

ธีร์พยักหน้าช้าๆ “อืม วันนี้ลูกค้าเรื่องเยอะมาก” เขากล่าว พลางนวดขมับเบาๆ

รินเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอื้อมมือไปนวดไหล่ให้ธีร์อย่างเบามือ ธีร์หลับตาพริ้ม ซบศีรษะลงบนไหล่ของริน “ขอบคุณนะครับ” เขากระซิบ

ความอ่อนโยนของรินทำให้ธีร์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง แต่ความเครียดที่สะสมมาทั้งวันก็ยังคงทำให้เขามีท่าทีหงุดหงิดอยู่บ้าง

“รินคะ” ธีร์เอ่ยขึ้น “พี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ อยากนอนแล้ว” น้ำเสียงของเขาฟังดูตัดรอนเล็กน้อย

รินรู้สึกเจ็บแปลบในใจกับท่าทีนั้น เธออยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป แต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ ไม่นานนักธีร์ก็เดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อธีร์เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เห็นรินนั่งอยู่บนเตียง สายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ธีร์รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่ได้คุยกับเธอให้ดีๆ เขาเดินไปนั่งข้างๆ เธอ

“ริน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ธีร์ถาม

รินหันมามองเขา ดวงตาของเธอมีแววเศร้าเล็กน้อย “เปล่าค่ะ รินแค่รู้สึกว่าช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย”

ธีร์ถอนหายใจ “พี่ขอโทษนะครับริน ช่วงนี้พี่เครียดเรื่องงานจริงๆ” เขาเอื้อมมือไปกุมมือของริน

“รินเข้าใจค่ะ” รินตอบ “รินรู้ว่าธีร์เหนื่อย แต่บางครั้งรินก็แค่...อยากให้ธีร์แบ่งปันความรู้สึกให้รินฟังบ้าง หรืออย่างน้อยก็แค่...กอดรินเหมือนเดิม” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “รินรู้สึกเหมือนธีร์กำลังผลักรินออกไป”

ธีร์มองหน้าภรรยา เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและความเสียใจของเธอ หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที เขารู้ตัวดีว่าช่วงนี้เขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับงานจนละเลยความรู้สึกของรินไปจริงๆ

“พี่ขอโทษนะครับริน” ธีร์ดึงรินเข้ามาในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกรินเลย พี่แค่เหนื่อยมากจนบางทีก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้”

รินซบหน้ากับไหล่ของธีร์ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบๆ “รินเข้าใจค่ะ รินแค่คิดถึงธีร์คนเดิม”

“พี่ก็คิดถึงรินคนเดิมครับ” ธีร์กล่าว พลางลูบเรือนผมของรินเบาๆ “และพี่ก็คิดถึงเราสองคน ที่เคยหัวเราะและมีความสุขด้วยกัน”

ทั้งคู่กอดกันอยู่นาน ในความเงียบนั้นมีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของริน ธีร์ค่อยๆ คลายกอดออก แล้วประคองใบหน้าของรินให้เงยขึ้นมาสบตาเขา

“พี่ผิดเองครับ ที่ไม่ยอมบอกรินว่าพี่กำลังรู้สึกยังไง ไม่ยอมระบายให้รินฟัง” ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “พี่กลัวว่ารินจะต้องมารับความเครียดจากพี่ไปด้วย”

รินส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอกค่ะ ธีร์รู้ไหมว่าการที่ธีร์เงียบไป รินยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิมอีก” เธอยื่นมือไปกอบกุมมือของธีร์ “เรามีกันและกัน เราควรจะแบ่งปันทุกเรื่องให้กันฟัง ไม่ว่ามันจะสุขหรือทุกข์ก็ตาม”

ธีร์พยักหน้าอย่างสำนึกผิด “รินพูดถูกครับ ต่อไปนี้พี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” เขาจูบหน้าผากรินอย่างอ่อนโยน “พี่จะบอกทุกอย่าง จะระบายให้รินฟัง และพี่จะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดีกว่านี้”

“รินก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่บางครั้งรินก็อาจจะน้อยใจเกินไป” รินตอบ “แต่รินก็แค่เป็นห่วงธีร์มาก”

“พี่รู้ครับ” ธีร์กล่าว “ขอบคุณนะครับที่เข้าใจกัน”

คืนนั้น ทั้งคู่นอนกอดกันแน่นกว่าทุกคืน ธีร์เล่าเรื่องความยากลำบากของงานให้รินฟังอย่างละเอียด รินก็ตั้งใจฟังอย่างดี พลางลูบไล้แผ่นหลังของธีร์อย่างปลอบโยน การได้ระบายความรู้สึกออกมาทำให้ธีร์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก ขณะที่รินก็รู้สึกสบายใจที่ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาจริงๆ

พายุลูกเล็กๆ ที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิตคู่ของพวกเขาในครั้งนี้ ได้สอนให้ทั้งคู่เรียนรู้ที่จะสื่อสารกันให้มากขึ้น ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของอีกฝ่าย และที่สำคัญที่สุดคือการให้อภัยและเข้าใจซึ่งกันและกัน ไม่มีชีวิตคู่ใดที่จะราบรื่นไปเสียหมด ทุกความสัมพันธ์ล้วนต้องเผชิญกับความท้าทาย แต่สิ่งที่สำคัญคือการที่ทั้งคู่จับมือกันและก้าวผ่านมันไปให้ได้

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง แสงแดดอ่อนๆ ก็สาดส่องเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง บรรยากาศในห้องกลับมาอบอุ่นและสดใสเหมือนเดิม ธีร์ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของริน เขามองใบหน้าของเธอที่หลับใหลอย่างสงบ รู้สึกผิดบาปที่ทำให้เธอต้องเสียใจเมื่อคืนนี้

เขาค่อยๆ คลี่ร่างออกเบาๆ ไม่ให้รินตื่น ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “พี่ขอโทษนะครับคนดี” เขาพึมพำ “ต่อจากนี้ไป พี่จะดูแลหัวใจของเราให้ดีที่สุด”

ธีร์ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังหน้าต่าง เปิดม่านออกกว้าง รับแสงอรุณเข้ามา เขาตั้งใจว่าจะเริ่มต้นวันใหม่และชีวิตคู่ของเขากับรินด้วยความใส่ใจและความรักที่มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม บทเรียนจากพายุลูกเล็กๆ เมื่อคืนนี้ ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่แข็งแกร่งและแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไปอีกขั้น