═══════════════════════════════════
พิมเดินทางกลับกรุงเทพฯ ด้วยหัวใจที่หนักอึ้งตลอดทาง ภาพของรินที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และเรื่องราวที่รินเปิดเผยวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอไม่หยุดหย่อน เมื่อเท้าก้าวเข้าสู่บ้านหลังใหญ่ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความมั่นคง บัดนี้กลับให้ความรู้สึกอึดอัดและไม่ปลอดภัย ราวกับมีม่านแห่งความลับปกคลุมอยู่ทั่วทุกมุมห้อง
เมธากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่นเช่นเคย ท่าทางสงบนิ่งของเขาในตอนนี้ กลับทำให้พิมรู้สึกเหมือนถูกหอกแหลมทิ่มแทงหัวใจ เธอรู้สึกโกรธ ผิดหวัง และเจ็บปวดอย่างที่สุด
“พ่อคะ” พิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
เมธาวางหนังสือพิมพ์ลง เงยหน้าขึ้นมองเธอ “กลับมาแล้วเหรอพิม เป็นยังไงบ้าง ไปพักผ่อนมาสบายใจขึ้นไหม” รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูไร้เดียงสาจนพิมรู้สึกขยะแขยง
“พิมไม่ได้ไปพักผ่อนค่ะ” พิมตอบเสียงแข็ง ดวงตาของเธอจ้องมองพ่ออย่างไม่ลดละ “พิมไปตามหาความจริง”
เมธาเลิกคิ้วเล็กน้อย “ความจริงอะไรของเธอ พิม”
“ความจริงที่พ่อซ่อนไว้ไงคะ” พิมเดินเข้าไปใกล้พ่อมากขึ้น “ความจริงเรื่องแม่ เรื่องพี่ริน... เรื่องทั้งหมดในกล่องจดหมายนั่น”
สีหน้าของเมธาเปลี่ยนไปทันที แววตาที่เคยสงบนิ่งฉายแววตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกระด้าง เขาถอนหายใจยาว “พิม เธอไปฟังอะไรมาอีก เธอไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องทำไม”
“เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องงั้นเหรอคะ” พิมแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “เรื่องที่พ่อหลอกลวงแม่มาตลอดชีวิต เรื่องที่พ่อทำลายชีวิตพี่ริน เรื่องที่ทำให้ครอบครัวของเราต้องอยู่บนความลับ พิมว่านี่มันไม่ใช่เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องนะคะ!”
เมธาลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาจ้องมองพิมเขม็ง “ใครเป็นคนพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ให้เธอฟัง รินใช่ไหม! ยัยเด็กคนนั้นมันก็แค่คนเก็บกด ไม่รู้จักบุญคุณที่ฉันดูแลเธอมา”
“บุญคุณอะไรคะ!” พิมสวนกลับทันควัน “บุญคุณที่พ่อใช้พี่รินเป็นเครื่องมือในการปกปิดความผิดพลาดของคนอื่นงั้นเหรอคะ บุญคุณที่พ่อพรากความสุขของพี่ไปงั้นเหรอคะ!”
เมธาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด “พิม เธอเข้าใจผิดไปหมดแล้ว ทุกอย่างที่ฉันทำลงไป ฉันทำไปเพื่อปกป้องครอบครัวของเรา เพื่อรักษาหน้าตา เพื่ออนาคตที่ดีของทุกคน”
“อนาคตที่ดีที่สร้างจากความเจ็บปวดของคนอื่นงั้นเหรอคะ!” น้ำเสียงของพิมสั่นสะท้าน เธอหยิบจดหมายและรูปถ่ายที่เธอพกติดตัวมาตลอดทาง โยนลงบนโต๊ะตรงหน้าพ่อ
“จดหมายเหล่านี้ รูปถ่ายเหล่านี้มันโกหกไม่ได้นะคะพ่อ! พิมรู้แล้วว่าพี่รินไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อ พิมรู้แล้วว่าพ่อทำอะไรกับชีวิตของพี่รินบ้าง พ่อทำลายชีวิตของพี่เขาไปเพื่ออะไรคะ เพื่อรักษาหน้าตาของตัวเองงั้นเหรอ!”
เมธาหยิบจดหมายขึ้นมาดู แววตาของเขาสั่นไหว แต่เขาก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธ
“มันไม่จริง พิม! รินมันเข้าใจผิดไปเอง เธอเป็นแค่เด็กที่อิจฉาเธอ ฉันดูแลเธอมาตั้งแต่อ้อนแ้อน ฉันไม่เคยคิดร้ายกับเธอเลย” เมธาพยายามบิดเบือนความจริง “เรื่องในอดีตมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนัก”
“ซับซ้อนแค่ไหนก็ไม่ควรมีใครต้องเจ็บปวดขนาดนี้สิคะ!” พิมตะโกน “พ่อทำไมถึงทำแบบนี้ พิมเคยเชื่อมาตลอดว่าพ่อเป็นคนดีที่สุดในโลก แต่ตอนนี้... ตอนนี้พิมไม่รู้แล้วว่าพ่อคือใคร!”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงหอบหายใจของพิมและเมธา เมธายืนนิ่ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด และความพยายามที่จะควบคุมสถานการณ์
“เธอคงไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นมันยากลำบากแค่ไหน” เมธาพูดเสียงต่ำ “ถ้าไม่มีฉัน ครอบครัวนี้จะอยู่กันยังไง ชื่อเสียงของเราจะป่นปี้ขนาดไหน ฉันทำทุกอย่างเพื่อพวกเรา!”
“แล้วพี่รินล่ะคะ!” พิมถามกลับ “พี่รินเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมการรักษาหน้าตาของพ่ออย่างนั้นเหรอคะ”
เมธาไม่ตอบ เขาเมินหน้าหนี พิมเห็นแววตาของเขาที่ฉายแววผิดหวังในตัวเธอ ราวกับว่าเธอคือคนที่ทำให้เรื่องทั้งหมดแย่ลง
“ถ้าพ่อไม่ยอมรับความจริง พิมก็จะไม่มีวันให้อภัยพ่อ!” พิมพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ “และพิมก็จะบอกความจริงทั้งหมดให้ทุกคนรู้ พิมจะไม่ยอมให้พี่รินต้องเจ็บปวดอยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว”
เมธาหันกลับมามองพิมด้วยแววตาที่ดุดัน “อย่าแม้แต่จะคิดนะพิม! ถ้าเธอทำแบบนั้น เธอจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ครอบครัวของเราสร้างมาด้วยมือของเธอเอง และเธอจะต้องเสียใจกับสิ่งที่เธอทำไปตลอดชีวิต!”
“พิมไม่เสียใจหรอกค่ะ” พิมตอบ “พิมเสียใจที่ครอบครัวของเราต้องอยู่บนความโกหกมาตลอดชีวิตต่างหาก!”
พิมเดินจากไป ทิ้งให้เมธายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกที่เคยอบอุ่น บัดนี้ปริร้าวและแตกหักไม่ต่างจากกระจกที่ถูกขว้างปาลงพื้น พิมรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่ต้องเห็นพ่อของเธอเป็นแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจที่ได้ปลดปล่อยความคับข้องใจทั้งหมดออกมา
เธอรู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค เธอไม่รู้ว่าครอบครัวจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือเธอจะไม่ยอมให้ความลับเหล่านี้กัดกินครอบครัวเธอไปตลอดชีวิตอีกต่อไปแล้ว เธอจะสู้เพื่อความจริง เพื่อริน และเพื่อตัวเธอเอง
คืนนั้น พิมแทบไม่ได้นอน เธอเอาแต่คิดถึงคำพูดของพ่อ และเรื่องราวของริน ความร้าวฉานที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับพ่อ ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ครอบครัวที่เคยเป็นที่พึ่งพิง บัดนี้กลายเป็นบ่อเกิดแห่งความเจ็บปวด พิมได้แต่ภาวนาให้ความเข้มแข็งในจิตใจของเธอมีมากพอ ที่จะพาเธอและครอบครัวผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้
═══════════════════════════════════
ลับแลใจรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก