ตอนที่ 15 — แสงเช้ากับความกังวล

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน แม้จะไม่จ้าเหมือนทุกวัน แต่กลับดูหนักอึ้ง กดทับความรู้สึกของพิมให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความกระวนกระวายใจ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พยายามสงบสติอารมณ์ที่ปั่นป่วนมาหลายวัน ตั้งแต่เมื่อคืนที่ประกาศผลสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ ‌เสียงแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทดังรัวตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ทำให้พิมรู้ดีว่าเพื่อนแต่ละคนได้รับข่าวดีข่าวร้ายแตกต่างกันไป แต่เธอยังไม่กล้าพอที่จะเปิดอ่านข้อความเหล่านั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดเว็บไซต์ประกาศผลสอบเพื่อดูชะตาชีวิตของตัวเอง

ลมหายใจของพิมติดขัด เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกังวลกัดกินจิตใจจนไม่เป็นอันกินอันนอนมาสองวันเต็ม ​ภาพตัวเลขและตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ลอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ความกดดันจากความคาดหวังของตัวเองและคนรอบข้างถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน พิมกอดเข่าแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลออยู่เต็มเบ้าตา เธอไม่รู้ว่ากำลังกลัวอะไรมากกว่ากัน กลัวที่จะไม่ติดมหาวิทยาลัยที่หวังไว้ กลัวที่จะต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือกลัวที่จะต้องเห็นเพื่อนๆ ‍แยกย้ายไปตามทางของตัวเองแล้วเหลือเธออยู่เพียงลำพัง

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงนุ่มนวลของแม่ "พิมลูก ตื่นหรือยังจ๊ะ สายมากแล้วนะ" พิมสะดุ้งเฮือก รีบเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะตอบกลับไปเสียงอู้อี้ "ตื่นแล้วค่ะแม่" "แม่ทำข้าวต้มไว้ให้ ‌ลงมาทานก่อนสิจ๊ะ แล้วค่อยมาดูผลสอบ" แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แต่พิมกลับรู้สึกเหมือนเป็นแรงกดดันที่มองไม่เห็น มันยิ่งทำให้เธอกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "เดี๋ยวพิมลงไปค่ะแม่" เธอตอบกลับไป พยายามทำให้เสียงตัวเองดูเป็นปกติที่สุด

หลังจากเสียงฝีเท้าของแม่เงียบหายไป พิมก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ‍เธอหยิบสมุดพกเล่มโปรดขึ้นมาเปิดออก หน้ากระดาษว่างเปล่าราวกับสะท้อนความรู้สึกภายในของเธอในตอนนี้ ความรู้สึกที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เธอวางปากกาลง รู้สึกว่าตัวเองไม่มีแม้แต่แรงจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษเพื่อบันทึกความรู้สึกอันหนักอึ้งนี้ได้

"จะหนีไปได้นานแค่ไหนกันพิม" เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา สายตาเหลือบไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นเหมือนกล่องแพนโดร่าที่รอให้เธอเปิดออก ​ไม่รู้ว่าภายในนั้นจะมีอะไรซ่อนอยู่ จะเป็นแสงสว่างแห่งความหวัง หรือความมืดมิดแห่งความผิดหวัง

ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป พิมตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พลิกหน้าจอให้หงายขึ้น หน้าจอไลน์ที่ยังคงแสดงข้อความแจ้งเตือนสีแดงค้างอยู่เป็นร้อยข้อความจากกลุ่มเพื่อน "แกติดที่ไหนกันบ้าง" "ฉันติดคณะ... ​มหาลัย..." "โอ๊ยยยย ฉันไม่ติดเลย" ข้อความเหล่านี้เป็นเหมือนมีดที่ค่อยๆ กรีดแทงความรู้สึกของพิมอย่างช้าๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นข้อความล่าสุดจากฟ้า ​เพื่อนสนิทของเธอ

'พิม แกดูผลหรือยัง? ฉันติดแล้วนะ! ม.เดียวกับที่แกอยากเข้าเลย แต่คนละคณะนะ ฮ่าๆๆๆ'

ข้อความของฟ้าทำให้พิมรู้สึกทั้งดีใจและปวดใจในเวลาเดียวกัน ดีใจกับฟ้า แต่ก็ปวดใจที่เธอยังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเอง พิมพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสั้นๆ ว่า 'ยังเลยแก ยินดีด้วยนะ!'

หลังจากส่งข้อความไปแล้ว พิมก็ไม่รอช้าอีกต่อไป เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เธอเปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์ชื่อเว็บไซต์ประกาศผลสอบลงไปอย่างเชื่องช้า นิ้วมือสั่นระริกขณะที่กำลังกดปุ่มค้นหา หน้าจอกระพริบอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะปรากฏหน้าต่างสำหรับกรอกเลขประจำตัวสอบและเลขบัตรประชาชน

มือของพิมเย็นเฉียบ เหงื่อซึมออกมาจากฝ่ามือ เธอใช้เวลาอยู่หลายนาทีกว่าจะกรอกข้อมูลทั้งหมดลงไปได้ถูกต้อง ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ก่อนจะกดปุ่ม 'ตรวจสอบผล'

ภาพหน้าจอกะพริบอีกครั้ง พิมหลับตาปี๋ เธอไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมามอง พยายามภาวนาในใจ ขอให้สิ่งที่เห็นเป็นสิ่งที่ดี ขอให้เป็นสิ่งที่เธอคาดหวังมาตลอด ขอให้การทุ่มเททั้งหมดที่ผ่านมาไม่สูญเปล่า...

ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดก็ไม่รู้ พิมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ภาพตัวอักษรสีแดงเข้มที่ปรากฏอยู่กลางหน้าจอ ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น 'ขอแสดงความยินดี คุณ... (ชื่อของพิม)... ได้รับการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี คณะ... (ชื่อคณะ)... มหาวิทยาลัย... (ชื่อมหาวิทยาลัย)...'

น้ำตาที่กลั้นมานานไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเศร้าหรือความผิดหวัง หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ ความรู้สึกที่เหมือนถูกยกภูเขาออกจากอกช่างเป็นอะไรที่มหัศจรรย์ เธอติดแล้ว! เธอทำได้แล้ว!

พิมอ่านชื่อคณะและมหาวิทยาลัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้อ่านผิด มหาวิทยาลัยที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือมหาวิทยาลัยที่เธอตั้งใจจะเข้าเรียนมาตลอด แต่คณะ... มันไม่ใช่คณะที่เธอเลือกเป็นอันดับแรก แต่เป็นอันดับสองที่เธอก็มีความสนใจไม่แพ้กัน ความรู้สึกดีใจผสมกับความแปลกใจเล็กน้อยก่อตัวขึ้นในใจ

เธอรีบวิ่งลงไปหาแม่ด้วยความดีใจสุดขีด "แม่คะ! พิมติดแล้วค่ะ!" แม่ของพิมหันมายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความภาคภูมิใจ รีบเข้ามากอดลูกสาวแน่น "เก่งมากเลยลูก แม่รู้ว่าลูกทำได้อยู่แล้ว" หลังจากแบ่งปันข่าวดีกับครอบครัวแล้ว พิมก็กลับขึ้นมาบนห้องอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกที่เบาโล่งขึ้นมาก เธอเปิดไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทอีกครั้ง คราวนี้มีข้อความจากฟ้าส่งมาอีก 'พิม แกได้คณะอะไร ที่ไหน? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!' พิมยิ้ม พิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว 'ฉันติดคณะ... ม.เดียวกับฟ้าเลยแก!'

ไม่นานฟ้าก็โทรศัพท์เข้ามาทันที "กรี๊ดดดดด! จริงเหรอพิม! เยี่ยมไปเลย! อย่างน้อยเราก็ได้อยู่มหาลัยเดียวกันนะแก!" เสียงฟ้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ "อืม" พิมตอบรับ "แต่ฉันก็แอบเสียดายคณะที่เลือกอันดับแรกเหมือนกันนะ" "ไม่เป็นไรหรอกแก คณะที่แกได้ก็ดีจะตายไป สนุกจะตาย แล้วนี่นนท์ล่ะ ติดที่ไหน" ฟ้าถามขึ้นมา ชื่อของนนท์ทำให้หัวใจของพิมกระตุกเล็กน้อย "ฉันยังไม่ได้คุยกับนนท์เลยแก" พิมตอบ พลางรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ได้เปิดดูข้อความส่วนตัวที่นนท์อาจจะส่งมาเลย "อ้าว! เป็นไปได้ไง! รีบไปดูก่อนเลยแก! นี่มันเรื่องสำคัญนะ!" ฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

หลังจากวางสายจากฟ้า พิมก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง เธอเลื่อนหาช่องแชทของนนท์ ไม่นานก็เจอ ข้อความล่าสุดจากนนท์ถูกส่งมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้ แต่เธอไม่ได้เปิดอ่าน 'พิม... แกได้ดูผลหรือยัง? ฉัน... มีเรื่องอยากจะคุยด้วย' หัวใจของพิมเต้นรัวอีกครั้ง ความโล่งใจที่เพิ่งได้มาหายไปเกือบหมด ถูกแทนที่ด้วยความกังวลระคนความอยากรู้อยากเห็นในเวลาเดียวกัน 'มีเรื่องอยากคุยด้วย' ของนนท์หมายความว่าอะไร เขาติดที่ไหน หรือไม่ติดเลย? แล้วมันจะเกี่ยวกับเธอด้วยหรือเปล่า?

เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว 'ฉันดูแล้วนะ ติดคณะ... ม.เดียวกับฟ้าเลย นายล่ะ? มีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ?' พิมรอคำตอบจากนนท์อย่างใจจดใจจ่อ แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่จากนนท์ แต่เป็นจากเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก ข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอเพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำให้โลกทั้งใบของพิมหยุดหมุน

'พิม... ขอโทษนะ ฉันคงไปเรียนต่อที่นั่นไม่ได้แล้ว' ข้อความนั้นไม่ได้ลงชื่อ แต่พิมก็รู้ทันทีว่าใครเป็นคนส่งมา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วทั้งร่าง มือของพิมสั่นเทาจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่ เธอพยายามจะพิมพ์ตอบกลับไป แต่คำพูดทุกคำเหมือนติดอยู่ที่ลำคอ ภาพของนนท์ที่เคยยิ้มให้เธอ ภาพของสมุดพกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของพวกเขาสองคนผุดขึ้นมาในหัว

'ที่นั่น' หมายถึงที่ไหน? ทำไมเขาถึงไปไม่ได้? แล้วมันหมายความว่าอะไรกับความสัมพันธ์ของพวกเขากันแน่? คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในใจของพิม เธอรู้เพียงว่าหลังจากข้อความนี้ ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป และเธอไม่รู้เลยว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จะนำพาพวกเขาทั้งคู่ไปในทิศทางใด... จะเป็นการจากลา หรือเป็นเพียงบททดสอบครั้งใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้ากันแน่?