ตอนที่ 4 — ความลับในลายมือ

สายลมยามบ่ายพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องเรียน ทำให้ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวไปมา พิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมริมหน้าต่าง ก้มหน้าก้มตาเขียนบันทึกลงในสมุดพกเล่มเล็กของเธอ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นระรัวและอบอุ่นอย่างประหลาดในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

ในบันทึกของเธอ ‌ไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องราวเกี่ยวกับวันเรียน กิจกรรมของโรงเรียน หรือเรื่องตลกขบขันของเพื่อน ๆ อีกต่อไปแล้ว แต่ในหน้ากระดาษเหล่านั้น กลับมีชื่อของใครบางคนปรากฏขึ้นบ่อยครั้งกว่าปกติ และชื่อนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ​'กร'

พิมเริ่มเขียนเรื่องราวของกรลงในสมุดพกมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอเขียนถึงรอยยิ้มบาง ๆ ของเขาเวลาที่เขาช่วยเธอเก็บปากกาที่ตกพื้น เธอเขียนถึงแววตาที่จริงจังของเขาเวลาที่เขาอธิบายบทเรียนที่ซับซ้อนให้เธอฟัง และเธอเขียนถึงความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจของเธอทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา

...วันนี้กรช่วยฉันแก้โจทย์คณิตศาสตร์ข้อที่ยากที่สุด ‍เขาอธิบายได้ละเอียดมากจนฉันเข้าใจได้อย่างง่ายดาย เขาเป็นคนที่ฉลาดจริง ๆ แถมยังใจดีอีกด้วยนะ เวลาที่เขาตั้งใจอธิบายอะไรบางอย่าง แววตาของเขาเป็นประกายมากเลย ฉันแอบมองเขาบ่อย ๆ ‌เลยนะเนี่ย...

พิมอ่านทวนสิ่งที่เธอเขียนลงไปในสมุดพก ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้เขียนเรื่องราวของกรลงไปมากมายขนาดนี้ เธอพยายามจะเขียนถึงเรื่องอื่น ๆ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ ความคิดของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่แต่กับกรเสมอ

"พิมมี่ เขียนอะไรอยู่เหรอ ‍จมดิ่งกับโลกส่วนตัวอีกแล้วนะ" เสียงของนัทดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พิมสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปิดสมุดพกของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับซ่อนมันไว้ใต้หนังสือเรียน

นัทเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ เธอ ใบหน้าของนัทเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ​"อะไรกัน ปิดเร็วจังเลย มีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ฉันเห็นหรือเปล่าเนี่ย" นัทพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ พิม

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่... ​เขียนเรื่องทั่ว ๆ ไปน่ะ" พิมตอบอย่างตะกุกตะกัก เธอพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น

นัทจ้องมองพิมอย่างจับผิด "จริงเหรอ ฉันว่าไม่ใช่นะ พักนี้แกดูแปลก ​ๆ ไปนะพิมมี่ เวลาอยู่ใกล้กร แกจะดูเขิน ๆ หน้าแดง ๆ ด้วย"

คำพูดของนัททำให้ใบหน้าของพิมร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอไม่รู้ว่านัทสังเกตเห็นเรื่องเหล่านี้ได้ยังไง นัทเป็นคนช่างสังเกตและฉลาด เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของพิม และไม่มีอะไรที่นัทจะมองข้ามไปได้ง่าย ๆ

"ฉัน... ฉันแค่รู้สึกประหม่าเวลาอยู่ใกล้กรน่ะ ก็เขาน่ารัก... เอ้ย! ฉลาดจะตาย" พิมแก้ตัวอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็เผลอหลุดคำว่า "น่ารัก" ออกมา ทำให้เธอรู้สึกอายมากขึ้นกว่าเดิม

นัทหัวเราะคิกคัก "เห็นไหมล่ะ แกแก้ตัวไม่เนียนเลยนะพิมมี่" นัทเอนตัวพิงเก้าอี้ "ฉันว่าฉันรู้แล้วล่ะว่าแกเขียนอะไรลงไปในสมุดพกเล่มนั้น"

"อะไรเล่า" พิมถามด้วยน้ำเสียงติดจะประชดประชัน

"ก็เรื่องของกรน่ะสิ! ฉันว่าแกเริ่มชอบกรแล้วใช่ไหมล่ะ" นัทพูดออกมาตรง ๆ ทำให้พิมถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดเลยว่านัทจะมองออกง่ายขนาดนี้

พิมเงียบไปพักหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะตอบนัทยังไงดี จะปฏิเสธไปก็คงจะดูไม่เนียน เพราะทุกความรู้สึกของเธอถูกเปิดเผยออกมาทางสีหน้าและแววตาหมดแล้ว "ฉัน... ฉันไม่รู้เหมือนกันนัท"

"ไม่รู้ได้ไง หัวใจแกเต้นตึกตักขนาดนี้" นัทล้อเลียน "ไม่เป็นไรหรอกพิมมี่ ฉันเข้าใจนะ กรเขาก็เป็นคนดี ฉลาด แถมยังเป็นสุภาพบุรุษอีกด้วย ใคร ๆ ก็ต้องชอบเขาทั้งนั้นแหละ"

คำพูดของนัททำให้พิมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่จำเป็นต้องเก็บความลับนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว "แต่... ฉันไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงกับฉันนะ ฉันเป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยพูด เขาจะชอบผู้หญิงแบบฉันเหรอ" พิมพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

"โธ่พิมมี่! อย่าคิดมากสิ แกก็เป็นคนน่ารักนะ มีความเป็นตัวของตัวเอง มีเสน่ห์ในแบบของแกเองนั่นแหละ" นัทให้กำลังใจ "ฉันว่ากรเขาก็สังเกตแกอยู่นะ ฉันเห็นเขามองแกบ่อย ๆ เลย"

"จริงเหรอ" พิมถามด้วยความประหลาดใจ แววตาของเธอเป็นประกายด้วยความหวัง

"จริงสิ! ฉันไม่เคยโกหกแกนะ" นัทตอบอย่างจริงจัง "แต่แกก็ต้องแสดงออกบ้างนะพิม ให้เขารู้ว่าแกก็รู้สึกเหมือนกัน ไม่งั้นเขาอาจจะไม่กล้าเข้าหาแกก็ได้นะ"

พิมเงียบไปพักหนึ่ง เธอคิดถึงคำพูดของนัท เธอรู้ว่านัทพูดถูก เธอเป็นคนขี้อายและไม่กล้าแสดงออก ถ้ากรมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอจริง ๆ เธอก็ควรจะแสดงออกให้เขารู้บ้าง แต่เธอจะทำยังไงล่ะ มันยากเกินไปสำหรับเธอจริง ๆ

ในช่วงพักกลางวัน นัทเดินตามพิมไปที่โต๊ะเรียนเพื่อเอาสมุดพกของพิมมาแอบดู นัทเห็นพิมวางสมุดพกไว้บนโต๊ะแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ เธอจึงใช้โอกาสนี้แอบเปิดสมุดพกของพิม

นัทพลิกเปิดหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว และสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับชื่อ 'กร' ที่ปรากฏอยู่บ่อยครั้ง พร้อมกับข้อความที่เขียนบรรยายความรู้สึกของพิมที่มีต่อกร นัทอ่านไปเรื่อย ๆ ใบหน้าของเธอยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

"ฮ่า ๆๆๆ ฉันว่าแล้วเชียวพิมมี่" นัทหัวเราะเบา ๆ "ความลับของแกถูกเปิดเผยแล้วนะ"

นัทปิดสมุดพกของพิมลง และวางมันไว้ที่เดิม เธอมองไปยังประตูห้องน้ำ รอคอยพิมกลับมา เธอตั้งใจว่าจะไม่บอกพิมว่าเธอแอบอ่านบันทึกนั้น แต่เธอจะใช้ข้อมูลที่ได้มานี้เพื่อช่วยพิมและกรให้ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น

เมื่อพิมกลับมา นัทก็ทำตัวเป็นปกติ เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไร แต่ในใจของนัทกลับเต็มไปด้วยแผนการที่น่าสนุก เธอเชื่อว่าพิมและกรเหมาะสมกัน และเธอจะพยายามเป็นแม่สื่อให้ทั้งสองคนได้อย่างแน่นอน

"พิมมี่ พรุ่งนี้มีโปรเจกต์กลุ่มนะ อาจารย์บอกว่าจะให้จับคู่กัน" นัทพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"จริงเหรอ โปรเจกต์อะไรล่ะ" พิมถามด้วยความสงสัย

"โปรเจกต์วิชาวิทยาศาสตร์น่ะ เห็นอาจารย์บอกว่าเป็นโปรเจกต์ที่ต้องทำเป็นคู่ แต่ยังไม่รู้ว่าจะได้คู่กับใครเลย" นัทตอบพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปที่พิม "หวังว่าจะได้คู่กับคนที่เรารักนะ"

คำพูดของนัททำให้พิมรู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้ง เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงกร เธอหวังว่าเธอจะได้คู่กับกร เธออยากจะใช้เวลาอยู่กับเขาให้มากขึ้น อยากจะทำความรู้จักเขาให้ลึกซึ้งกว่านี้ และอยากจะรู้ว่าเขาคิดยังไงกับเธอ

พิมกลับมานั่งที่โต๊ะเรียน หยิบสมุดพกของเธอขึ้นมาเปิดอีกครั้ง เธอมองดูข้อความที่เธอเขียนถึงกร เธอรู้ว่ามันคือความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ในใจ แต่ตอนนี้ความลับนี้ไม่ได้อยู่ในสมุดพกเล่มนี้เพียงแค่เล่มเดียวแล้ว แต่มันยังคงอยู่ในใจของนัทด้วย และนัทก็ดูเหมือนจะรู้ดีว่าเธอรู้สึกยังไง

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูสวยงาม พิมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย เธอรู้สึกดีที่ได้แบ่งปันความรู้สึกนี้ให้กับนัท ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่กล้าบอกกรตรง ๆ แต่เธอก็รู้สึกว่าการมีนัทเป็นเพื่อนสนิทที่คอยรับฟังและให้กำลังใจ มันทำให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้นมาก

เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนบันทึกลงไปในสมุดพกอีกครั้ง

...วันนี้ฉันสารภาพความรู้สึกที่มีต่อกรให้นัทฟังแล้ว นัทเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริง ๆ เธอรับฟังทุกเรื่องราวของฉัน และให้กำลังใจฉันเสมอ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยที่ได้บอกความรู้สึกนี้ให้กับใครสักคนได้ฟัง ฉันหวังว่ากรจะรู้สึกเหมือนกับฉันนะ และฉันก็หวังว่าโปรเจกต์ที่จะถึงนี้ ฉันจะได้คู่กับกร...

พิมปิดสมุดพกเล่มนั้นลง และเก็บมันไว้ในกระเป๋าของเธอ เธอรู้ว่าความลับในลายมือของเธอจะถูกเก็บรักษาไว้ในสมุดพกเล่มนี้อย่างปลอดภัย และเธอจะยังคงเขียนเรื่องราวของเธอต่อไป เรื่องราวของความรักครั้งแรกที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจของเธอ