ตอนที่ 28 — คืนดาวดวงสุดท้าย

บรรยากาศในกลุ่มเพื่อนยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อึมครึมเล็กน้อยหลังจากการประชุมเรื่องอนาคต แต่กระนั้นใบบัวก็ยังคงเป็นผู้เชื่อมโยงที่ทำให้พวกเขายังคงรู้สึกถึงความผูกพันที่ไม่อาจตัดขาดได้ เธอเป็นคนเสนอไอเดียให้จัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นที่บ้านของเธอ เพื่อเป็นการฉลองให้กับเส้นทางใหม่ที่แต่ละคนกำลังจะก้าวเดินไป และเพื่อเป็นการเก็บเกี่ยวความทรงจำสุดท้ายที่พวกเขายังคงได้อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

คืนนั้น ดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า แสงจันทร์ส่องสว่างนวลตา ‌บ้านของใบบัวถูกประดับประดาด้วยไฟประดับเล็กๆ น้อยๆ และลูกโป่งหลากสีสัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง ต้นกล้าเปิดเพลงคลอเบาๆ ส่วนแดนกำลังช่วยใบบัวจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่ม ปั้นจั่นเองก็ช่วยพวกเขาตกแต่งบ้านเท่าที่เขาจะทำได้

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเขาทั้งสี่คนก็นั่งรวมตัวกันที่โต๊ะอาหารที่อยู่กลางสวนหลังบ้าน ​แสงเทียนที่จุดอยู่บนโต๊ะส่องสว่างไสว ทำให้ใบหน้าของเพื่อนๆ ดูอบอุ่นและอ่อนโยน

"เอาล่ะทุกคน!" ใบบัวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่สดใส "ชนแก้ว!"

พวกเขายกแก้วน้ำอัดลมขึ้นชนกัน เสียงแก้วกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม

"ฉันดีใจมากเลยนะที่เราได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้" ต้นกล้าพูดขึ้น ‍"ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เราจะได้เจอกันบ่อยๆ เหมือนเดิมหรือเปล่า"

"แน่นอนอยู่แล้วสิ" ใบบัวตอบทันที "ต่อให้เราจะไปอยู่คนละที่ แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดี"

"ใช่แล้ว!" แดนเสริม "ไม่มีอะไรจะมาแยกเราออกจากกันได้หรอก"

ปั้นจั่นมองดูเพื่อนๆ ที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ‌เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด เขารู้สึกขอบคุณช่วงเวลาเหล่านี้ที่พวกเขายังคงได้อยู่ด้วยกัน และเขาก็รู้สึกขอบคุณใบบัวที่คอยเป็นเหมือนศูนย์รวมจิตใจของกลุ่มเพื่อน ทำให้พวกเขายังคงรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกัน

หลังจากที่กินอาหารกันเสร็จแล้ว ใบบัวก็ลุกขึ้นยืน เธอหยิบสมุดรักหัวใจเล่มเก่าที่เธอเก็บไว้ขึ้นมา

"ทุกคนจำสมุดเล่มนี้ได้ไหม" ใบบัวถามด้วยรอยยิ้ม

ทุกคนพยักหน้า ต้นกล้าบอกว่า ‍"อาจารย์ประจำชั้นให้มาไง"

"ใช่แล้ว" ใบบัวพยักหน้า "ฉันอยากให้พวกเราทุกคนเขียนอะไรบางอย่างลงไปในสมุดเล่มนี้ เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำถึงพวกเรา"

ใบบัวยื่นสมุดเล่มนั้นให้กับต้นกล้า ต้นกล้ารับสมุดมาแล้วเริ่มต้นเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างช้าๆ ด้วยลายมือที่บรรจง หลังจากนั้นเขาก็ส่งสมุดเล่มนั้นให้กับแดน แดนเองก็เขียนอะไรบางอย่างลงไปเช่นกัน

เมื่อถึงคิวปั้นจั่น ​เขารับสมุดรักหัวใจมาไว้ในมือ หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขารู้ดีว่าเขาจะต้องเขียนอะไรบางอย่างลงไปในสมุดเล่มนี้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี เขาอยากจะเขียนความรู้สึกที่เขามีต่อใบบัวลงไปในสมุดเล่มนี้ แต่เขาก็ไม่กล้า ไม่กล้าแม้แต่จะเขียนให้ตัวเองอ่าน

ปั้นจั่นจ้องมองหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยข้อความของเพื่อนๆ เขาเห็นลายมือของต้นกล้าที่ดูเป็นศิลปะ ​และลายมือของแดนที่ดูจริงจังและมั่นคง เขาพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง หน้ากระดาษนั้นยังคงว่างเปล่ารอคอยให้เขาเขียนอะไรบางอย่างลงไป

เขาหยิบปากกาขึ้นมาและเริ่มต้นเขียนประโยคแรกอย่างช้าๆ ด้วยลายมือที่ยังไม่มั่นคงนัก

"คืนดาวดวงสุดท้าย ส่องแสงพราวพร่างดั่งความทรงจำที่ไม่เลือนหาย ใต้แสงดาวนี้ หัวใจของเราผูกพันกันด้วยมิตรภาพที่แข็งแกร่ง และในมิตรภาพนั้น ​ฉันได้ค้นพบความรักที่ฉันมีต่อเธอ ใบบัว"

ปั้นจั่นเขียนต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่าสิ่งที่เขาเขียนนั้นจะถูกใครอ่านหรือไม่ เขากำลังบันทึกความรู้สึกที่ซ่อนเร้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจ เป็นเหมือนการสารภาพรักกับตัวเองอย่างเงียบๆ และในทุกๆ ตัวอักษรที่เขาจรดลงไปนั้น ใบหน้าของใบบัวก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาเสมอ ราวกับว่าสมุดเล่มนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บซ่อนเรื่องราวของเธอโดยเฉพาะ

เขาเขียนถึงรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาของเธอ และความอบอุ่นที่เธอได้มอบให้แก่เขาโดยไม่รู้ตัว ปั้นจั่นไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและใบบัวจะพัฒนาไปในทิศทางใด แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัดในตอนนี้คือ ใบบัวได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในหัวใจของเขาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สมุดรักหัวใจเล่มนี้ก็จะเก็บรักษาความทรงจำและความรู้สึกเหล่านี้ไว้ตลอดไป ราวกับว่ามันเป็นดวงดาวที่ส่องสว่างนำทางเขาในยามที่เขารู้สึกหลงทาง

หลังจากที่ปั้นจั่นเขียนเสร็จแล้ว เขาก็ปิดสมุดลงอย่างช้าๆ แล้วยื่นให้กับใบบัว ใบบัวรับสมุดมาแล้วยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นสวยงามจนปั้นจั่นรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ใบบัวเป็นคนสุดท้ายที่เขียนอะไรบางอย่างลงไปในสมุดเล่มนั้น เธอใช้เวลาเขียนอยู่นาน ก่อนที่จะปิดสมุดลงแล้วเก็บมันไว้ในมือ

"ฉันขอเก็บสมุดเล่มนี้ไว้นะ" ใบบัวพูด "ฉันจะเก็บมันไว้เป็นอย่างดีเลย"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย บรรยากาศเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสุข ความเศร้า และความอาลัยอาวรณ์ พวกเขารู้ดีว่าหลังจากคืนนี้ไป ชีวิตของพวกเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

พวกเขานั่งคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งดึกดื่น แสงดาวบนท้องฟ้ายังคงส่องสว่างไสวเป็นพยานให้กับมิตรภาพและความผูกพันที่พวกเขามีต่อกัน ปั้นจั่นมองดูเพื่อนๆ ทีละคน เขารู้สึกขอบคุณช่วงเวลาเหล่านี้ที่พวกเขายังคงได้อยู่ด้วยกัน

เมื่อถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน พวกเขากอดกันอย่างอบอุ่น ใบบัวกอดปั้นจั่นอย่างแน่นหนา ปั้นจั่นรู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเธอ เขาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง

"ดูแลตัวเองดีๆ นะปั้นจั่น" ใบบัวพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ไว้เจอกันใหม่นะ"

"เช่นกันนะใบบัว" ปั้นจั่นตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ไว้เจอกันใหม่นะ"

ปั้นจั่นเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสุข ความเศร้า และความอาลัยอาวรณ์ เขารู้ดีว่าคืนนี้เป็นคืนดาวดวงสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

เขาเปิดสมุดรักหัวใจที่อยู่ในกระเป๋าเป้ของเขาออก เขาพลิกไปที่หน้ากระดาษที่เขาเขียนลงไป เขาอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาปิดสมุดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับเก็บมันไว้ใต้หมอน ราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาจะต้องปกป้องไว้ให้ดีที่สุด คืนนั้น ปั้นจั่นหลับไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาบนใบหน้า และความฝันที่เต็มไปด้วยภาพของใบบัว ที่ยังคงยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนเสมอมา