ตอนที่ 29 — บทส่งท้ายของวัยเยาว์

ความเงียบเหงาเข้ามาปกคลุมโรงเรียนอย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากการสอบปลายภาคและงานเลี้ยงอำลาเล็กๆ น้อยๆ ที่บ้านใบบัว วันเวลาที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บทสนทนา และความคึกคักของเหล่านักเรียน บัดนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและเสียงสะท้อนของความทรงจำที่ยังคงอบอวลอยู่ ‌ปั้นจั่นเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นอย่างชัดเจน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้า ความอาลัยอาวรณ์ และความตื่นเต้นเล็กน้อยสำหรับอนาคตที่ไม่แน่นอน

วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบปลายภาคใหญ่ ทุกคนต่างมารวมตัวกันที่หน้าบอร์ดประกาศผลด้วยใจที่เต้นระรัว ปั้นจั่นเองก็รู้สึกประหม่าไม่น้อย เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ​ต้นกล้า แดน และใบบัว ต่างก็ยืนอยู่ข้างๆ เขา ทุกคนต่างเงียบงันและจ้องมองไปยังรายชื่อที่ติดอยู่บนบอร์ด

"ฉันสอบติดแล้ว!" ต้นกล้าอุทานออกมาด้วยความดีใจ เขาเห็นชื่อของตัวเองติดอยู่ในรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อคณะศิลปกรรมที่มหาวิทยาลัยในเชียงใหม่

"เยี่ยมเลยต้นกล้า!" ‍ใบบัวดีใจแทนเพื่อน เธอโผเข้ากอดต้นกล้าอย่างอบอุ่น

"ฉันก็ได้ทุนนักกีฬาด้วย!" แดนพูดขึ้นด้วยความดีใจไม่แพ้กัน "ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยที่ฉันอยากเข้าแล้ว"

"สุดยอดเลยแดน!" ต้นกล้าตบไหล่เพื่อนเบาๆ

ปั้นจั่นมองดูเพื่อนๆ ที่กำลังแสดงความยินดีซึ่งกันและกัน เขารู้สึกดีใจกับเพื่อนๆ ทุกคน ‌แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจที่เขายังคงไม่รู้ว่าตัวเองจะไปทางไหนดี

"แล้วใบบัวล่ะ" ต้นกล้าหันมาถามใบบัว "แกสอบติดที่ไหน"

ใบบัวยิ้มบางๆ "ฉันสอบติดคณะครุศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ แล้วนะ"

"เยี่ยมมากเลยใบบัว!" ต้นกล้าดีใจ "งั้นเราก็ยังได้เจอกันบ่อยๆ สิ"

"ใช่แล้ว" ‍ใบบัวยิ้มให้ต้นกล้า "เราก็ยังได้เจอกันบ่อยๆ แน่นอน"

ปั้นจั่นนั่งนิ่งอยู่กับที่ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน เป็นคนที่ไม่มีตัวตนอยู่ในบทสนทนานั้น เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาดที่เห็นคนที่เขารักกำลังวางแผนอนาคตของตัวเองกับเพื่อนสนิทของเขาเอง

"แล้วปั้นจั่นล่ะ" ใบบัวหันมาถามเขา "แกสอบติดที่ไหน"

ปั้นจั่นรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันทีเมื่อสายตาของใบบัวจ้องมองมาที่เขาโดยตรง ​"อ่า... ฉัน... ฉันสอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ นะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

เขาไม่ได้โกหก เขาติดคณะวิศวกรรมศาสตร์จริงๆ ตามความคาดหวังของพ่อแม่ แต่ในใจลึกๆ ​เขากลับรู้สึกว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจเลยแม้แต่น้อย

"เยี่ยมเลยปั้นจั่น!" ใบบัวดีใจ "งั้นเราก็ยังได้เจอกันบ่อยๆ สิ"

ปั้นจั่นพยักหน้าช้าๆ เขามองดูใบบัวที่กำลังยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นสวยงามจนปั้นจั่นรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

หลังจากที่ประกาศผลสอบเสร็จแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ​ปั้นจั่นเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่เขาไม่ได้เลือกเอง

คืนนั้น ปั้นจั่นเปิดสมุดรักหัวใจออก เขาจ้องมองหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยข้อความของเพื่อนๆ เขาเห็นลายมือของต้นกล้าที่ดูเป็นศิลปะ และลายมือของแดนที่ดูจริงจังและมั่นคง เขาพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง หน้ากระดาษนั้นยังคงว่างเปล่ารอคอยให้เขาเขียนอะไรบางอย่างลงไป

เขาหยิบปากกาขึ้นมาและเริ่มต้นเขียนประโยคแรกอย่างช้าๆ ด้วยลายมือที่ยังไม่มั่นคงนัก

"บทส่งท้ายของวัยเยาว์ได้มาถึงแล้ว ทุกคนต่างมีเส้นทางเดินของตัวเอง แต่ฉันก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าจะก้าวเดินไปทางไหนดี ฉันเลือกเส้นทางที่พ่อแม่ต้องการ แต่ในใจลึกๆ ฉันกลับรู้สึกว่างเปล่า ใบบัว เธอเป็นเหมือนแสงสว่างที่นำทางพวกเราทุกคนให้ก้าวผ่านความมืดมิดไปได้ แต่ฉันก็เป็นเพียงแค่เงาที่ไม่มีวันเอื้อมถึง"

ปั้นจั่นเขียนต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่าสิ่งที่เขาเขียนนั้นจะถูกใครอ่านหรือไม่ เขากำลังบันทึกความรู้สึกที่ซ่อนเร้นไว้ในส่วนลึกของจิตใจ เป็นเหมือนการสารภาพรักกับตัวเองอย่างเงียบๆ และในทุกๆ ตัวอักษรที่เขาจรดลงไปนั้น ใบหน้าของใบบัวก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาเสมอ ราวกับว่าสมุดเล่มนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บซ่อนเรื่องราวของเธอโดยเฉพาะ

เขาเขียนถึงความงดงามของเธอ ความอ่อนโยนของเธอ และความเมตตาที่เธอมีให้แก่เพื่อนๆ ทุกคน ปั้นจั่นไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและใบบัวจะพัฒนาไปในทิศทางใด แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัดในตอนนี้คือ ใบบัวได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในหัวใจของเขาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สมุดรักหัวใจเล่มนี้ก็จะเก็บรักษาความทรงจำและความรู้สึกเหล่านี้ไว้ตลอดไป ราวกับว่ามันเป็นดวงดาวที่ส่องสว่างนำทางเขาในยามที่เขารู้สึกหลงทาง

แสงจันทร์ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องกระทบกับหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรของปั้นจั่น เขาอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสุข ความหวัง และความหวั่นไหว แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขารู้สึกเศร้าอย่างประหลาดที่เขาไม่กล้าที่จะบอกความรู้สึกของตัวเองให้กับคนที่เขารัก

เขาปิดสมุดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับเก็บมันไว้ใต้หมอน ราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาจะต้องปกป้องไว้ให้ดีที่สุด คืนนั้น ปั้นจั่นหลับไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาบนใบหน้า และความฝันที่เต็มไปด้วยภาพของใบบัว ที่ยังคงยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนเสมอมา

ในช่วงเวลาหลายวันหลังจากนั้น ปั้นจั่นใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับตัวเอง เขากลับไปทบทวนความฝันของตัวเองอีกครั้ง ความฝันที่จะเป็นศิลปิน ความฝันที่จะได้วาดภาพและสร้างสรรค์ผลงานศิลปะที่เขารัก เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถละทิ้งความฝันนี้ไปได้อีกต่อไปแล้ว

เขาตัดสินใจที่จะคุยกับพ่อแม่เกี่ยวกับความฝันของเขา มันเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเขา เขาเตรียมตัวอย่างดีที่สุด เขาเขียนสิ่งที่เขาต้องการจะพูดลงในกระดาษหลายหน้ากระดาษ

เย็นวันนั้น ปั้นจั่นนั่งลงคุยกับพ่อแม่ของเขาอย่างจริงจัง เขาบอกพ่อแม่ว่าเขารักและเคารพการตัดสินใจของท่าน แต่เขาก็อยากจะลองทำตามความฝันของตัวเองดูบ้าง เขาอธิบายให้พ่อแม่ฟังว่าเขาหลงใหลในการวาดภาพมากแค่ไหน และเขาก็เชื่อว่าเขาสามารถประสบความสำเร็จในเส้นทางนี้ได้

พ่อแม่ของปั้นจั่นรับฟังเขาด้วยความเงียบงัน ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความกังวลและสับสน แต่ปั้นจั่นก็ยังคงพูดต่อไป เขาแสดงให้ท่านเห็นถึงความมุ่งมั่นและความตั้งใจจริงของเขา

ในที่สุด พ่อของเขาก็พูดขึ้นมาว่า "ถ้าแกอยากทำอะไรจริงๆ พ่อก็จะไม่ห้ามแกหรอกปั้นจั่น แต่แกต้องสัญญากับพ่อว่าจะตั้งใจเรียนและทำให้มันดีที่สุด"

ปั้นจั่นรู้สึกดีใจจนแทบจะร้องไห้ เขารีบพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว "ครับพ่อ ผมสัญญาครับ ผมจะตั้งใจเรียนและทำให้มันดีที่สุดแน่นอนครับ"

แม่ของเขาเดินเข้ามาโอบกอดเขาอย่างอบอุ่น "แม่เชื่อว่าลูกทำได้แน่นอนปั้นจั่น"

คืนนั้น ปั้นจั่นหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า เขารู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยพันธนาการที่เคยรัดตรึงเขาไว้มานานแสนนาน เขารู้สึกเป็นอิสระและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงอีกยาวไกล แต่เขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปบนเส้นทางที่เขาเลือกเอง ด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจจริง และที่สำคัญที่สุด เขาจะทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จ เพื่อพิสูจน์ให้พ่อแม่เห็นว่าเขาไม่ได้เลือกผิด

และในความฝันนั้น เขาก็ยังคงเห็นภาพของใบบัว ที่ยังคงยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนเสมอมา