ตอนที่ 15 — ตื่นขึ้นในภพใหม่

แสงสีขาวจ้าจางหายไปพร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนร่างกายกำลังถูกบิดขยี้จากทุกทิศทาง สิ่งสุดท้ายที่ณิชารู้สึกได้คือความว่างเปล่าอันมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับกลายเป็นความสงบเย็น และเมื่อเปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดออกอีกครั้ง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าสีครามสดใส ก้อนเมฆสีขาวนุ่มฟูลอยอ้อยอิ่งราวกับภาพวาด แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น ไม่ได้ร้อนแรงจนแสบผิว ‌แต่กลับให้ความรู้สึกสบายอย่างประหลาด

เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่เธอไม่คุ้นชื่อผสมผสานกับกลิ่นดินชื้นๆ ราวกับเพิ่งผ่านฝนพรำมาไม่นานนัก ความชื้นเย็นระเรื่อซึมซับเข้าไปในปอด สดชื่นจนรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ ความเจ็บปวดจากการเดินทางข้ามมิติที่บิดร่างเธอจนแทบแหลกสลายนั้นเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเบาสบายประหลาดประหนึ่งปุยนุ่น ความอ่อนล้าที่สะสมมาตลอดการเดินทางอันยาวนานดูเหมือนจะถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น ​เหลือเพียงพลังงานบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอณูของร่างกาย

ณิชาพลิกกายช้าๆ สัมผัสได้ถึงผืนดินที่ปกคลุมด้วยมอสส์สีเขียวชอุ่มหนานุ่มราวกับพรมที่ถักทอจากไหมชั้นดี ความเย็นจากผืนป่าที่โอบล้อมกายเธอไว้ไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ แต่กลับสบายจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนหลับใหลไปอีกชั่วขณะหนึ่ง แต่จิตสำนึกที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์บอกกับเธอว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความสุขสบายชั่วคราว เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่งช้าๆ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบกายอย่างระมัดระวัง

เบื้องหน้าคือป่าไม้ที่หนาทึบและเขียวขจี ‍ต้นไม้สูงใหญ่เสียดฟ้าขึ้นเรียงราย ลำต้นของพวกมันมีลักษณะแปลกตา บางต้นมีเปลือกสีเงินยวงสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ บางต้นมีเถาวัลย์สีม่วงเข้มพันเลื้อยขึ้นไปจนสุดปลายยอด ดอกไม้ป่าที่ไม่เคยเห็นในโลกเดิมผลิบานอยู่ทั่วทุกหนแห่ง บางดอกมีกลีบเลี้ยงเรืองแสงอ่อนๆ ในยามเช้า บางดอกมีกลีบซ้อนกันเป็นชั้นๆ ‌เหมือนกระโปรงระบายพลิ้วไหวส่งกลิ่นหอมหวานชวนฝัน ผีเสื้อตัวน้อยใหญ่โบยบินไปมา มีทั้งสีสันสดใสราวกับอัญมณีและสีโปร่งแสงราวกับคริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาเป็นระยะ ไม่เหมือนเสียงนกที่เธอเคยได้ยิน แต่มันไพเราะราวกับเสียงดนตรีจากสรวงสวรรค์

"ที่นี่...คือมิติที่สิบหกจริงๆ หรือเปล่านะ?" ณิชาพึมพำกับตัวเอง ‍เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ สัมผัสได้ถึงความชุ่มชื้นจากน้ำค้างยามเช้าที่ยังคงเกาะพราวอยู่บนใบหน้าและปลายผม

เธอตรวจสอบร่างกายตัวเองอย่างละเอียด เสื้อผ้าที่สวมใส่ยังคงเป็นชุดที่เธอใช้เดินทาง ซึ่งตอนนี้มันดูสะอาดสะอ้านและใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งนำออกจากตู้ เธอขยับแขนขา ลองหมุนตัว พบว่าไม่มีส่วนใดได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ​พลังที่ซ่อนเร้นภายในตัวเธอซึ่งเคยรู้สึกเพียงรางๆ ตอนนี้กลับชัดเจนและไหลเวียนอยู่ทั่วร่างอย่างอิ่มเอิบ มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากกึ่งกลางอก คล้ายกับสายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตให้ชุ่มชื้นและแข็งแกร่งขึ้น

"อย่างน้อยก็ไม่ได้ตาย หรือบาดเจ็บสาหัส" เธอบอกกับตัวเอง "แต่ทำไมมันถึง...สงบสุขขนาดนี้นะ?"

ตามข้อมูลที่เธอได้รับ มิติที่สิบหกแห่งนี้กำลังเผชิญหน้ากับหายนะจากคำสาปแห่งราชันย์เงาที่กัดกินพลังชีวิตและเวทมนตร์ ​แต่ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอนั้นกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่คาดคิดไว้โดยสิ้นเชิง ที่นี่ดูเหมือนสรวงสวรรค์บนดิน ไม่มีวี่แววของความมืดมิดหรือความสิ้นหวังแม้แต่น้อย

ณิชาลุกขึ้นยืนช้าๆ พยายามทรงตัวให้มั่นคง เธอรู้สึกเหมือนไม่ได้ใช้ขามานานหลายวัน ทว่าเมื่อทรงตัวได้แล้วกลับรู้สึกถึงพละกำลังที่เอ่อล้น เธอเดินไปรอบๆ บริเวณเล็กน้อย ​สอดส่องสายตาหาเบาะแสหรือร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอื่น นอกจากผีเสื้อและนกที่โบยบินอยู่เหนือศีรษะ

เธอเดินลึกเข้าไปในป่า เสียงฝีเท้าของเธอแทบจะไม่มีเสียงดังให้ได้ยินเลยเมื่อเหยียบย่ำลงบนผืนมอสส์หนานุ่มนั้น ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ ต้นไม้ก็ยิ่งสูงใหญ่และหนาทึบมากขึ้นเรื่อยๆ แสงอาทิตย์ยามเช้าที่เคยสาดส่องลงมาอย่างอบอุ่นก็เริ่มลดน้อยลง ถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปจนบดบังท้องฟ้าเกือบมิด

ความรู้สึกสงบสุขเริ่มถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวัง แม้จะสวยงามเพียงใด แต่ป่าที่เธอไม่คุ้นเคยแห่งนี้ก็ยังคงเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่รู้จัก ณิชากระชับมือข้างหนึ่งเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ พลังที่เคยไหลเวียนอย่างสงบภายในกายพลันรู้สึกปั่นป่วนเล็กน้อย เหมือนสัญญาณเตือนภัยที่กำลังทำงาน

เธอพยายามใช้ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดในป่าที่เคยอ่านมาจากสารคดีหรือนิยายแฟนตาซีต่างๆ เธอต้องหาน้ำ หาทิศทาง และหาที่พักพิง สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องไม่เดินหลงทาง ณิชาพยายามสังเกตทิศทางการไหลของน้ำจากลำธารเล็กๆ ที่เธอเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่ ถ้ามีลำธารไหล แสดงว่าน่าจะนำไปสู่แหล่งน้ำที่ใหญ่กว่า หรืออาจจะนำไปสู่ชุมชนของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง

เสียงน้ำไหลแว่วมาแต่ไกล ณิชาจึงตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไป เธอต้องใช้มือปัดป่ายกิ่งไม้และเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวอยู่ตามทาง เดินไปได้ไม่นานก็พบกับลำธารใสสะอาดอีกครั้ง แต่คราวนี้มันกว้างกว่าเดิม มีก้อนหินขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ริมฝั่ง ลำธารไหลคดเคี้ยวไปตามโขดหินและต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่น

ณิชาคุกเข่าลงข้างลำธาร ก้มลงใช้มือรองน้ำขึ้นมาดื่ม น้ำเย็นเฉียบและบริสุทธิ์อย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความสดชื่นแล่นเข้าสู่ทุกโสตประสาท ทำให้ร่างกายรู้สึกกระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้นไปอีก

"อย่างน้อยก็มีน้ำดื่ม" เธอบอกตัวเองพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก

ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น ภาพบางอย่างที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าอีกด้านหนึ่งก็ดึงดูดสายตาของเธอ มันเป็นเงาสีดำทะมึนที่ดูเหมือนต้นไม้ แต่กลับไม่มีใบ ไม่มีกิ่งก้านที่แตกออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ มันยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางต้นไม้เขียวขจีอื่นๆ ราวกับรอยแผลเป็นสีดำบนผืนผ้าใบที่งดงาม

ณิชารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลังอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับว่าเงาดำนั้นแผ่รังสีบางอย่างที่ชวนให้ขนลุกขนชันออกมา เธอพยายามเพ่งมองให้ชัดเจนขึ้น แม้จะอยู่ไกลออกไป แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดแปลก กลิ่นอายแห่งความตาย ความสิ้นหวัง และการกัดกินพลังงาน เหมือนกับที่เธอเคยอ่านมาเกี่ยวกับคำสาปแห่งราชันย์เงา

คำสาป...มันอยู่ตรงนี้เองหรือ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความระมัดระวัง ณิชาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เงาดำนั้นมากขึ้น เธอเดินอย่างช้าๆ เงียบเชียบ พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังจนเป็นที่สังเกต เมื่อเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงได้เห็นชัดเจนว่ามันไม่ใช่แค่ต้นไม้สีดำธรรมดา แต่มันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ต้นไม้ทุกต้นถูกกัดกินจนเหลือแต่ตอไม้สีดำสนิท ไร้ซึ่งชีวิตและสีสัน ไม่เหมือนต้นไม้ที่ตายตามธรรมชาติ แต่เหมือนถูกดูดกลืนพลังงานไปจนหมดสิ้น

ผืนดินในบริเวณนั้นก็เป็นสีดำสนิท มีรอยแตกเป็นทางยาว เผยให้เห็นรอยแยกที่ลึกเข้าไปในดิน อากาศรอบๆ บริเวณนั้นเย็นยะเยือกผิดปกติ ราวกับความร้อนทั้งหมดถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น ณิชารู้สึกหนาวสั่นจนขนลุกชัน เธอยกมือขึ้นกอดตัวเอง สัมผัสได้ถึงพลังงานภายในตัวเธอที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับร่างกายกำลังเตือนเธอให้ถอยห่างจากสถานที่แห่งนี้

"นี่แหละ...คำสาป" เธอพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่คือสิ่งที่กำลังทำลายมิติที่สิบหก...มันช่างน่ากลัวและเงียบงันจนน่าขนลุก

ณิชาตัดสินใจว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้นานเกินไป เธอหันหลังกลับหมายจะเดินออกจากพื้นที่ต้องสาปนี้ ทว่าจังหวะนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น

"ครืนนน..."

เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนพื้นดิน เหมือนเสียงของอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ใต้พื้นผิวโลก ณิชารีบหยุดชะงัก เธอพยายามเพ่งมองไปยังทิศทางของเสียง แต่กลับไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิดของพื้นที่ต้องสาป

"อะไรน่ะ?" เธอพึมพำ

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิมและใกล้เข้ามามากขึ้น พร้อมกับพื้นดินที่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัด ณิชาหันขวับกลับไปมองทางพื้นที่สีดำสนิทที่เธอเพิ่งหันหลังให้ ทันใดนั้นเอง พื้นดินก็เริ่มปริแตกออกเป็นวงกว้าง แสงสีม่วงดำเรืองรองสว่างวาบขึ้นมาจากรอยแยกที่ลึกเข้าไปในพื้นดิน ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมารอบบริเวณทวีความรุนแรงขึ้นอย่างน่าใจหาย

บางสิ่งบางอย่างกำลังโผล่ออกมาจากใต้พื้นดิน!

ณิชาไม่รอช้า เธอออกวิ่งทันที หันหลังให้กับพื้นที่ต้องสาปและเสียงครืนๆ ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เธอวิ่งโดยไม่คิดชีวิต ขาที่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานที่เธอไม่เคยมีมาก่อน หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังปรากฏออกมานั้นคืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกกับเธอว่ามันคืออันตรายถึงชีวิต

เธอพยายามวิ่งกลับไปยังลำธารที่เธอเคยเดินผ่านมา แต่เสียงครืนๆ นั้นกลับไล่ตามหลังมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความรู้สึกเย็นยะเยือกที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ณิชารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัด เธอหันไปมองข้างหลังแวบหนึ่ง

สิ่งที่เห็นทำให้เลือดในกายของเธอแทบจะหยุดไหล

จากรอยแยกบนพื้นดินสีดำทะมึน มีหนวดสีดำสนิทขนาดใหญ่ยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังเลื้อยออกมา แต่ละเส้นหนวดปกคลุมไปด้วยเงาสีดำมืดมิดราวกับดูดกลืนแสงเอาไว้ หนวดเหล่านั้นยาวเหยียดและดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันโบกสะบัดไปมาอย่างรุนแรง ชี้ตรงมาที่เธอราวกับงูยักษ์ที่กำลังจะฉกเหยื่อ หนวดบางเส้นมีปลายแหลมคมคล้ายกรงเล็บ บางเส้นมีหนามแหลมคมผุดขึ้นมา สภาพของมันดูราวกับสิ่งมีชีวิตจากฝันร้าย

"ไม่จริงน่า!" ณิชาตะโกนสุดเสียง

หนวดเหล่านั้นพุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว กวาดเอาต้นไม้เล็กๆ และกิ่งไม้ที่ขวางทางจนหักโค่นเป็นทางยาว พลังภายในกายของณิชาพลันพุ่งพล่านออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรู้สึกถึงพลังงานสีฟ้าอ่อนที่แผ่ออกมาจากมือของเธอโดยสัญชาตญาณ แสงนั้นสว่างวาบขึ้นมาเป็นเกราะบางๆ ที่ห่อหุ้มร่างกายของเธอเอาไว้

แต่หนวดนั้นกลับแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ ไวกว่าที่เธอจะหลบพ้น

ปลายหนวดเส้นหนึ่งที่ใหญ่กว่าเส้นอื่นฟาดเข้าใส่เกราะพลังงานสีฟ้าของเธออย่างจัง เสียงดัง "เพล้ง!" เกราะพลังงานแตกสลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ณิชาถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นไปตกกระแทกกับโขดหินริมลำธารอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่ทุกส่วนของร่างกาย จนรู้สึกราวกับกระดูกทุกซี่จะแตกเป็นเสี่ยงๆ

เธอกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย ดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่สติจะดับวูบไป ณิชาก็เห็นเงาดำทมิฬขนาดมหึมากำลังค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดินพร้อมกับเสียงครืนๆ ที่ดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายของมันสูงใหญ่เสียดฟ้า ปกคลุมไปด้วยเงามืดมิดจนมองไม่เห็นรายละเอียดใดๆ นอกจากดวงตาสีแดงฉานสองดวงที่ลุกโชนราวกับถ่านไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง

ราชันย์เงา!

มันมาแล้ว!

ณิชารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กัดกินไปถึงกระดูก สติของเธอเลือนรางลงเรื่อยๆ แต่ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือหนวดสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งเข้ามาหาเธออีกครั้ง พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นที่จ้องมองลงมาอย่างเย็นชา...