ตอนที่ 24 — การปลดปล่อยราชันย์เงา

แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องสว่างออกมาจากหัวใจแห่งเอเธอร์และพลังแห่งชีวิตของณิชานั้นเจิดจ้าเสียจนทุกคนในวิหารแห่งเงาต้องหลับตาลง ณิชารู้สึกถึงกระแสพลังงานอันมหาศาลที่ไหลผ่านตัวเธอ มันไม่ใช่แค่พลังแห่งชีวิตของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นพลังงานจากเหล่าผู้อาวุโสและนักเวทที่กำลังส่งพลังสนับสนุนมาให้เธอด้วย

เสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดของราชันย์เงาดังก้องไปทั่ววิหาร มันไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความทรมานและความเศร้าสร้อย ณิชารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดนั้น ราวกับว่ามันเป็นความเจ็บปวดของเธอเอง

เธอเห็นภาพของเอเธอร์ในจิตใจของเธออีกครั้ง ‌คราวนี้เขาไม่ได้ถูกความมืดมิดครอบงำ แต่เขากำลังต่อสู้กับมันอย่างสิ้นหวัง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการของคำสาป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวคนเดียว

“เอเธอร์... ฉันจะช่วยคุณเอง” ณิชากระซิบ เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่เธอมี ​และส่งมันเข้าสู่หัวใจแห่งเอเธอร์อย่างไม่หยุดยั้ง

แสงสีขาวบริสุทธิ์เริ่มแผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วทั้งวิหาร มันดูดกลืนความมืดมิดที่เคยปกคลุมสถานที่แห่งนี้มานานนับพันปี เงาร่างสีดำทะมึนที่เคยปรากฏตัวขึ้นเมื่อครั้งที่ณิชามาเยือนวิหารแห่งนี้เป็นครั้งแรก เริ่มสั่นสะท้านและสลายหายไป

พลังแห่งชีวิตของณิชาและพลังของหัวใจแห่งเอเธอร์กำลังทำงานร่วมกัน เพื่อย้อนกลับกระบวนการที่ราชันย์เงาเคยทำไว้ เพื่อนำสมดุลกลับคืนสู่มิติที่สิบหก

แต่การต่อสู้ยังไม่จบลง ทันใดนั้น แสงสีม่วงเข้มก็สาดส่องออกมาจากแท่นบูชาอีกครั้ง ‍คราวนี้มันไม่ใช่แสงที่มาจากหัวใจแห่งเอเธอร์ แต่เป็นแสงที่มาจากส่วนลึกที่สุดของวิหาร แสงนั้นรวมตัวกันเป็นรูปร่างของเงาขนาดมหึมา เงาที่ดูเหมือนจะเป็นร่างที่แท้จริงของราชันย์เงา

“เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ... ผู้ถูกเลือก!” เสียงของราชันย์เงาดังก้องไปทั่ววิหาร เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง ‌“ข้าคือความมืดมิด ข้าคือความว่างเปล่า เจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้!”

เงาร่างนั้นพุ่งเข้าใส่ณิชาอย่างรวดเร็ว ณิชาไม่ทันตั้งตัว เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังบีบรัดตัวเธอ พลังแห่งชีวิตของเธอเริ่มอ่อนแรงลง

“ณิชา!” เอเดรียนตะโกน เขาพยายามจะเข้ามาช่วยเธอ ‍แต่เขาก็ถูกพลังของราชันย์เงากระแทกจนกระเด็นไป

เหล่าผู้อาวุโสและนักเวทต่างพยายามใช้พลังเวทมนตร์ของพวกเขาเพื่อโจมตีราชันย์เงา แต่พลังของพวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรเงาร่างนั้นได้เลย

ณิชารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของเธอกำลังถูกดูดกลืนไป เธอกำลังจะยอมแพ้

แต่แล้ว เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบในจิตใจของเธอ เสียงนั้นอ่อนโยนและอบอุ่น มันคือเสียงของเอเธอร์

“อย่าเพิ่งยอมแพ้... ผู้ถูกเลือก” ​เสียงนั้นกระซิบ “จงใช้พลังแห่งชีวิตของเจ้า... ปลดปล่อยข้าจากพันธนาการนี้”

ณิชารวบรวมสติ เธอจดจ่ออยู่กับเสียงกระซิบนั้น เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไร เธอจะต้องปลดปล่อยเอเธอร์ให้ได้

เธอหลับตาลงอีกครั้ง เธอไม่ได้ต่อสู้กับราชันย์เงาด้วยพลังเวทมนตร์ แต่เธอต่อสู้ด้วยพลังแห่งชีวิต ​ด้วยความเมตตาและอภัย

ณิชาส่งพลังแห่งชีวิตของเธอเข้าสู่เงาร่างของราชันย์เงาอย่างไม่หยุดยั้ง แสงสีเขียวมรกตสาดส่องออกมาจากตัวเธอ แสงนั้นไม่ได้โจมตีเงาร่าง แต่กลับโอบล้อมมันไว้ ราวกับกำลังปลอบประโลม

เงาร่างของราชันย์เงาเริ่มสั่นสะท้าน มันส่งเสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดกว่าเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่เป็นเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกปลดปล่อย

แสงสีเขียวมรกตของณิชาเริ่มรวมเข้ากับแสงสีม่วงเข้มของราชันย์เงา ​เกิดเป็นแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งวิหาร แสงนั้นดูดกลืนความมืดมิดทั้งหมด และปลดปล่อยเอเธอร์จากพันธนาการของคำสาป

เงาร่างของราชันย์เงาค่อยๆ สลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องประกายระยิบระยับ แสงนั้นรวมตัวกันเป็นรูปร่างของชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง เขามีเส้นผมสีดำสนิท ดวงตาสีม่วงเข้มที่เต็มไปด้วยความเมตตา และรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาคือเอเธอร์... ราชันย์เงาที่ถูกปลดปล่อย

เอเธอร์ลืมตาขึ้น เขามองไปยังณิชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณ... ผู้ถูกเลือก” เสียงของเขาอ่อนโยนและอบอุ่น “เจ้าได้ปลดปล่อยข้าจากคำสาปอันมืดมิดนี้แล้ว”

ณิชารู้สึกโล่งใจ เธอทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างแรง แต่เธอก็รู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เอเดรียนรีบเข้ามาประคองเธอ “ณิชา! เธอปลอดภัยแล้ว!”

ณิชายิ้มให้เขา “ฉันสบายดีค่ะเอเดรียน”

เอเธอร์เดินเข้ามาใกล้ณิชา เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับใบหน้าของเธอ “พลังแห่งชีวิตของเจ้าบริสุทธิ์และทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีใครครอบครองมาก่อน” เขากล่าว “เจ้าคือผู้ที่ถูกลิขิตให้มาที่นี่ เพื่อนำแสงสว่างกลับคืนสู่มิติที่สิบหก”

“แล้วคำสาป... มันหายไปแล้วใช่ไหมคะ?” ณิชาถาม

เอเธอร์พยักหน้า “ใช่แล้ว ณิชา คำสาปได้ถูกทำลายลงแล้ว พลังแห่งชีวิตจะกลับคืนสู่มิติที่สิบหกอีกครั้ง”

ทันใดนั้น แสงสว่างก็สาดส่องเข้ามาในวิหารแห่งเงา แสงนั้นอบอุ่นและสดใส ดอกไม้ป่าเริ่มผลิบานตามรอยแยกของผนังหิน ต้นไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาเริ่มมีใบสีเขียวอ่อนๆ ผลิบานอีกครั้ง

ผู้คนในวิหารต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี พวกเขารู้ว่าคำสาปได้ถูกทำลายลงแล้ว และมิติที่สิบหกกำลังจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เอเธอร์หันไปมองเหล่าผู้อาวุโสและนักเวท “ข้าขออภัยสำหรับความผิดพลาดของข้า” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ข้าถูกความกลัวครอบงำ จนทำให้ต้องทำลายสมดุลของมิติ”

ผู้อาวุโสสูงสุดเดินเข้ามาหาเอเธอร์ “เราให้อภัยท่าน เอเธอร์” เขากล่าว “ท่านได้ถูกปลดปล่อยจากคำสาปแล้ว และท่านได้นำแสงสว่างกลับคืนสู่มิติแห่งนี้อีกครั้ง”

เอเธอร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าขอสัญญาว่าข้าจะใช้พลังของข้าเพื่อปกป้องมิติแห่งนี้ และนำสมดุลกลับคืนสู่มัน”

ณิชามองไปยังเอเธอร์ เธอรู้สึกถึงความสงบสุขที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาไม่ได้เป็นราชันย์เงาที่น่าหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เขาคือผู้พิทักษ์แห่งแสงสว่างที่กลับมาอีกครั้ง

“แล้วฉัน... ฉันจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่คะ?” ณิชาถาม

เอเธอร์มองไปยังณิชา “เจ้าคือผู้ที่เชื่อมโยงมิติทั้งสองเข้าด้วยกัน ณิชา” เขากล่าว “เมื่อคำสาปถูกทำลายลง ประตูระหว่างมิติก็จะเปิดออก เจ้าสามารถกลับไปยังโลกของเจ้าได้ทุกเมื่อที่เจ้าต้องการ”

ณิชารู้สึกดีใจ เธอคิดถึงโลกของเธอ คิดถึงครอบครัวของเธอ เธออยากกลับบ้าน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผูกพันกับมิติที่สิบหกแห่งนี้ เธอได้รู้จักผู้คนมากมาย ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และได้ค้นพบพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเธอ

“แต่ก่อนอื่น... ข้าอยากจะตอบแทนเจ้าสำหรับทุกสิ่งที่เจ้าได้ทำเพื่อมิติแห่งนี้” เอเธอร์กล่าว “เจ้าคือผู้กอบกู้ของเรา”

เอเธอร์ยกมือขึ้น แสงสีขาวบริสุทธิ์สาดส่องออกมาจากฝ่ามือของเขา แสงนั้นรวมตัวกันเป็นสัญลักษณ์รูปหัวใจที่เรืองแสง สัญลักษณ์นั้นลอยเข้ามาหาณิชาและประทับลงบนฝ่ามือของเธอ

“นี่คือสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญา” เอเธอร์อธิบาย “มันจะเชื่อมโยงเจ้ากับมิติที่สิบหกตลอดไป และมันจะทำให้เจ้าสามารถใช้พลังแห่งชีวิตของเจ้าได้อย่างเต็มที่”

ณิชามองไปยังสัญลักษณ์บนฝ่ามือของเธอ มันเป็นสัญลักษณ์ที่สวยงามและอบอุ่น เธอรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ พลังงานที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก

“ขอบคุณค่ะเอเธอร์” ณิชาตอบ

เอเธอร์ยิ้มให้เธอ “เจ้าคือความหวังของเรา ณิชา”

ณิชารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอรู้ว่าเธอได้ทำภารกิจของเธอสำเร็จแล้ว เธอได้ช่วยโลกใบนี้ และได้ปลดปล่อยราชันย์เงาจากคำสาปอันมืดมิดของเขา

แต่การเดินทางของเธอยังไม่จบลง เธอจะต้องตัดสินใจว่าจะกลับไปยังโลกของเธอ หรือจะอยู่ต่อในมิติที่สิบหกแห่งนี้

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้จบลงแล้ว แต่เรื่องราวของณิชาและมิติที่สิบหกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น