การเดินทางสู่ ‘อาณาจักรแห่งเงา’ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า ‘ดินแดนที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลา’ เริ่มต้นขึ้น ณิชาและคาเรนเดินลึกเข้าไปในป่าเวทมนตร์ที่ทอดยาวกว่าเดิม คราวนี้บรรยากาศของป่าแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้สูงใหญ่มีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ใบไม้เป็นสีดำอมม่วงเข้ม แผ่กลิ่นอายของพลังงานมืดออกมาอย่างชัดเจน
“ป่าแห่งนี้ถูกคำสาปกัดกินลึกกว่าที่อื่น” คาเรนกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก ณิชา”
ณิชาพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความกดดันของพลังงานมืดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นถึงกระดูก แต่เธอก็พยายามรวบรวมพลังของตัวเองไว้ คลื่นพลังงานที่เพิ่งตื่นขึ้นในตัวเธอดูเหมือนจะตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม ทำให้เธอรู้สึกถึงพลังที่ซ่อนเร้นในป่าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ตลอดทาง คาเรนแสดงทักษะการนำทางและต่อสู้ได้อย่างยอดเยี่ยม เขาหลีกเลี่ยงกับดักธรรมชาติและจัดการกับสัตว์ประหลาดเงาที่พยายามเข้ามาโจมตีได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ดาบของเขาเปล่งประกายสีเงินยามฟาดฟันเข้าใส่ศัตรู ทำให้สัตว์ประหลาดเงาสลายไปในพริบตา
“คุณเก่งมากเลยนะคะคาเรน” ณิชาชื่นชม
“มันคือหน้าที่ขององครักษ์” คาเรนตอบสั้นๆ แต่แววตาของเขาก็อ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ “เจ้าเองก็อย่าประมาท พลังของเจ้ายังไม่คงที่นัก”
ณิชาพยายามฝึกใช้พลังแห่งความว่างเปล่าของเธอ เธอทดลองใช้มันกับพืชที่เหี่ยวเฉา พลังงานสีฟ้าอ่อนจางๆ จากปลายนิ้วของเธอสามารถดูดซับพลังงานมืดที่กัดกินพืชเหล่านั้นออกไปได้ ทำให้พืชกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะเป็นเพียงชั่วคราว แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดี
“พลังของเจ้าคล้ายกับการทำลายคำสาป” คาเรนสังเกต “แต่เจ้ายังควบคุมขอบเขตไม่ได้ดีพอ”
ณิชาใช้หลักฟิสิกส์มาอธิบายการทำงานของพลังนี้กับคาเรน “มันเหมือนกับการสร้างสนามพลังงานที่ไปรบกวนและลบล้างพลังงานอีกชนิดหนึ่งค่ะ ถ้าฉันควบคุมความเข้มข้นและขอบเขตได้ ฉันก็จะสามารถลบล้างคำสาปได้อย่างแม่นยำมากขึ้น”
พวกเขาเดินทางมาได้หลายวัน เสบียงเริ่มร่อยหรอ และความเหนื่อยล้าก็เริ่มคืบคลานเข้ามา ณิชาเริ่มเห็นว่าป่าแห่งนี้ไม่ใช่แค่ป่าทั่วไปอีกต่อไปแล้ว มันเต็มไปด้วยปรากฏการณ์ประหลาด ท้องฟ้าบางส่วนถูกปกคลุมด้วยเมฆสีม่วงเข้ม บางส่วนกลับมีแสงจันทร์ส่องลอดลงมาตลอดทั้งวัน
“เรากำลังเข้าใกล้เขตแดนของอาณาจักรแห่งเงาแล้ว” คาเรนกล่าว “ที่นั่น กาลเวลาและมิติจะบิดเบี้ยว”
และแล้วพวกเขาก็มาถึงจุดหนึ่งที่ป่าเปลี่ยนสภาพไปอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้ที่เคยสูงใหญ่กลายเป็นรูปทรงแปลกประหลาดราวกับถูกแช่แข็งในกาลเวลา มีน้ำแข็งเกาะจับอยู่ตามกิ่งก้าน ใบไม้ที่ควรจะเป็นสีเขียวหรือสีดำกลับกลายเป็นสีเทาหม่น แข็งกระด้างราวกับถูกทำให้กลายเป็นหิน อากาศรอบข้างหนาวเย็นจนน้ำค้างแข็งเกาะจับเส้นผมของณิชา
“นี่คือเขตแดนของอาณาจักรแห่งเงา” คาเรนกล่าว “ดินแดนที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลา”
เบื้องหน้าของพวกเขา มีสิ่งที่คล้ายกับประตูมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่ประตูที่สร้างจากไม้หรือหิน แต่เป็นวงกลมสีดำมืดที่ส่องประกายสีม่วงเรืองรองอยู่ขอบๆ ราวกับหลุมดำขนาดเล็กที่ลอยอยู่กลางอากาศ เหนือประตูมิติมีอักษรโบราณสลักอยู่ แต่ณิชามองไม่ออก
“นี่คือประตูสู่มิติซ้อน…ที่เชื่อมต่อกับอาณาจักรแห่งเงา” คาเรนอธิบาย “มันถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้าไปได้”
“แล้วเราจะเข้าไปได้ยังไงคะ” ณิชาถาม เธอมองสำรวจประตูมิติอย่างพินิจพิเคราะห์ พยายามหาจุดอ่อนหรือหลักการทางฟิสิกส์ที่จะอธิบายมันได้
“ตำราโบราณกล่าวว่า มีเพียง ‘ผู้ที่เชื่อมโยงกับมิติที่สิบหกอย่างแท้จริง’ เท่านั้นที่จะสามารถผ่านเข้าไปได้” คาเรนกล่าวพร้อมมองมาที่ณิชา “นั่นคือเจ้า ณิชา”
ณิชารู้สึกถึงกระแสพลังงานที่พุ่งพล่านในตัวเธอ พลังแห่งความว่างเปล่ากำลังตอบสนองต่อประตูมิติตรงหน้า ราวกับว่ามันกำลังเรียกหาเธอ
เธอเดินเข้าไปใกล้ประตูมิติอย่างช้าๆ คาเรนพยายามห้ามไว้ “ณิชา! อย่าเพิ่งเข้าไป! เรายังไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร!”
แต่ณิชาไม่ฟัง เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ เธอชูมือออกไปแตะที่ขอบของประตูมิติ ทันใดนั้นเอง พลังสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของเธอ แผ่คลุมไปทั่วประตูมิติสีดำ
ประตูมิติส่งเสียงคำรามเบาๆ ก่อนที่มันจะส่องแสงสีม่วงเจิดจ้า และค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดและดูว่างเปล่าอยู่เบื้องหลัง
“มันเปิดแล้ว!” คาเรนอุทานด้วยความประหลาดใจ
แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายในประตูมิติ เงาร่างขนาดใหญ่คล้ายกับอสุรกายปรากฏขึ้น มันมีรูปร่างคล้ายสัตว์ประหลาดเงาที่เคยโจมตีหมู่บ้านอาร์เธอร์ แต่ใหญ่โตและน่ากลัวกว่าหลายเท่า ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมาที่ณิชาด้วยความมุ่งร้าย
“พวกมันอยู่ที่นี่!” คาเรนเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ เขากระชับดาบในมือแน่น
“ฉันจะจัดการเองค่ะคาเรน” ณิชากล่าว เธอรู้ว่าเธอต้องเรียนรู้ที่จะใช้พลังของเธออย่างเต็มที่แล้ว
ณิชาตั้งสมาธิ พลังแห่งความว่างเปล่าในตัวเธอเริ่มพุ่งพล่าน เธอพยายามนึกถึงหลักการทำลายล้างพลังงานที่เธอได้เรียนรู้มา และจินตนาการถึงการดูดซับพลังงานของสัตว์ประหลาดเงาให้หมดสิ้น
เธอพุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดเงาอย่างไม่กลัวเกรง มือของเธอปล่อยคลื่นพลังสีฟ้าอ่อนจางๆ ออกไป คลื่นพลังนั้นพุ่งเข้าใส่ร่างของอสุรกายเงาอย่างรวดเร็ว
อสุรกายเงาส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด พลังของณิชาเริ่มกัดกินร่างของมันทีละน้อยๆ มันพยายามตอบโต้ด้วยการปล่อยเงาขนาดเล็กออกมาโจมตีณิชา แต่คาเรนก็พุ่งเข้ามารับมือไว้ ป้องกันณิชาอย่างสุดความสามารถ
“โฟกัส ณิชา! เจ้าต้องควบคุมมันให้ได้!” คาเรนตะโกน
ณิชาหลับตาลง พยายามควบคุมพลัง เธอรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ถูกดึงออกมาจากร่างกาย แต่เธอก็ยังคงยืนหยัด เธอจดจ่ออยู่กับการทำลายล้างอสุรกายเงาตรงหน้า
ในที่สุด ร่างของอสุรกายเงาก็เริ่มสลายไปในอากาศ กลายเป็นเถ้าธุลีสีดำจางหายไปในพริบตา ณิชาทรุดตัวลงกับพื้น หายใจหอบถี่อีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ได้หมดสติไป เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นในตัวเธอ เธอเริ่มเข้าใจพลังของตัวเองมากขึ้นแล้ว
“เจ้าทำได้ดีมาก ณิชา” คาเรนกล่าว เขายื่นมือมาช่วยเธอให้ลุกขึ้น “เจ้าควบคุมพลังของตัวเองได้ดีขึ้นแล้ว”
ณิชาพยักหน้า เธอมองเข้าไปในประตูมิติที่เปิดกว้างออก บัดนี้ไม่มีอสุรกายเงาตัวใดขวางทางแล้ว
“เราไปกันเถอะค่ะคาเรน” ณิชาพูดด้วยความมุ่งมั่น “เราต้องไปดูว่าข้างในอาณาจักรแห่งเงา มีอะไรซ่อนอยู่”
ทั้งสองคนก้าวผ่านประตูมิติเข้าไปสู่ดินแดนแห่งใหม่ ดินแดนที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลา ดินแดนที่จะเปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับคำสาปแห่งราชันย์เงา และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการหยุดยั้งหายนะครั้งใหญ่ของมิติที่สิบหกนี้
เมื่อก้าวเข้าไปในประตูมิติ ณิชารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงกระแสของเวลาที่ไหลเอื่อยอย่างผิดปกติ และพลังงานที่หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ อากาศเย็นยะเยือกจับใจ แต่ในความหนาวเหน็บนั้น กลับมีความรู้สึกถึงความหวังอันริบหรี่ ที่รอคอยให้เธอเข้าไปค้นพบ
สลับภพชะตา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก