ตอนที่ 6 — ความจริงจากอดีต

เมื่อก้าวผ่านประตูมิติเข้ามา ณิชาก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง สภาพแวดล้อมรอบตัวถูกปกคลุมไปด้วยความหนาวเย็นยะเยือก ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับถูกแช่แข็งในกาลเวลา ต้นไม้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งขนาดมหึมา ที่มีใบไม้และดอกไม้ถูกตรึงอยู่กลางอากาศในสภาพที่กำลังจะร่วงหล่น สายน้ำในลำธารหยุดนิ่งราวกับกระจก หินทุกก้อนปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีครามที่สะท้อนแสงสลัวๆ ‌จากท้องฟ้าที่มืดครึ้ม

“นี่คืออาณาจักรแห่งเงา…ดินแดนที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลาอย่างแท้จริง” คาเรนพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ณิชาสัมผัสไปที่ก้อนน้ำแข็งที่ตรึงใบไม้ไว้ มันเย็นเฉียบ แต่ไม่ได้เป็นน้ำแข็งธรรมดา มันรู้สึกเหมือนกับว่าอนุภาคของน้ำแข็งถูกตรึงให้หยุดนิ่งในระดับโมเลกุล

“นี่มันไม่ใช่แค่น้ำแข็งธรรมดาค่ะคาเรน” ณิชาอธิบายด้วยสายตานักวิทยาศาสตร์ “มันเหมือนกับว่าเวลาในดินแดนแห่งนี้ถูกหยุดเอาไว้ พลังงานที่นี่มันแปลกประหลาดมาก”

เธอใช้ความรู้ฟิสิกส์ควอนตัมที่เธอเคยเรียนรู้มาอธิบายแนวคิดเรื่องการบิดเบี้ยวของกาลเวลา ​และความเป็นไปได้ที่พลังงานบางชนิดสามารถหยุดการเคลื่อนที่ของอนุภาคได้

“หากเวลาถูกหยุดนิ่งได้จริง แสดงว่าราชันย์เงาต้องมีพลังในการควบคุมกาลเวลาที่ทรงอานุภาพมาก” ณิชาคิดวิเคราะห์ “และอาจจะใช้มันเพื่อสร้างคำสาป”

พวกเขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก ทุกย่างก้าวของพวกเขาทำให้เกิดเสียงสะท้อนก้องกังวานในดินแดนที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ ณิชาสังเกตเห็นว่าทุกสิ่งในดินแดนแห่งนี้ แม้จะถูกแช่แข็ง ‍แต่ก็ยังคงความสมบูรณ์ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงใจกลางของอาณาจักรแห่งเงา ที่นั่นมีปราสาทน้ำแข็งขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ มันเป็นปราสาทที่สร้างจากน้ำแข็งสีดำโปร่งแสง ที่ส่องประกายสีม่วงอมฟ้าอย่างลึกลับ ราวกับว่ามีพลังงานมืดมหาศาลอัดแน่นอยู่ภายใน

“นี่คือปราสาทของราชันย์เงา” คาเรนกล่าว “ที่ที่คำสาปทั้งหมดเริ่มต้นขึ้น”

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปภายในปราสาท ณิชารู้สึกได้ถึงพลังงานที่หนาแน่นและรุนแรงยิ่งกว่าภายนอก ‌มันเป็นพลังงานที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว คล้ายกับการยืนอยู่ใจกลางของหลุมดำ

ภายในปราสาทเต็มไปด้วยรูปปั้นน้ำแข็งของนักรบในท่าเตรียมพร้อมรบ มีแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ถูกแช่แข็งไว้กลางอากาศ พวกมันดูคล้ายกับสัตว์ประหลาดเงาที่พวกเขาเคยเจอ แต่มีรูปร่างที่ชัดเจนและน่ากลัวยิ่งกว่า

“นี่คือสิ่งมีชีวิตที่ถูกแช่แข็งไว้พร้อมกับเวลา” ณิชาพึมพำ “ราชันย์เงาไม่ใช่แค่หยุดเวลา แต่เขาสามารถรักษาสภาพของสิ่งที่ถูกหยุดไว้ได้ด้วย”

พวกเขาเดินลึกเข้าไปในปราสาท ‍ผ่านห้องโถงที่มืดมิดและทางเดินที่ซับซ้อน จนมาถึงห้องโถงใหญ่ที่สุดใจกลางปราสาท ที่นั่นมีแท่นบัลลังก์น้ำแข็งขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนแท่นบัลลังก์นั้นมีสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับร่างของมนุษย์นั่งอยู่ มันถูกแช่แข็งไว้เช่นกัน ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและความเจ็บปวด ดวงตาของมันปิดสนิท แต่ณิชาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานมืดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น

“นี่คือราชันย์เงาใช่ไหมคะ?” ​ณิชาถามเสียงสั่น

“ใช่” คาเรนตอบ “เขาถูกแช่แข็งไว้พร้อมกับคำสาป แต่พลังของเขายังคงแผ่กระจายออกมา”

ณิชาเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ถูกแช่แข็งนั้น เธอมองเห็นเครื่องประดับบางอย่างที่สวมอยู่บนร่างของราชันย์เงา มันคือสร้อยคอรูปทรงแปลกประหลาดที่มีคริสตัลสีดำขนาดเล็กฝังอยู่

“ฉันคิดว่าสร้อยคออันนั้นคือต้นกำเนิดของพลังของเขา” ณิชาชี้ไปที่สร้อยคอ “มันอาจจะเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยให้เขาสามารถควบคุมกาลเวลาและสร้างคำสาปได้”

ณิชาหลับตาลง ​พยายามใช้พลังแห่งความว่างเปล่าของเธอเพื่อสัมผัสถึงพลังงานในห้องนี้ เธอรู้สึกถึงคลื่นพลังงานที่ไหลย้อนกลับ คล้ายกับการย้อนเวลา เสียงกระซิบในหัวของเธอเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นเสียงที่ชัดเจนและให้ข้อมูลที่เธอต้องการ

“ฉันเห็นแล้วค่ะคาเรน!” ณิชาอุทาน “ราชันย์เงาในอดีตคือผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาพยายามที่จะหยุดยั้งความตายของคนที่เขารัก ​โดยการย้อนเวลาเพื่อแก้ไขอดีต แต่การย้อนเวลานั้นไม่สมบูรณ์ มันสร้างความบิดเบี้ยวให้กับมิติ ทำให้เกิดพลังงานความมืดขึ้นมา”

“เขากลายเป็นผู้ครอบงำด้วยพลังนั้น” ณิชาอธิบายต่อ “เขาสร้างสร้อยคอนี้ขึ้นมาเพื่อควบคุมพลังแห่งกาลเวลา แต่แทนที่จะแก้ไขอดีต มันกลับดูดซับพลังชีวิตและเวทมนตร์จากมิติไป เพื่อหล่อเลี้ยงพลังของตัวเองให้คงอยู่”

คาเรนฟังด้วยความตกใจ “หมายความว่าคำสาปแห่งราชันย์เงา ไม่ได้เกิดจากความชั่วร้ายเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมอย่างนั้นหรือ”

“ใช่ค่ะ” ณิชาพยักหน้า “พลังในการย้อนเวลาที่เขาใช้ มันไม่ได้ทำให้เขาย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่ต้องการ แต่กลับทำให้เขาสร้างมิติที่บิดเบี้ยว และเป็นต้นกำเนิดของคำสาปนี้”

ณิชาใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ของเธอมาเชื่อมโยงกับเรื่องราวที่ได้ยิน “ในทางฟิสิกส์ การย้อนเวลาหรือการเดินทางข้ามเวลาเป็นไปได้ทางทฤษฎี แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะเกิด ‘ความขัดแย้งเชิงเวลา’ หรือ ‘Paradox’ การที่ราชันย์เงาพยายามย้อนเวลา อาจจะทำให้เกิดความบิดเบี้ยวของมิติในระดับควอนตัม จนเกิดเป็นพลังงานด้านลบที่กัดกินทุกสิ่ง”

“ถ้าอย่างนั้น วิธีเดียวที่จะหยุดคำสาปได้ คือการหยุดการทำงานของสร้อยคอนั้น หรือทำลายมัน” คาเรนสรุป

ณิชาเห็นด้วย “แต่การทำลายมันอาจจะเป็นอันตราย เพราะมันอาจจะปลดปล่อยพลังงานทั้งหมดที่สะสมมานานออกไป”

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน จู่ๆ ก็มีเสียงปริศนาดังขึ้น เสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ผู้มาจากต่างโลก…เจ้ากล้าดียังไงถึงได้ล่วงรู้ความจริงของข้า…”

ร่างที่ถูกแช่แข็งของราชันย์เงาเริ่มสั่นสะเทือน ดวงตาของเขาค่อยๆ ลืมขึ้น เปล่งประกายสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่ลุกโชน พลังงานมืดมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายในตัวเขาเริ่มแผ่กระจายออกมา น้ำแข็งที่ตรึงเขาไว้เริ่มแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ไม่จริง! เขากำลังตื่นขึ้น!” คาเรนอุทานด้วยความตกใจ เขากระชับดาบในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

ราชันย์เงาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายของเขายังคงถูกปกคลุมด้วยเศษน้ำแข็งและเงา แต่ดวงตาสีแดงฉานของเขากลับจ้องมาที่ณิชาด้วยความโกรธแค้น

“เจ้า…คือผู้ที่จะมาทำลายทุกสิ่งของข้า” ราชันย์เงากล่าวเสียงแหบพร่า “ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้น!”

เขายกมือขึ้น พลังงานความมืดพุ่งออกมาจากร่างของเขาอย่างรุนแรง พุ่งเข้าใส่ณิชาและคาเรน

“คาเรน ระวัง!” ณิชาตะโกน

คาเรนพุ่งเข้าบังณิชาไว้ เขากระชับดาบในมือ ฟาดฟันพลังงานความมืดที่พุ่งเข้ามา แต่พลังของราชันย์เงารุนแรงเกินไป คาเรนถูกผลักกระเด็นไปกระแทกกับผนังปราสาท

ณิชาเห็นคาเรนได้รับบาดเจ็บ เธอรู้สึกถึงความโกรธและความมุ่งมั่นที่พุ่งพล่านในตัวเธอ เธอไม่ใช่ณิชาคนเดิมที่กลัวและสับสนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอคือผู้ที่ถูกเลือก ที่จะปกป้องคนที่เธอรักและโลกใบนี้

เธอหลับตาลง รวบรวมพลังแห่งความว่างเปล่าทั้งหมดที่เธอมี ดวงตาของเธอส่องประกายสีฟ้าเข้มเจิดจ้ากว่าที่เคย แสงสีฟ้าพวยพุ่งออกมาจากร่างของเธอ แผ่กระจายไปทั่วห้องโถง มันคือพลังที่สามารถลบล้างความมืดได้

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายมิติแห่งนี้อีกต่อไป ราชันย์เงา!” ณิชาตะโกน

ศึกครั้งแรกกับราชันย์เงาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณิชาต้องใช้พลังที่เธอเพิ่งค้นพบและหลักความรู้จากโลกเดิมของเธอ เพื่อเผชิญหน้ากับต้นกำเนิดของคำสาปและปลดปล่อยความจริงจากอดีตที่ถูกแช่แข็งไว้ให้เป็นอิสระ