ตอนที่ 20 — ความลับที่ถูกเปิดเผย
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังห้องทำงานของพงศกร ทนายความชื่อดังผู้มากฝีมือ ความเคร่งขรึมที่ฉายชัดบนใบหน้าสะท้อนถึงความกดดันและภาระหน้าที่ที่เขาต้องแบกรับ มือข้างหนึ่งกำลังพลิกเอกสารสำคัญ ขณะที่อีกข้างหนึ่งยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างช้าๆ
“มีอะไรด่วนเหรอครับคุณวิทย์” พงศกรเอ่ยถามเลขาหน้าห้องที่ยืนรออยู่
“คุณวิชัยโทรมาครับคุณพงศกร อยากจะนัดคุยเรื่องคดีของคุณอัคคี” วิทย์รายงาน
เมื่อได้ยินชื่อ “วิชัย” ร่างกายของพงศกรก็พลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที วิชัยคือพี่ชายคนโตของอัคคี ผู้เป็นเสมือนเงาที่คอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของน้องชายเสมอ
“คุณวิชัยมาที่นี่เลยเหรอ” พงศกรถามเสียงเครียด
“ครับ ท่านบอกว่าจะมาถึงช่วงบ่ายๆ นี้ครับ”
พงศกรถอนหายใจยาว รู้สึกได้ถึงลางไม่ดีบางอย่าง เขารู้ดีว่าวิชัยไม่เคยปล่อยวางเรื่องของอัคคีได้ง่ายๆ และการมาเยือนอย่างกะทันหันนี้ ย่อมมีอะไรบางอย่างที่เขาต้องการ
ไม่นานนัก วิชัยก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องทำงานของพงศกร ร่างสูงสง่า ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งขรึมกว่าเดิม เขามาพร้อมกับสายตาที่ประเมินทุกสิ่งรอบตัว
“นั่งก่อนสิ วิชัย” พงศกรเชิญ “ดื่มอะไรก่อนไหม”
วิชัยส่ายหน้า “ไม่ต้องเสียเวลาหรอกพงศกร ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอตรงๆ”
“เชิญ” พงศกรพยายามรักษาท่าทีให้สงบ
“ฉันได้ยินข่าวมา” วิชัยเริ่ม “ว่าน้องชายฉัน… กำลังมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่ง”
คำพูดนั้นทำเอาพงศกรชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่อยากจะเชื่อว่าวิชัยจะรู้เรื่องนี้เร็วขนาดนี้
“ข่าวลือมันก็เป็นแค่ข่าวลือนั่นแหละ วิชัย” พงศกรพยายามบ่ายเบี่ยง
“อย่ามาโกหกฉันพงศกร” วิชัยเสียงเข้มขึ้น “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนของครอบครัวฉัน เธอรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับอัคคี”
พงศกรหลับตาลงช้าๆ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับความจริง
“ใช่… อัคคีมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่ง” พงศกรยอมรับเสียงแผ่วเบา “เขาชื่อภัทร”
“ภัทร…” วิชัยทวนคำ “เขาเป็นใคร มาจากไหน ทำไมอัคคีถึงไปหลงใหลคนแบบนั้นได้”
“ภัทรเป็นคนดีนะวิชัย” พงศกรแก้ต่าง “เขาเป็นคนที่รักและเข้าใจอัคคีจริงๆ”
“เข้าใจอัคคี” วิชัยหัวเราะในลำคอ “เธอไม่รู้เหรอพงศกร ว่าน้องชายเธอมีปัญหาอะไรอยู่”
“พี่รู้ว่าอัคคีมีอดีตที่เจ็บปวด” พงศกรตอบ “แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีสิทธิ์ที่จะมีความสุข”
“ความสุขของอัคคีมันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องมาตัดสินใจแทน” วิชัยเสียงดังขึ้น “ครอบครัวเรามีชื่อเสียง มีหน้ามีตา ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปจะเกิดอะไรขึ้น เธอคิดถึงเรื่องนั้นบ้างไหม”
“ผมคิดถึงครับ” พงศกรตอบอย่างหนักแน่น “แต่ผมก็คิดถึงความสุขของอัคคีด้วย เขาเคยเจออะไรมามากแล้ว เขาไม่ควรจะต้องมาถูกบังคับให้ใช้ชีวิตแบบที่เขาไม่ได้ต้องการ”
วิชัยมองพงศกรด้วยแววตาที่แข็งกร้าว “ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้ายพงศกร ถ้าเธอไม่สามารถทำให้เรื่องนี้จบลงได้ ฉันจะจัดการเอง”
สิ้นคำพูดนั้น วิชัยก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและคำขู่ที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของพงศกร
ขณะเดียวกัน ที่คอนโดของภัทร บรรยากาศกลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุข อัคคีกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ ภัทรที่กำลังทำงานอยู่บนคอมพิวเตอร์
“วันนี้เหนื่อยไหม” อัคคีถามพลางยื่นมือไปสัมผัสแขนของภัทรเบาๆ
ภัทรหันมายิ้ม “นิดหน่อย แต่ก็ดีใจที่ได้อยู่กับคุณ”
“ผมก็ดีใจ” อัคคีตอบ “รู้สึกเหมือนได้พักผ่อนจริงๆ เวลาอยู่กับภัทร”
“แล้วเมื่อไหร่เราจะไปเที่ยวทะเลกันล่ะ” ภัทรถาม “คุณบอกว่าจะพาผมไปตั้งนานแล้ว”
“อีกไม่นานนะ” อัคคีตอบ “รอให้เรื่องบางอย่างมันลงตัวก่อน”
“เรื่องอะไร” ภัทรเลิกคิ้ว
อัคคีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่อยากให้ภัทรต้องมาแบกรับความกังวลไปด้วย “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเรา”
ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังอบอุ่น
“ใครมานะ” ภัทรเอ่ยถาม
อัคคีเดินไปดูที่ตาแมว แล้วใบหน้าเขาก็ซีดเผือด “พี่… พี่วิชัย”
ภัทรมองอัคคีด้วยความสงสัย “วิชัยไหน”
“พี่ชายผม” อัคคีตอบเสียงสั่น “เขาคงรู้เรื่องของเราแล้ว”
ภัทรหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามตั้งสติ “ไม่เป็นไรนะ เราค่อยๆ คุยกัน”
อัคคีเดินไปเปิดประตูอย่างช้าๆ เมื่อประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาเขาแทบยืนไม่อยู่ วิชัยยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“อัคคี” วิชัยเรียกชื่อน้องชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ออกมาคุยกันข้างนอก”
อัคคีหันไปมองภัทรด้วยสายตาที่ขอความช่วยเหลือ ภัทรพยักหน้าให้ “ผมอยู่ตรงนี้”
อัคคีเดินออกจากห้องไปกับวิชัย ปล่อยให้ภัทรยืนมองตามไปด้วยความกังวล
ทั้งสองเดินไปหยุดอยู่ที่ระเบียงของคอนโด วิชัยหันมาเผชิญหน้ากับอัคคี
“เธอทำอะไรลงไปอัคคี” วิชัยถามเสียงดัง “เธอคิดว่าเธอทำแบบนี้แล้วครอบครัวเราจะยอมรับได้หรือไง”
“ผมรักเขา” อัคคีตอบเสียงหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเขา”
“รัก” วิชัยหัวเราะเยาะ “เธอยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจคำว่ารัก ที่เธอเป็นอยู่นี้มันคือความหลงผิด”
“ผมไม่หลงผิด” อัคคีสวนกลับ “ผมมีความสุขจริงๆ กับภัทร”
“ความสุขของเธอ มันกำลังจะทำลายครอบครัวเรา” วิชัยพูด “ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง ทำทุกอย่างให้มันจบลง แล้วกลับมาใช้ชีวิตแบบที่ควรจะเป็น”
“ผมทำไม่ได้” อัคคีส่ายหน้า “ผมไม่ยอมเสียภัทรไปเด็ดขาด”
“ถ้าอย่างนั้น…” วิชัยมองอัคคีด้วยสายตาที่เย็นชา “ฉันก็คงจะต้องใช้วิธีของฉัน”
สิ้นคำพูดนั้น วิชัยก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อัคคียืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว
ภัทรเดินออกมาจากห้อง “เป็นไงบ้าง”
อัคคีหันไปมองภัทร ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “เขา… เขาจะทำอะไรบางอย่าง”
“ไม่เป็นไรนะ” ภัทรเข้ามาสวมกอดอัคคี “เราจะผ่านมันไปด้วยกัน”
อัคคีซบหน้ากับอกของภัทร เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่ได้รับ “ขอบคุณนะภัทร”
แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกลัว ว่าความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะส่งผลกระทบที่ร้ายแรงเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว
หัวใจชายที่เปราะบาง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก